Γενικά το Plymouth Superbird είναι ένα σπάνιο όχημα, λόγω της ιδιαίτερης του σχεδίασης και της “πληθωρικής” του αεροτομής. Το συγκεκριμένο όμως, προχωρά την μοναδικότητά του ένα βήμα παραπέρα, λόγω του ότι ήταν στην κατοχή της Υπηρεσίας Περιβαλλοντικής Προστασίας (Enviromental Protection Agency ή EPA) των ΗΠΑ, με σκοπό να μετρά τις εκπομπές ρύπων πίσω από αεροπλάνα που απογειώνονταν!
Για την επίτευξη αυτού του σκοπού, ήταν εφοδιασμένο με έναν ειδικό εξοπλισμό μέτρησης των εκπομπών ρύπων από την Nichels Engineering. Επίσης, ήταν το μοναδικό του είδους του για να μπορεί να αντέξει στις ταχύτητες απογείωσης των αεροπλάνων, που ήταν γύρω στα 160 χλμ/ώρα. Μάλιστα, μη βιαστείς να “κράξεις” την “απλώστρα” του, καθώς μαζί με το αεροδυναμικό του σχήμα αποτέλεσαν βασικούς παράγοντες για την επιλογή του συγκεκριμένου αυτοκινήτου για το σκοπό αυτό.
Βέβαια, ένα αεροδυναμικό σχήμα, δεν θα ήταν αρκετό, χωρίς τα απαραίτητα αποθέματα δύναμης. Έτσι, στην “κόντρα” με τα αεροπλάνα, στυλοβάτης στάθηκε ο Hemi V8 7,2 λίτρων απόδοσης 375 ίππων στις 4.700 σ.α.λ.. Αυτό το “τέρας” έφερνε μέσα σε 5,5 δευτερόλεπτα τα πρώτα 100χλμ/ώρα, στο σχεδόν 1.800 κιλών αμάξωμα, αποτελώντας βασικό “χαρτί” για να αντέξει στα τεστ ρύπων που διαρκούσαν 40 δευτερόλεπτα σε ταχύτητες κοντά στα 160 χλμ/ώρα. Μόνο μελανό σημείο ήταν το 3-τάχυτο αυτόματο, το οποίο δεν απέδιδε όπως έπρεπε και έτσι αλλάχτηκε με το 4-τάχυτο χειροκίνητο, με το οποίο εφοδιάζονταν άλλες εκδόσεις του αυτοκινήτου.
Εφόσον λοιπόν έτρεξε για αρκετά χρόνια σε διαδρόμους απογείωσης δίπλα σε αεροπλάνα, δημοπρατήθηκε στην τιμή των 500 δολαρίων το 1979, περνώντας στην κατοχή ενός καθηγητή Λυκείου, ο οποίος αφαίρεσε τον ειδικό εξοπλισμό από το όχημα. Αφού το κράτησε για 25 ολόκληρα χρόνια, το πούλησε το 2005, επαναφέροντάς το σε εκθεσιακή κατάσταση και αφού του έβαλε τον ειδικό εξοπλισμό μέτρησης των ρύπων.
Τώρα αποτελεί το κέντρο των επερχόμενων δημοπρασιών του οίκου Barrett-Jackson, που θα γίνουν στο Λας Βέγκας τον ερχόμενο Οκτώβριο, στις οποίες αναμένεται να πιάσει ακόμη και επταψήφιο νούμερο, πολύ μακριά από τα 500 δολάρια που έδωσε ο καθηγητής. Δίκαιο, γιατί είχε μια πολύ σπάνια “δουλειά” στο παρελθόν του!
