Φαντάσου το σκηνικό. Είναι αργά το απόγευμα. Μετά από μια σκληρή προπόνηση στο γυμναστήριο και μια ολοήμερη συνεδρίαση στο γραφείο, ένας τύπος γύρω στα 25 κάθεται στο σαλόνι του διαμερίσματός του στη Βρετανία. Έξω βρέχει και η τηλεόραση παίζει στο background; φωτίζοντας το δωμάτιο. Η προσοχή του είναι στραμμένη αποκλειστικά στο laptop του και στην ατελείωτη λίστα emails και τιμολογίων. Το σκηνικό δεν έχει καμία σχέση με το γκλάμουρ και την αίγλη της πίστας του μηχανοκίνητου αθλητισμού, αλλά είναι η πεζή πραγματικότητα των περισσότερων οδηγών. Αυτή είναι και η πραγματικότητα του Nicolas Hamilton.

Ο χρόνος που περνούν μπροστά στον υπολογιστή είναι αναγκαίο κακό για όλους τους οδηγούς που κυνηγούν μια πλήρη χρηματοδότηση του αγώνα τους. Ο χρόνος που αφιερώνεται στην αναζήτηση χορηγών και προμηθευτών φαντάζει ασήμαντος συγκριτικά με το χρόνο στην πίστα.

Σίγουρα το επίθετο του 26χρονου δεν σου είναι άγνωστο. Η σκιά του ονόματος του αδελφού του, Lewis, είναι μεγάλη. Με το πρόσφατο τριετές συμβόλαιο των 40 εκατομμυρίων λιρών το χρόνο με τη Mercedes, ο τετράκις πρωταθλητής της F1 όχι μόνο έγινε ο πιο ακριβοπληρωμένος αθλητής της Βρετανίας αλλά και ο πιο ακριβοπληρωμένος αθλητής στην ιστορία της Formula One. Για τον Lewis οι δρόμοι της Σιγκαπούρης, του Μονακό και της Σανγκάη είναι πλέον τόσο οικείοι όσο η παλιά του συνοικία στο Stevenage. Όχι τόσο για τον Nic όμως.

Ενώ η μοναδική άνοδος του Lewis στην κορυφή του μηχανοκίνητου αθλητισμού είναι ευρέως γνωστή, η ιστορία του Nic είναι διαφορετική, αλλά όχι λιγότερο ελκυστική. Με μια εκ γενετής εγκεφαλική παράλυση, η οποία επηρεάζει το μυϊκό σύστημα και την κινητικότητα, ο Nic από μικρή ηλικία είχε ενημερωθεί ότι θα καθηλωθεί σε αναπηρική καρέκλα και δεν θα μπορέσει ποτέ να περπατήσει.

Ενάντια σε κάθε πιθανότητα το 2011, σε ηλικία 19 χρόνων, μπήκε -χωρίς βοήθεια- στο bucket ενός αγωνιστικού Renault Clio για να κάνει το ντεμπούτο του στο βρετανικό πρωτάθλημα ταχύτητας. Τέσσερα χρόνια αργότερα, το 2015, ο Nic έγινε ο πρώτος οδηγός με αναπηρία που αγωνίζεται στο Βρετανικό Πρωτάθλημα, στο τιμόνι ενός Audi S3, 350 ίππων.

Ωστόσο, δύο χρόνια αργότερα, το 2017, σχεδόν όλα είχαν τελειώσει. Τώρα με μοναδικό εξοπλισμό το laptop του και το χαμόγελό του, ήταν έτοιμος να βρεθεί στη γραμμή εκκίνησης. Ξανά. Στις αρχές Αυγούστου είχαμε την ευκαιρία να βρεθούμε στον Καναδά για τον αγώνα του παγκοσμίου πρωταθλήματος Rallycross της FIA στην πίστα της πόλης Trois-Rivieres, όπου ο Nic ήταν προσκεκλημένος για να κάνει τον σχολιασμό του αγώνα, που κέρδισε ο Johan Kristoffersson. Εκεί στα paddocks κάναμε μια όμορφη κουβέντα με τον μικρό Hamilton, σε πολύ χαλαρό κλίμα.

Καμία σχέση με τα τυπικά όρια μιας συνέντευξης, για να μας πει:

Οι αγώνες αυτοκινήτων σημαίνουν τα πάντα για μένα, αλλά στο τέλος του 2017 ήμουν έτοιμος να εγκαταλείψω. Είχα ετοιμάσει το γράμμα που θα έστελνα σε όλους που έλεγε ότι σταματάω και σας ευχαριστώ για την υποστήριξη. Ωστόσο, δεν κατάφερα να το στείλω. Δεν ήθελα να εγκαταλείψω. Δεν το έχω κάνει ποτέ και δεν θα το έκανα ούτε τότε.

Όταν κατεβαίνεις σε αγώνες και παλεύεις να είσαι στην πρώτη θέση είναι πολύ δύσκολο- όχι μόνο γιατί δεν υπάρχει χρηματοδότηση, αλλά και εξαιτίας της καθημερινής προπόνησης για να ξεπεράσεις την ιατρική σου κατάσταση.

Μπορεί θεωρητικά να είναι στην σκιά του αδερφού του, αλλά ότι έχει καταφέρει είναι -κατά βάση- δικό του επίτευγμα, χωρίς να έχει πάρει την υποστήριξη που θα ήθελε:

Πάντα ήξερα ότι θέλω να αγωνίζονται, αλλά δεν ήξερα αν ήταν πιθανό. Μου δόθηκε μια ευκαιρία παλιότερα σε μια σχολή οδηγών και βγήκα ο δεύτερος πιο γρήγορος οδηγός μετά τους δασκάλους της σχολής. Ο πατέρας μου με πήγε αμέσως στο ενιαίο με Clio, και για να είμαι ειλικρινής χαίρομαι που βρέθηκα εκεί.
Ναι, ήμουν τυχερός. Τον πρώτο χρόνο είχα πολλούς χορηγούς -Tag Heuer, Hilton Hotels, Vodafone, Hugo Boss- όλους τους ανθρώπους που υποστήριζαν τον Lewis στη Formula 1 με τη McLaren. Επίσης με ακολουθούσαν από το BBC.

Στην πραγματικότητα, από εκεί που ήμουν ένας φυσιολογικός τύπος έγινα ένα μικρός superstar, με όλη την πίεση του ονόματος του Hamilton και της κατάστασής μου. Ήταν φανταστικά και τρομακτικά ταυτόχρονα. Κάναμε και μια δεύτερη σεζόν έτσι το 2012, αλλά μετά όλα σταμάτησαν στο τέλος του χρόνου. Από τότε, όλα όσα γίνονται συνιστούν ένα τεράστιο μάθημα και νομίζω ότι είχα αρκετούς ανθρώπους γύρω μου οι οποίοι με έβλεπαν ως ο ενδιάμεσος σύνδεσμος για να προσεγγίσουν τον Lewis, αλλά εγώ δεν είμαι έτσι και δεν ήμουν ποτέ.

Ο Lewis είναι ένας από τους απίστευτα ταλαντούχους οδηγούς, τον εκτιμώ αφάνταστα. Έχει τον κόσμο στα πόδια του και αξίζει κάθε επιτυχία. Το εννοώ αυτό από τα βάθη της καρδιάς μου. Δεν θεωρώ σε καμία περίπτωση ότι αυτά που έχει τα θεωρεί δεδομένα, αλλά είναι δύσκολο να είσαι ένας αδελφός που προσπαθεί να δουλέψει στον ίδιο χώρο και να ξεφύγει από τη σκιά του.

Ο Lewis σίγουρα δεν με έχει υποστηρίξει ιδιαίτερα στο πώς να εξελιχθώ ως οδηγός ή πώς να εκμεταλλευτώ επιχειρηματικές ευκαιρίες προκειμένου να βρω χρηματοδότηση. Ποτέ δεν ήθελα να μου χαριστούν χρήματα για να αγωνιστώ, αλλά μια σύσταση δεν θα έκανε κακό. Τον καταλαβαίνω ως αδελφό, αλλά όχι τόσο ως επιχειρηματία. Ήταν πάντα περήφανος για μένα, αλλά ίσως με είδε ως απειλή. Όχι αγωνιστικά, αλλά ότι η ιστορία μπορεί να εμπνεύσει ορισμένους ανθρώπους. Πιστεύω ότι πάντα υπάρχει ένα είδος ανταγωνισμού μεταξύ συγγενών, αλλά εγώ δεν τον είδα ποτέ ως απειλή. Πάντα τον θαύμαζα και ήθελα να μάθω από αυτόν.

Είναι σαν μαχαίρι διπλής όψεως -θεωρώ ότι όλοι οι οδηγοί αυτοκινήτων είναι λίγο εγωιστές. Νομίζω ότι ο Lewis δεν λειτούργησε σε πολλές περιστάσεις προς όφελός μου, αλλά θα πρέπει να το αγνοήσω και να προχωρήσω μπροστά κάνοντας τα δικά μου. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν το αντιλαμβάνομαι. Πρέπει να κάνω το καλύτερο για μένα -να αγωνίζομαι- και να κερδίζω. Ξέρω ότι αν ανέβω στο βάθρο μπορεί να ανοίξει τις πόρτες για πολλούς ανθρώπους. Ίσως κάποιος να πιστεύει ότι είναι περισσότερο ανάπηρος από ό,τι είναι στην πραγματικότητα και αν εγώ αποτελέσω έμπνευση για να αλλάξει αυτή η κατάσταση δεν είναι κακό, σωστά;

Με τα χρόνια οι επαφές μεταξύ των δύο αδερφών έχουν γίνει πιο σπάνιες, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν νιώθουν ότι είναι οικογένεια. Σήμερα, ο Nic προσπαθεί να συνεχίσει να κάνει αυτό που τον γεμίζει, να αγωνίζεται.

Έχοντας μάθει από την ανάποδη και έχοντας χρεοκοπήσει δύο φορές- μια το 2012 και μια στο τέλος του 2015 –κάνω τα πάντα με πενιχρά οικονομικά μέσα και χωρίς βοήθεια. Έχω τα πάντα στο MacBook μου, δεν υπάρχουν διευθυντές ή προσωπικό- είμαι μόνος μου. Δεν έχει σημασία αν το επίθετό σου είναι Hamilton, αρκεί να έχεις κάτι που ο κόσμος μπορεί να εκτιμήσει. Δεν θέλεις να σπαταλήσεις τη μοναδική ευκαιρία που έχεις νομίζοντας ότι δικαιούσαι τον τίτλο -γιατί κανένας δεν τον δικαιούται.

Είναι περίεργο που το λέω, αλλά αυτός η φετινή χρονιά μου είναι μόλις η τρίτη full σεζόν σε πρωταθλητισμό. Παρόλο που είμαι μέσα στις πίστες εδώ και χρόνια, ως οδηγός είμαι ακόμα άπειρος. Έχω μάθει πολλά από τότε που ξεκίνησα το 2011. Πολλοί άνθρωποι προσπάθησαν να με εκμεταλλευτούν, να γίνουν οι μάνατζερ μου, αλλά δεν κέρδισα τίποτα. Από εδώ και στο εξής, θέλω να είμαι απόλυτα ειλικρινής για τα πάντα, προκειμένου ο κόσμος να βλέπει τι χρειάζεται για να προχωρήσεις ψηλά.

Θα μου άρεσε πολύ να έτρεχα μόνιμα στo βρετανικό πρωτάθλημα τουρισμού (BTCC), θα ήταν τέλειο. Αισθάνομαι ότι έχω τις ικανότητες να είμαι εκεί, αλλά δεν έχω ακόμα την υποστήριξη για να σταθώ στην κορυφή. Νομίζω ότι εκεί θα δείξω την αξία μου -να αγωνίζομαι στην κορυφή της Βρετανίας. Επιπλέον, θέλω να μάθει ο κόσμος για την Εγκεφαλική Παράλυση (cerebral palsy) -να συναντώ παιδιά και γονείς και να προσφέρω τη βοήθειά μου για να ξεπεράσουν τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν.

Tα ενδεχόμενα είναι δύο: είτε να το ξεπεράσεις και να πας κάπου είτε να κάτσεις άπραγος και να μην πας πουθενά. Έτσι, πλέον κάθε πρωί και κάθε βράδυ, στέλνω ένα σωρό emails, emails, emails, and more emails; και αν πάρω έστω και μια θετική απάντηση, έστω και λίγα λεφτά, πηγαίνουν απευθείας στον αγώνα μου και στην αποστολή μου για να αποτελέσω έμπνευση για τον κόσμο. Και αυτός είναι ο λόγος για να συνεχίζω.