Ειλικρινά σου μιλάω, αυτή η σειρά άρθρων ενδέχεται να είναι ότι πιο εύκολο έχω γράψει για το Autoblog.gr. “Οι δυσκολότεροι αγώνες στην ιστορία” γράφονται πρακτικά μόνοι τους. Εγώ δεν έχω να κάνω τίποτε άλλο από το να διαβάσω για τους αγώνες και να σου μεταφέρω τα γεγονότα. Δεν χρειάζεται να προσπαθήσω να είμαι αστείος, δεν χρειάζεται να τονίζω πράγματα, δεν χρειάζεται ούτε καν να προσθέτω “σάλτσες”… Τι παραπάνω να προσθέσω σε αγώνες σαν τον…
New York to Paris
Σκεφτόμουν τι μπορεί να ακολουθήσει τον πραγματικά απίστευτο Peking to Paris αγώνα για τον οποίο έγραψα την προηγούμενη φορά. Η απάντηση ήταν πολύ πιο εύκολη από ότι φανταζόμουν. Ένας αγώνας που έγινε έναν λιγότερο από έναν χρόνο μετά και περιελάμβανε την διαδρομή Πεκίνο-Παρίσι… χωρίς όμως να σταματά σ’ αυτήν! Δεν κατάλαβες τι εννοώ; Δώσε μου λίγο χρόνο και θα καταλάβεις.
Για κάποιον περίεργο λόγο, υπεύθυνη για αυτόν τον αγώνα ήταν και πάλι η Le Matin, σε συνεργασία όμως με τους New York Times. Δεν ξέρω αν μετά το Peking to Paris το 1907 σκέφτηκαν “Αφού μπορέσαμε να βρούμε 11 τρελούς την πρώτη φορά μόνο στην Ευρώπη, θα μπορέσουμε να βρούμε ακόμα περισσότερους αν συμπεριλάβουμε και τις Η.Π.Α.” ή απλά ήταν κάποιου είδους παιχνίδι/πρόκληση για να πιέσουν τα ανθρώπινα όρια καθώς και αυτά των αυτοκινήτων σε επίπεδα που κανείς δεν είχε δει προηγουμένως, πάντως το έκαναν.
Στην γραμμή της εκκίνησης στην Times Square, στις 12 Φεβρουαρίου 1908, μπροστά σε περισσότερους από 250.000 θεατές, στήθηκαν 6 αυτοκίνητα που εκπροσώπευαν 4 χώρες: Ένα Protos για την Γερμανία, ένα Zust για την Ιταλία, τρία αυτοκίνητα (De Dion-Bouton, Motobloc και Sizaire-Naudin) για την Γαλλία και ένα Thomas Flyer για τις Η.Π.Α. Κάθε αυτοκίνητο, εκτός από το πλήρωμά του, είχε και έναν δημοσιογράφο ο οποίος μετέφερε τα νέα στους New York Times και την Le Matin σε καθημερινή βάση. Για το Protos, captain ήταν ο Hans Koeppen, επιλογή του Keiser Wilhelm, το Motobloc, ο Βαρώνος Charles Godard, ο Marquis DeDion διάλεξε προσωπικά τον G. Bourcier de St. Chaffrey για το όχημα του, ο επικεφαλής του Sizaire-Naudin ήταν ο Auguste Pons, ο Giulion Sirtori οδηγούσε το Zust και το Thomas Flyer, ο Montague Roberts. Ποια ήταν όμως η διαδρομή;
Σε πρώτη φάση, έπρεπε να διασχίσουν την Αμερική. Νέα Υόρκη, Σικάγο, Omaha, Salt Lake City και τέλος, San Francisco. Πώς όμως διασχίζεις τις Η.Π.Α. όταν ο μοναδικός τρόπος να κάνεις κάτι τέτοιο είναι να πάρεις τον σιδηρόδρομο; Ακριβώς έτσι! Τα αυτοκίνητα χαρακτηρίστηκαν ως επίσημα τρένα της Union Pacific! Όπου υπήρχαν “δρόμοι” ή για να είμαι πιο ακριβής, μονοπάτια, τα χρησιμοποιούσαν. Εκεί που δεν υπήρχαν όμως, χρησιμοποιούσαν τους σιδηρόδρομους. Ακόμα και αυτό όμως δεν ήταν τόσο απλό. Επειδή οι κανόνες απαγόρευαν την χρήση των γραμμών καθαυτών, τα αυτοκίνητα έμπαιναν στο διάκενο και προχωρούσαν έτσι, χοροπηδώντας με ειδικά ελαστικά πάνω στα ξύλα που τις ενώνουν… Το τραγικό –ή εντυπωσιακό- της υπόθεσης, είναι πως αυτό το κομμάτι ήταν μάλλον το ευκολότερο.
Στη συνέχεια, ο δρόμος τους οδηγούσε στην Αλάσκα, απ’ όπου θα έπαιρναν ατμόπλοια για να περάσουν το Bering Strait. Όμως δεν υπήρχαν δρόμοι στην Αλάσκα και το κρύο ήταν τέτοιο που ανάγκασε τους αγωνιζόμενους να αλλάξουν διαδρομή και να περάσουν με πλοία από το Seattle στο Valdez και από εκεί στην Ιαπωνία. Το μοναδικό πλήρωμα που προσπάθησε να περάσει την Αλάσκα, ήταν το Αμερικανικό αλλά κι αυτοί γρήγορα συνειδητοποίησαν το λάθος τους και γύρισαν πίσω… Μέχρι αυτό το σημείο, είχαν εγκαταλείψει δύο από τα 6 πληρώματα, το Sizaire-Naudin και το DeDion-Bouton.
Από την Ιαπωνία, τα εναπομείναντα αυτοκίνητα πέρασαν στο Βλαδιβοστόκ της Σιβηρίας. Στο ενδιάμεσο εγκατέλειψε και το Motobloc. 6 ξεκίνησαν, 3 συνεχίζουν… Από εκεί και πέρα, ακολούθησαν περίπου την ίδια διαδρομή με το Peking to Paris. Την ίδια διαδρομή, που τους περνούσε μέσα από τις ίδιες άστατες περιοχές με μία σημαντική διαφορά. Ο αγώνας του 1907 έγινε το καλοκαίρι. Τώρα, άνθρωποι και αυτοκίνητα, είχαν να αντιμετωπίσουν και το αδυσώπητο κρύο του Σιβηρικού/Ρωσικού χειμώνα. Η πλάκα είναι ότι πίστευαν πως θα ήταν ευκολότερα τα πράγματα το χειμώνα καθώς θα μπορούσαν να ακολουθήσουν τα παγωμένα ποτάμια ώστε να γίνει η ζωή τους λίγο πιο εύκολη… Αλλά οι πάγοι είχαν μόλις αρχίσει να λιώνουν με αποτέλεσμα η τούνδρα της Σιβηρίας και της Ματζουρίας να είναι γεμάτη λάσπες. Η πρόοδος σε αυτό το σημείο, σταμάτησε να μετριέται σε μίλια… Η κατάσταση ήταν τόσο άσχημη που για μερικές ημέρες, το Thomas Flyer κατάφερνε να διασχίσει μόλις 15 μίλια την ημέρα! Βέβαια, από τη στιγμή που πέρασαν στην Ευρώπη, τα χειρότερα ήταν πίσω τους.
Έπειτα από 169 (!!!!) ημέρες, η ομάδα της Γερμανίας έκανε την είσοδό της στην Γαλλική πρωτεύουσα. 4 ημέρες αργότερα, τερμάτισαν και οι Αμερικάνοι. Ωστόσο, οι Γερμανοί χρησιμοποίησαν για μέρος της διαδρομής το τρένο (ο κινητήρας παρέδωσε πνεύμα στη Utah και έτσι, χωρίς έγκριση, έστειλαν το αυτοκίνητο στο Seattle παρακάμπτοντας 1.600 σκληρά χιλιόμετρα) και δεν προσπάθησαν καν να περάσουν τον Ειρηνικό από την Αλάσκα και γι’ αυτό, τιμωρήθηκαν με ποινή 30 ημερών! Άρα, νικητές ήταν οι Αμερικάνοι. Αναρωτιέσαι τι κέρδισαν; Αν αναρωτιέσαι, μάλλον δεν έχεις συνειδητοποιήσει τους λόγους για τους οποίους συμμετείχαν σε αυτόν τον αγώνα. Υστεροφημία, αυτό αναζητούσαν και γι’ αυτό έκαναν ότι έκαναν. Στο τέλος, το “μεγάλο βραβείο” ήταν ένα party με τον τότε πρόεδρο των Η.Π.Α., Theodore Roosevelt και κάποιου είδους τρόπαιο. Ποιος νοιάζεται όμως για το τρόπαιο όταν το όνομα του Αμερικάνου Montague Roberts με τον μηχανικό του, George Schuster θα μείνει για πάντα στην ιστορία;