Η Chevrolet Corvette είναι ένα αυτοκίνητο που παράγεται εδώ και 65 έτη και είναι ό,τι πιο κοντά σε ευρωπαϊκό supercar έχουν να επιδείξουν οι Αμερικάνοι. Οκ έχουν υπάρξει και μερικά άλλα, όπως τα GT της Ford, που δεν τα λογίζω γιατί ήταν περιορισμένης παραγωγής και μάλλον δεν θα τα δεις ποτέ στον δρόμο. Μετά την C4, η Chevy επιχείρησε να αναβαθμίσει τεχνολογικά την ναυαρχίδα της και έτσι η C4 θεωρείτο τεχνολογικό θαύμα, όπως άλλωστε και οι επόμενες γενιές. Δεν ήταν όμως αυτές οι μέγιστες δυνατότητες για την Chevrolet και αυτό φαίνεται με την Indy!
Κατ’αρχάς βλέποντάς την, εγώ νομίζω πως είναι Jaguar, όμως η εν λόγω Corvette Concept παρουσιάστηκε το 1986 και ήταν σαν πρόγευση για το πως θα ήταν η C5. Αρχικά ήταν απλά ένα πήλινο μοντέλο αλλά μετά βγήκε και η Running Corvette Indy που ήταν λειτουργική, αν και όχι όσο ένα αυτοκίνητο παραγωγής. Για παράδειγμα ήταν ένα θέμα το πως θα ανοιγοκλείνουν τα παράθυρα και όσο κι αν τα παράθυρα χαλάνε το σχήμα, φαίνεται άλλωστε στις 5θυρες εκδόσεις των 3θυρων μοντέλων, λίγοι θα μπορούσαν να ζήσουν χωρίς ανοιγόμενα παράθυρα. Αυτός άλλωστε είναι ένας λόγος που τα τρίθυρα εξαφανίζονται, οι απαιτήσεις των επιβατών αυξάνονται.
Το όλο concept ήταν πάρα πολύ φιλόδοξο, αλλά μην ξεχνάς πως η ανάπτυξη των υπολογιστών στα 80s δημιούργησε πολλές προσδοκίες και τα concept εκείνης της εποχής ήταν αρκετά τολμηρά ακόμη και για τα σημερινά δεδομένα. Πιο συγκεκριμένα η Indy θα είχε ενεργητική ανάρτηση, σύστημα ελέγχου ελκτικής πρόσφυσης, drive-by-wire σύστημα διεύθυνσης (το πως θα προσέδιδαν αίσθηση και αμεσότητα θα ήθελα να μάθω), κίνηση σε όλους τους τροχούς, σύστημα δορυφορικής πλοήγησης της Etak και τετραδιεύθυνση! Ο κινητήρας όπως το σχήμα της αφήνει να εννοηθεί θα βρισκόταν στο κέντρο και δεν θα ήταν ο small block με τα ωστήρια και τον ένα εκκεντροφόρο στην μέση του V, όπως ήταν το σύνηθες για τις Corvette, αλλά ένας twin turbo, twin intercooled V8 2,65 λίτρων που τον εξέλισσαν για τους αγώνες Indy, εξού και το όνομα του αυτοκινήτου.
Την κατασκευή του “running” μοντέλου ανέλαβε η CECOMP, Ιταλοί καροσσερίστες από το Τορίνο. Τότε η GM είχε μόλις αγοράσει την Lotus και έτσι έστειλε το πρωτότυπο στο Hethel για αξιολόγηση. Εκεί δόθηκαν ρητές οδηγίες στον Peter Stevens (ιθύνων νους πίσω από τον εκμοντερνισμό της Esprit) να μην κάνει μετατροπές στο αυτοκίνητο. Το πρώτο πρακτικό πρόβλημα ήταν η οροφή που ήταν τόσο κεκλιμένη που δεν χωρούσες να κάτσεις μέσα. Έτσι τελικά ακολούθησαν την λύση του γόρδιου δεσμού (ό,τι δεν λύνεται, κόβεται) και το πρωτότυπο το παρουσίασαν σαν roadster! Οι διαστάσεις του αυτοκινήτου, εκτός από το ύψος, ήταν αρκετά μεγαλύτερες από αυτές της υπάρχουσας Corvette C4.
Σχεδιαστικά έμοιαζε με αρκετά πρωτότυπα του Le Mans, δηλαδή του Group C για να μιλήσουμε με όρους εποχής. Το κάλυμμα του κινητήρα ήταν διαφανές και έτσι το εξωτικό μοτέρ βρισκόταν σε κοινή θέα. Η αεροδυναμική στο πίσω μέρος ήταν ικανοποιητική με τις λύσεις που εφάρμοζε να περνάνε και στην παραγωγή σε επόμενη γενιά της Camaro, αλλά μπροστά υπήρχε πρόβλημα. Η Lotus μετά από δοκιμές στην αεροδυναμική σήραγγα, είδε πως η αεροδυναμική άνωση μπροστά ήταν τόσο μεγάλη που το ρύγχος θα μπορούσε πράγματι να απογειωθεί στις πολύ υψηλές ταχύτητες. Τελικά μετά από πολύ δουλειά κατάφεραν να το κάνουν να δουλέψει σωστά και μάλιστα η αεροδυναμική του ήταν τόσο καλή που θα μπορούσε άνετα να πιάσει τα 320 χλμ/ώρα (200 μίλια/ώρα), ταχύτητα τουλάχιστον 40 χμλ/ώρα από τις Corvette της εποχής και γενικώς εξωπραγματική για την εποχή, αφού φτάσαμε στην Ferrari F40 λίγα χρόνια μετά για να την δούμε σε αυτοκίνητο δρόμου.
Τελικά ούτε το μοτέρ το έτρεξαν και η Indy παρέμεινε ακόμα ένα concept κεντρομήχανης Corvette, ίσως το πιο εντυπωσιακό και φιλόδοξο από όλα.
