Έχεις αναρωτηθεί ποτέ πώς είναι δυνατόν να καταφέρνουμε να κάνουμε αποστολές σε άλλους πλανήτες και φεγγάρια ή κομήτες, ενώ ακόμα δεν βρήκαμε τρόπο να κατασκευάζουμε μπαταρίες μεγάλης διαρκείας; Έχεις αναρωτηθεί ποτέ γιατί ότι είναι ηλεκτροκίνητο όχημα κοστίζει συνήθως μια μικρή περιουσία αν βγει σε μαζική παραγωγή, ή γιατί μένει τις περισσότερες φορές στο πρωτότυπο στάδιο, κάτι που οι αυτοκινητοβιομηχανίες μας δείχνουν στις εκθέσεις μόνο και μετά χάνεται;

Γιατί αφού ο ηλεκτρισμός είναι φθηνός πλέον και παντού δεν είναι κάθε πρίζα και ένα προσωπικό “βενζινάδικο”; Γιατί ξαφνικά πήγαμε στο υδρογόνο ως εναλλακτική λύση για το μέλλον που είναι πολύ δύσκολο να διασπαστεί από τα άλλα στοιχεία στην φύση που είναι προσκολλημένο; Πότε κατασκευάστηκε πραγματικά το 1^ο ηλεκτρικό αυτοκίνητο και πώς ήταν; Γιατί η General Motors και άλλες βιομηχανίες όταν έδωσαν ηλεκτρικά οχήματα πολύ μπροστά από την εποχή τους, τα πήραν  πίσω από τους ιδιοκτήτες με το ζόρι αργότερα; Ποιοι έχουν αγοράσει πατέντες που δεν αφήνουν να βγουν στην επιφάνεια; Έλλειψη αγοραστικού κοινού ή μια καλοστημένη συνωμοσία και εμείς τα γρανάζια για μια ακόμη φορά σε μια μηχανή που δουλεύει με εμάς αλλά όχι για μας;

Αυτές και πολλές άλλες απορίες θα σου λύση αυτό το μοναδικό (αν και λίγο παλαιό) ντοκιμαντέρ- ταινία. Μια ταινία που θα “ανοίξει” τα μάτια σε πολλούς από εμάς και ρίχνει φως σε πολλά θέματα που μέχρι τώρα θεωρούσαμε ως δεδομένα! Who killed the electric car? Λοιπόν; Δες την και πες μου εσύ τι γνώμη έχεις για όλα αυτά;

Διαβάστε Περισσότερα »

To περίμενες ότι στην Αγγλία θα κυκλοφορούσαν αυτοκίνητα με κλεμμένες άδειες, και μάλιστα με την ευλογία του υπουργείου μεταφορών; Κι όμως, επιτήδειοι έκλεψαν κενές άδειες, έγραψαν κλεμμένα αυτοκίνητα σ’ αυτές και τα πούλησαν σε ανυποψίαστους αγοραστές. Προκειμένου να δοθεί τέλος στο φαινόμενο αυτό, το υπουργείο αποφάσισε να αλλάξει το χρώμα της άδειας από μπλε σε κόκκινο, πάνω στο οποίο αναγράφεται καθαρά ότι ο κάτοχος του δεν είναι και ο κάτοχος του αυτοκινήτου, παρά μόνο πληρώνει το φόρο και είναι εγγεγραμμένος. Επιπλέον, δίνουν πληροφορίες για το πώς μπορεί να ελεγχθεί η κυριότητα ενός αυτοκινήτου. Επομένως, αν έχεις σκοπό να αγοράσεις αυτοκίνητο στην Αγγλία καλό θα ήταν να είσαι πολύ προσεκτικός!

Διαβάστε Περισσότερα »

Ferrari Enzo, BMW M3, Audi RS6, Mercedes Benz SL65 AMG. Τα “ζαχαρώνεις” με τις ώρες στις βιτρίνες των αντιπροσωπειών των αυτοκινητοβιομηχανιών. Τα θες τώρα! Δυστυχώς δεν μπορείς να τα αποκτήσεις. Τα χρήματα που απαιτούνται για την αγορά τους είναι αμέτρητα και δεν τα έχεις…

Αυτή είναι η πικρή αλήθεια για τους περισσότερους από εμάς αλλά πάντα υπάρχει η εναλλακτική λύση. Όλα αυτά τα πανάκριβα supercars μπορούν να γίνουν δικά σου αλλά μόνο αν κάνεις μια παραχώρηση… Να τα αποκτήσεις σε λίγο μικρότερο μέγεθος. Για την ακρίβεια, μόνο 43 φορές μικρότερο!

Κάπως έτσι σκέφτηκα και εγώ όταν άρχισα τη δική μου συλλογή με μινιατούρες αυτοκινήτων, πιστά αντίγραφα των μεγαλύτερων “αδελφών” τους. Από μικρός γοητευόμουν από την αυτοκίνηση και το σχεδιασμό όλων αυτών των οχημάτων που έβλεπα στο δρόμο αλλά ήταν ακατόρθωτο να αποκτήσω, οπότε στράφηκα στην ικανοποίηση της “μανίας” μου μέσω της διαφορετικής οδού, δηλαδή της αγοράς των αγαπημένων μοντέλων αυτοκινήτων …υπό κλίμακα!

Με τα χρόνια, απέκτησα πλέον μια συλλογή που περιλαμβάνει πολλά αυτοκίνητα που απλά και μόνο η θέαση τους μου προκαλούσε ταχυπαλμία! Αρχικά με κέρδισαν τα ιταλικά αριστουργήματα της Ferrari (F40,F430,ENZO,456,599,FXX κ.α.) ενώ στη συνέχεια στράφηκα προς τα γερμανικά “κτήνη” της BMW (M1, M3, M5, M6, M Coupe, M Roadster κ.α.), της Audi (RS2,RS4,RS5,RS6) και των εκδόσεων AMG της Mercedes-Benz.

Υπάρχουν σήμερα κατασκευαστές τέτοιων μοντέλων για όλα τα γούστα και για όλα τα βαλάντια. Οι τιμές τους ξεκινούν από ασήμαντα ποσά (λίγα ευρώ) και μπορούν να φθάσουν… σε αστρονομικά νούμερα! Βέβαια, κι εδώ συνήθως ισχύει το ρητό “ότι πληρώνεις, παίρνεις” αλλά δεν είναι απόλυτο μιας και υπάρχουν μινιατούρες εξαιρετικής ποιότητας σε πολύ λογικές τιμές. Επίσης, η ικανοποίηση που λαμβάνεις από ένα τέτοιο αντικείμενο δεν είναι πάντα συνυφασμένο με την τιμή του, δηλαδή έχει τύχει να χαρώ περισσότερο με ένα νέο απόκτημα που κόστιζε 7 ευρώ παρά με κάποιο άλλο που κόστισε 37…

Οι πιο γνωστές εταιρείες κατασκευής τέτοιων μοντέλων αυτοκινήτων υπό κλίμακα είναι η Minichamps, η Schuco, η Kyosho, η IXO και η AutoArt.

Το υλικό κατασκευής που χρησιμοποιείται κατά κόρον είναι το diecast μέταλλο ενώ τελευταία κερδίζει έδαφος και η υψηλής ποιότητας ρητίνη (resin).

Μπορείτε να προμηθευτείτε αυτά τα “αντικείμενα πόθου” σε ειδικευμένα καταστήματα, σε αντιπροσωπείες αυτοκινήτων (στο χώρο των αξεσουάρ) και σε διαδικτυακά καταστήματα και ιστοσελίδες δημοπρασιών.

Εν κατακλείδι, θεωρώ πως η συλλογή μοντέλων αυτοκινήτων σε κλίμακα είναι ένα υγιές, εποικοδομητικό και ακίνδυνο hobby που σε κάνει να μαθαίνεις πολλά και ενδιαφέροντα πράγματα για την αυτοκίνηση και την ιστορία της προσφέροντας ταυτόχρονα ικανοποίηση και χαρά, χρειάζεται όμως …λογική και αυτοσυγκράτηση!!

Διαβάστε Περισσότερα »

Το φανάρι μου ήταν πράσινο. Άρα το δικό του ήταν κόκκινο. Ήταν νύχτα και το μόνο φως ήταν αυτό από τις κολόνες στο δρόμο. Είδα τα φώτα του από μακριά, αλλά επειδή το φανάρι μου ήταν πράσινο, που σημαίνει ότι το δικό του ήταν κόκκινο, πέρασα. Και τότε όλα έγιναν φωτεινά… Ο θόρυβος εκκωφαντικός. Ξαφνικά, όλα μαύρισαν. Τα λάστιχα στριγγλίζουν καθώς το αυτοκίνητο σέρνεται στο πλάι από τη δύναμη της σύγκρουσης. Προσπαθώ να καταλάβω τί συμβαίνει, μπορώ να νιώσω ότι κάτι με σπρώχνει με βίαιη δύναμη προς τα αριστερά, τα αυτιά μου βουίζουν από τον ήχο των λαμαρινών που λυγίζουν, νιώθω τον πόνο από τη ζώνη ασφαλείας που με κρατάει στη θέση μου, νιώθω τον πόνο καθώς χτυπάω πάνω στην πόρτα. Μέσα στον πανικό μου ήρθε η πιο παράταιρη σκέψη… Πώς γίνεται η πλαστική επένδυση της πόρτας να πονάει τόσο πολύ;

Διαβάστε Περισσότερα »

Ποιος μπορεί να βγάλει άκρη από τους πίνακες που εκδίδουν τα υπουργεία και κατατάσσουν τα αυτοκίνητα όπως τους συμφέρει;

Διαβάστε Περισσότερα »

Θυμάμαι πριν χρόνια σε μια καφετέρια σε ένα διπλανό τραπέζι ένα τύπο που είχε αγοράσει προφανώς ένα αμαξάκι και προσπαθούσε με τα χίλια ζόρια και αεροτομές να το μετατρέψουν σε supercar, να λέει “Έχω ένα zastava φτιαγμένο“… Οι καιροί όμως άλλαξαν, τα βαλάντια μεγάλωσαν -με την κακή έννοια πάντα, να μην ξεχνιόμαστε- και ο ιδιοκτήτης του αυτοκινήτου της φωτογραφίας, αφού αγόρασε την SLK του, αποφάσισε να της δώσει ένα άλλο ύφος, να της δώσει προσωπικότητα βρε αδερφέ, λες και το αυτοκίνητο χρειαζόταν την “αισθητική” του παρέμβαση. Αφού έκανε τις απαραίτητες βόλτες στα συνοικιακά μαγαζιά, κατέληξε τελικά σε μια τραγική αεροτομή/τραπεζάκι (απαραίτητη για τα picnic στις εξοχές της Αγγλίας), χρωμιωμένες ζάντες με ροζ καπάκια για τα λάστιχα, διπλές απολήξεις στην εξάτμιση, spikes στις πόρτες, πλαστικά πατάκια “λαμαρίνας” και πολλά άλλα που δε βλέπω αλλά είμαι σίγουρος ότι υπάρχουν όπως τα άκρως απαραίτητα μπλε led στα πιτσιλιστίρια) Όπως θα κατάλαβες, λίγα είναι αυτά που δεν άλλαξε ο τύπος… βασικά ευτυχώς που τα δίχρωμα δέρματα είναι από τη μάνα του… μπορεί να του ερχότανε να βάλει τα στρουμφάκια! Και αφού το ξεζούμισε και το έκανε όπως βλέπεις, το έβγαλε σε δημοπρασία στο ebay και ζητούσε και 8 χιλιαρικάκια λίρες! Ήμαρτον!

Διαβάστε Περισσότερα »

Ένα πολύ μεγάλο event έλαβε μέρος το τριήμερο που μας πέρασε (28-30 Αυγούστου 2009) με τους ιδιοκτήτες αυτοκινήτων Seat να έχουν έρθει από διάφορα μέρη της Ευρώπης. Όσοι δεν μπόρεσαν να παρευρεθούν, πραγματικά έχασαν μια πολύ ξεχωριστή εμπειρία…

Η μεγάλη ημέρα ήταν το Σάββατο 30 Αυγούστου. Κατά τις 9:30 το πρωί μετά από αρκετή ώρα οδήγησης, φτάσαμε τελικά στο Bitburg της Γερμανίας όπου ήταν το σημείο συνάντησης. Στην είσοδο μας υποδέχτηκε ένα παλικάρι, που είχε διαβάσει το θέμα που είχαμε κάνει στο forum του IbizaMania και μας περίμενε. Η πρώτη ερώτηση ήταν φυσικά αν είναι κανένας άλλος από Ελλάδα, για να είμαστε παρέα, αλλά δυστυχώς δεν υπήρχε κανείς. Απογοητεύτηκα λίγο στην αρχή, αφού δεν είδα και τόσα πολλά αμάξια. Ευτυχώς όμως μέσα σε 2 ώρες το σκηνικό άλλαξε και μια απίστευτη ουρά από αυτοκίνητα δημιουργήθηκε για να μπουν στο χώρο. Ο χώρος στον οποίο διοργανώθηκε το meeting είναι Αμερικάνικο αεροδρόμιο, οπότε μας παρείχε τον απαιτούμενο χώρο για να παραταχθούμε αλλά και για να κάνουμε και τα απαραίτητα σε αυτές τις περιπτώσεις δοκιμαστικά! Όπου και αν γυρνούσες το βλέμα σου, αντίκριζες παντού Seat εκτός από μερικά ξέμπαρκα Ford, Audi και Subaru που βρέθηκαν στο event!

Από τις πινακίδες που είδαμε καταλάβαμε ότι είχαμε κόσμο από Γερμανία, Βέλγιο, Ολλανδία, Λουξεμβούργο, Ουκρανία, Ρουμανία, Αγγλία, Τσεχία, Αυστρία και φυσικά Ελλάδα που την εκπροσώπησε επάξια το IbizaMania. Πάρα πολλοί ήταν οι Γερμανοί, αλλά μεγάλη εντύπωση έκανε το Ολλανδικό φόρουμ με τα απίστευτα γυαλιστερά αυτοκίνητα των μελών του! Οι Ευρωπαϊκοί κάγκουρες ειλικρινά δεν παίζονται! Πραγματικά έβλεπες αμάξια που όχι απλά ήταν βελτιωμένα μηχανικά, αλλά και εμφανισιακά! Και όχι στα κλασικά χρώματα, ασημί ή μαύρο.

Το πρωινό ξεκίνησε με DB Drag, με αμάξια να πηγαίνουν στο stand της Focal, όπου τους έδιναν το απαραίτητο CDάκι και με DBμετρο μετρούσαν τα dB τους. Ήταν ένα Leon που έσπασε τους μετρητές (και τα ηχεία του απ’ ότι κατάλαβα…) πού έγραψε 152 dB! Πολύ βαβούρα, αλλά πραγματικά απόλαυση! Στη συνέχεια είχαμε ¼ Mile drag race. Ο καθένας πήγαινε και στεκόταν στη σειρά και άνοιγε στην αρκετά μεγάλη ευθεία του αεροδρομίου. Πολλά και ενδιαφέροντα ανοίγματα και είδαμε πολύ δυνατά Leon. Αυτό αξίζει να το σημειώσουμε αφού η αλήθεια είναι ότι τα περισσότερα αμάξια που βρίσκονταν στη συνάντηση ήταν Leon κάθε γενιάς.

Ακολούθησε το απαραίτητο διάλειμμα για φαγητό, με -τι άλλο- πολλά λουκάνικα και τοπική μπύρα Bitburg και πίσω πάλι, για ένα μισάωρο ύπνο, πριν να ξεκινήσει η απόπειρα για το Guinness Record. Τα περισσότερα Seat σε σειρά. Οι υπεύθυνοι από τη Guinness ήρθαν και ξεκινήσαμε… Στοιχεία δεν έχουμε για το πόσα αμάξια ήταν, αλλά σύντομα θα ανακοινωθούν και θα σε κρατήσουμε ενήμερο.

Συνέχεια είχε η πολυαναμενόμενη διαδρομή στο Nurburgring, το οποίο στο πρόγραμμα το είχαν ανακοινώσει ότι θα γινόταν στις 17:30. Οπότε κάναμε μια βόλτα στην περιοχή και κατά τις 17:00 πάμε να ρωτήσουμε και μας λένε ότι κάνανε 4 ανακοινώσεις (καταραμένος αέρας δεν ακούσαμε τίποτα!) και έχουν ήδη φύγει. Εμπρός καλό μου Seat και ξεκινάμε μπας και τους προλάβουμε. Στροφοδιαδρομή μέσα στο δάσος και όχι από την Εθνική… Κάναμε λίγο παραπάνω ώρα αλλά το μόνο σίγουρο είναι πως η διαδρομή μας αποζημίωσε. Φυσικά φτάνοντας στο ring ήταν τα πάντα κλειστά! Και η ώρα ήταν 18:30. Γερμανοί, τυπικοί στην ώρα τους! Βόλτα στις εγκαταστάσεις, όπου κάνουν μια τεράστια ανακαίνιση. Μέχρι και τρενάκι έχουν βάλει που σε κάνει tour στις εγκαταστάσεις (το τρενάκι είναι στον αέρα, σαν να είσαι σε λούνα παρκ)!

Η μέρα τελείωσε κάπως έτσι, αφού δυστυχώς δε μπορέσαμε να συνεχίσουμε με τους υπόλοιπους οι οποίοι επέστρεψαν στο Bitburg για τις ανακοινώσεις των διαγωνισμών Show and Shine και του Guinness, αλλά και για το πάρτι που θα ακολουθούσε. Θα συνεχίζαμε κι εμείς, αλλά δε βρέθηκε ξενοδοχείο στην περιοχή κι έπρεπε να πάρουμε το δρόμο του γυρισμού. Την επόμενη φορά, ελπίζουμε να δούμε περισσότερους Έλληνες για καλή παρέα, αφού αυτό είναι και το πραγματικό νόημα τέτοιων διοργανώσεων!

Respect goes to Ιωάννα για την camera και τα video, στο IbizaMania και το AutoBlog για την υποστήριξη του event και της ελληνικής συμμετοχής και φυσικά στους διοργανωτές του European Seat Meeting! Θα ακολουθήσει πολύ σύντομα σχετικό θέμα με πάρα πολλά video από το meeting, που ήδη μπορείς να δεις στο κανάλι του AutoBlog στο YouTube.

Διαβάστε Περισσότερα »

Στη σχεδόν απίθανη περίπτωση που υπάρχει ακόμα κάποιος που αναρωτιέται, το ότι οι γυναίκες κατά κανόνα εντυπωσιάζονται από έναν άντρα με ακριβό αμάξι αποτελεί γεγονός. Φυσιολογικά, με αυτή και μόνο τη πρόταση θα έπρεπε να τελειώνει αυτό το άρθρο, ωστόσο η σχέση της γυναίκας με το αυτοκίνητο είναι πολύ πιο περίπλοκη απ ’ότι μαρτυράει η παραπάνω φράση.

Όταν ήμουν δεκαπέντε χρονών -τότε που το να οδηγεί κανείς αμάξι μου φαινόταν σπάνιο και εντυπωσιακό προσόν- με είχε γυρίσει ένας φίλος μου από τo φροντιστήριο στο σπίτι. Το παιδί ήταν κοντά στα δεκαεννιά τότε, οδηγούσε -αδέξια, ομολογουμένως- το Lada του μπαμπά του, και δυστυχώς για μένα -που ήμουν τσιμπημένη μαζί του- η βόλτα μας διήρκησε μόνο λίγα λεπτά. Αυτό όμως δεν το εμπόδισε να γίνει το θέμα συζήτησης της εβδομάδας με τις φίλες μου. Προφανώς ένα αγόρι με αμάξι φάνταζε τότε στα μάτια μας άντρας, με ότι αυτό συνεπάγεται: ώριμος, αξιόπιστος, προχωρημένος, cool ρε παιδί μου…

Καθώς μεγαλώναμε βέβαια, το να έχει κανείς ένα οποιοδήποτε αμάξι -ακόμα και αν αυτό ήταν του μπαμπά του- έπαψε να θεωρείται κατόρθωμα. Τώρα πια η μάρκα, τα κυβικά, αλλά ακόμα και οι βελτιώσεις, αποτελούν κριτήριο εντυπωσιασμού. Και όχι μόνο ανάμεσα στις ανδρικές παρέες, αλλά και… στις γυναικείες.

Δεν υπάρχει καμία γυναίκα που δε θα νιώσει… έξαψη μπαίνοντας για παράδειγμα σε μια SLK. Είναι αυτό το καταραμένο συναίσθημα με το οποίο γεννιόμαστε όλες μας, μια ακατανίκητη επιθυμία να μας δουν, να μας προσέξουν, να μας θαυμάσουν. Είναι ο ίδιος ακριβώς λόγος για τον οποίο ξοδεύουμε τόσα λεφτά σε ρούχα, παπούτσια και τσάντες. Στη πραγματικότητα, οι γυναίκες σε αυτό το θέμα θα είμαστε πάντα δεκαπέντε χρονών: απεγνωσμένες για τη προσοχή και την επιδοκιμασία των άλλων.

Έτσι θα δώσουμε πιο εύκολα μια ευκαιρία στον τύπο με την SLK παρά στον τύπο με το fiatακι. Ακούγεται άδικο, αλλά δυστυχώς έτσι είναι. Όποια σας πει ότι οι μάρκα δεν έχει καμία σημασία σας λέει ψέματα και τότε δυο είναι οι πιθανές εξηγήσεις: ή προσπαθεί να το παίξει άνετη με δεδομένο ότι διαθέτετε ακριβό αυτοκίνητο, ή είναι απίστευτα ερωτευμένη μαζί σας και προσπαθεί να σας χρυσώσει το χάπι για το ταλαιπωρημένο fiatακι σας. Γιατί όταν μια γυναίκα είναι πραγματικά ερωτευμένη δε νοιάζεται ούτε ξενερώνει για τέτοια πράγματα. Δεν ασχολείται καν…

Επομένως, τα πάντα είναι σχετικά. Σαφώς τα καλά και ακριβά αυτοκίνητα είναι εντυπωσιακά. Προσωπικά όμως, όντας πλέον μια δεκαετία μεγαλύτερη από εκείνη τη πρώτη εμπειρία και έχοντας κάνει βόλτες με αυτοκίνητα φίλων, γνωστών και συγγενών πάντα θεωρούσα ότι τη πιο γλυκιά, ονειρεμένη, αξέχαστη και φυσικά πολυσυζητημένη βόλτα, την είχα κάνει με εκείνο το Lada…

Διαβάστε Περισσότερα »

Όλοι ξέρουμε ότι τα περισσότερα κορίτσια -όταν ήμασταν μικρές- τυλίγαμε ένα σεντόνι γύρω μας και κάναμε τις πριγκίπισσες, ντύναμε με τις ώρες τις κούκλες μας προσπαθώντας να πετύχουμε τους καλύτερους συνδυασμούς ή παίζαμε σκοινάκι και κουτσό. Τα αγόρια απ’ την άλλη μεριά, πέρασαν το μεγαλύτερο μέρος της παιδικής τους ηλικίας με ένα αυτοκινητάκι στο χέρι, βγάζοντας κάτι άναρθρες κραυγές, οι οποίες φαντάζομαι αναπαριστούσαν τον ήχο της ταχύτητας. Εμείς τα κορίτσια -τώρα που μεγαλώσαμε- θεωρούμε ότι οι πριγκίπισσες είναι κάτι ξενέρωτες τύπισσες, προτιμάμε να περνάμε τι ώρες μας κάνοντας τους καλύτερους συνδυασμούς στο δικό μας ντύσιμο και φυσικά έχουμε ξεπεράσει το σκοινάκι και το κουτσό προ πολλού. Οι άντρες όμως, είναι μια άλλη ιστορία.

Παρακολουθούν μανιωδώς τα Grand Prix, και παθιάζονται για το ποια είναι καλύτερη, η Ferrari ή η Renault με την ίδια ένταση που εμείς διχαζόμασταν για το ποια σύζυγο πρέπει να επιλέξει ο Στράτος στο “Βέρα στο δεξί“. Ξοδεύουν περιουσίες για να αγοράσουν το αυτοκίνητο των ονείρων τους, περιουσίες με τις οποίες θα μπορούσαν να καλυτερέψουν τη ζωή τους. Περνάνε ώρες ασχολούμενοι με το αυτοκίνητο τους (το πλένουν, το γυαλίζουν, το φροντίζουν). Οι περισσότεροι μάλιστα, έχουν υποκοριστικά για το αμάξι τους τα όποια τα ψιθυρίζουν με αξιοσημείωτη τρυφερότητα. Και φυσικά, τσακώνονται μεταξύ τους, με την ίδια ωριμότητα που τσακώνονται τα πεντάχρονα για ένα παιχνίδι, για το ποιος έχει πιο “χαμηλωμένο” αμάξι, ποιανού έχει πιο πολλά άλογα, ποιανού έχει τα πιο πολλά αξεσουάρ κλπ.

Αν θελήσει κανείς να το δει από τη σκοπιά της Ψυχολογίας, φαντάζομαι θα διαπιστώσει ότι οι άντρες απλά έχουν μια παλινδρόμηση, αμυντικό μηχανισμό που χρησιμοποιούμε για να ανακουφιστούμε από την εσωτερική ένταση και να προφυλαχθούμε από δυσάρεστες εμπειρίες. Γυρνάμε έτσι σε παιδικές συμπεριφορές, που μας προσφέρουν ασφάλεια. Κατανοητό, καθώς είναι σαφώς πολύ πιο εύκολο και ευχάριστο να ασχοληθεί κανείς με το πόσο “πείραγμα” θέλει το αυτοκίνητο του, παρά με τη δόση του δανείου που τρέχει…

Και γιατί όχι… ίσως εδώ τελικά πρέπει να βγάλουμε το καπέλο στους άντρες! Γιατί τώρα πια έχουν μεγάλα “αυτοκινητάκια” να παίζουν και μπορούν επιτέλους να τρέξουν όσο λαχταρούσαν, ξένοιαστοι από τις σκοτούρες τις καθημερινότητας, αγγίζοντας το παιδικό τους όνειρο. Εδώ που τα λέμε, αυτές οι πριγκίπισσες μπορεί να είναι ξενέρωτες, αλλά ποια από μας μπορεί στ΄ αλήθεια να πει ότι έχει παραιτηθεί εντελώς από την ιδέα να έχει δικό της κάστρο…;

Διαβάστε Περισσότερα »