Παιχνίδια

Όλοι ξέρουμε ότι τα περισσότερα κορίτσια -όταν ήμασταν μικρές- τυλίγαμε ένα σεντόνι γύρω μας και κάναμε τις πριγκίπισσες, ντύναμε με τις ώρες τις κούκλες μας προσπαθώντας να πετύχουμε τους καλύτερους συνδυασμούς ή παίζαμε σκοινάκι και κουτσό. Τα αγόρια απ’ την άλλη μεριά, πέρασαν το μεγαλύτερο μέρος της παιδικής τους ηλικίας με ένα αυτοκινητάκι στο χέρι, βγάζοντας κάτι άναρθρες κραυγές, οι οποίες φαντάζομαι αναπαριστούσαν τον ήχο της ταχύτητας. Εμείς τα κορίτσια -τώρα που μεγαλώσαμε- θεωρούμε ότι οι πριγκίπισσες είναι κάτι ξενέρωτες τύπισσες, προτιμάμε να περνάμε τι ώρες μας κάνοντας τους καλύτερους συνδυασμούς στο δικό μας ντύσιμο και φυσικά έχουμε ξεπεράσει το σκοινάκι και το κουτσό προ πολλού. Οι άντρες όμως, είναι μια άλλη ιστορία.

Παρακολουθούν μανιωδώς τα Grand Prix, και παθιάζονται για το ποια είναι καλύτερη, η Ferrari ή η Renault με την ίδια ένταση που εμείς διχαζόμασταν για το ποια σύζυγο πρέπει να επιλέξει ο Στράτος στο «Βέρα στο δεξί«. Ξοδεύουν περιουσίες για να αγοράσουν το αυτοκίνητο των ονείρων τους, περιουσίες με τις οποίες θα μπορούσαν να καλυτερέψουν τη ζωή τους. Περνάνε ώρες ασχολούμενοι με το αυτοκίνητο τους (το πλένουν, το γυαλίζουν, το φροντίζουν). Οι περισσότεροι μάλιστα, έχουν υποκοριστικά για το αμάξι τους τα όποια τα ψιθυρίζουν με αξιοσημείωτη τρυφερότητα. Και φυσικά, τσακώνονται μεταξύ τους, με την ίδια ωριμότητα που τσακώνονται τα πεντάχρονα για ένα παιχνίδι, για το ποιος έχει πιο «χαμηλωμένο» αμάξι, ποιανού έχει πιο πολλά άλογα, ποιανού έχει τα πιο πολλά αξεσουάρ κλπ.

Αν θελήσει κανείς να το δει από τη σκοπιά της Ψυχολογίας, φαντάζομαι θα διαπιστώσει ότι οι άντρες απλά έχουν μια παλινδρόμηση, αμυντικό μηχανισμό που χρησιμοποιούμε για να ανακουφιστούμε από την εσωτερική ένταση και να προφυλαχθούμε από δυσάρεστες εμπειρίες. Γυρνάμε έτσι σε παιδικές συμπεριφορές, που μας προσφέρουν ασφάλεια. Κατανοητό, καθώς είναι σαφώς πολύ πιο εύκολο και ευχάριστο να ασχοληθεί κανείς με το πόσο «πείραγμα» θέλει το αυτοκίνητο του, παρά με τη δόση του δανείου που τρέχει…

Και γιατί όχι… ίσως εδώ τελικά πρέπει να βγάλουμε το καπέλο στους άντρες! Γιατί τώρα πια έχουν μεγάλα «αυτοκινητάκια» να παίζουν και μπορούν επιτέλους να τρέξουν όσο λαχταρούσαν, ξένοιαστοι από τις σκοτούρες τις καθημερινότητας, αγγίζοντας το παιδικό τους όνειρο. Εδώ που τα λέμε, αυτές οι πριγκίπισσες μπορεί να είναι ξενέρωτες, αλλά ποια από μας μπορεί στ΄ αλήθεια να πει ότι έχει παραιτηθεί εντελώς από την ιδέα να έχει δικό της κάστρο…;