Οτιδήποτε έχεις αγοράσει, μια νταλίκα το έχει κουβαλήσει.

Αυτή η φράση είναι το motto των νταλικέρηδων στις ΗΠΑ! Αν και ίσως ακούγεται μαξιμαλιστική, δεν απέχει και πολύ από την αλήθεια αφού το 70% όλων των εμπορευμάτων μεταφέρονται με νταλίκες και σίγουρα το υπόλοιπο 30% με μικρότερα φορτηγά. Για να γίνω σαφής, λέγοντας νταλίκα, εννοώ τον τράκτορα και τη ρυμούλκα, ή αλλιώς το TIR (Transports Internationaux Routiers). Γι’αυτό το 70% λοιπόν δουλεύουν 15,5 εκατομμύρια νταλίκες διανύοντας σχεδόν 700 δισεκατομμύρια χιλιόμετρα τον χρόνο. Αν και μερικοί ίσως δεν έχουν σε μεγάλη υπόληψη τους νταλικέρηδες, είναι άτομα που έχουν πάρει το δίπλωμά τους περνώντας αρκετά σοβαρές εξετάσεις και επιπλέον χρειάζεται ανανέωση κάθε λίγα χρόνια κάτι που δεν μπορεί να γίνει αν έχεις κάνει παραβάσεις. Αν είσαι αυτοκινητιστής-νταλικέρης θα μπορούσες να μας ενημερώσεις για τις ακριβείς διαδικασίες.

Με τόσο έντονη την παρουσία τους στους δρόμους οι νταλικέρηδες έχουν να διηγηθούν αρκετές ιστορίες ειδικά αυτές που αφορούν την οδηγική παράνοια των οδηγών ΙΧ. Είναι κοινό θέαμα όλων μας είτε από ταινίες είτε από βίντεο στο Youtube, να βλέπουμε αφηρημένους οδηγούς να διασχίζουν διασταυρώσεις και να πέφτουν πάνω σε νταλίκες που λόγω μεγάλου μεγέθους και αδράνειας είναι αδύνατον να τους αποφύγουν. Στα μέσα μαζικής ενημέρωσης συχνά φτάνουν οι ιστορίες για συγκρούσεις με νταλίκες και πως ως εκ θαύματος γλίτωσαν οι επιβάτες του αυτοκινήτου που είχε σφηνωθεί από κάτω. Αλλά συνήθως όταν ένα αυτοκίνητο σφηνωθεί κάτω από μια νταλίκα, συμβαίνει το μοιραίο.

Η πλευρική σύγκρουση με τη ρυμούλκα, εξαιτίας του ύψους της πλατφόρμας, “ξυρίζει” την καμπίνα των επιβατών. Το Insurance Institute for Highway Safety αναφέρει πως μόνο για το 2015 υπήρχαν 301 θάνατοι στις ΗΠΑ από τέτοιου είδους συγκρούσεις. Γι’αυτό τον λόγο προτείνει κάτι που θα έπρεπε να είχε νομοθετηθεί εδώ και χρόνια, την υποχρεωτική τοποθέτηση πλευρικών μπαρών στις ρυμούλκες και σε όλα τα φορτηγά που έχουν τέτοια κενά. Για την ώρα υποχρεωτική είναι η ύπαρξη μπάρας μόνο στο πίσω μέρος του οχήματος. Τέλος δεν πρέπει να λησμονούμε πως η παθητική ασφάλεια πρέπει να είναι η τελευταία γραμμή άμυνάς μας και να μην επαναπαυόμαστε χάριν αυτής.