Η ιστορία έχει ως εξής. Ένα ζευγάρι συνταξιούχων από τη Νέα Υόρκη, κουράστηκαν από τους φρενήρεις ρυθμούς της μεγαλούπολης και αποφάσισαν να αλλάξουν παραστάσεις. Επέλεξαν μάλιστα να μεταφερθούν όχι απλά στην εξοχή των Η.Π.Α. αλλά στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού… στην Πορτογαλία.
Ψάχνοντας το σπίτι στο οποίο θα ζήσουν, έπεσαν πάνω σε μία ακαταμάχητη προσφορά. Μία αγροικία, της οποίας οι ιδιοκτήτες είχαν αποβιώσει χωρίς να αφήσουν κανέναν κληρονόμο. Η αγροικία, πέρασε στα χέρια του κράτους που θέλοντας να πληρωθεί τους φόρους που αναλογούσαν στο οικόπεδο και τα κτίσματα που περιείχε αυτό, το έβγαλε σε δημοπρασία σε τιμή που δεν ξεπερνούσε το μισό της πραγματικής του αξίας. Το θέμα είναι όμως, πως στο κτήμα, υπήρχε ένας εγκαταλελειμμένος αχυρώνας που φαινόταν να είναι υπερβολικά προστατευμένος με παχιές, ατσάλινες πόρτες, αλυσίδες και μεγάλα λουκέτα. Κανείς όμως δεν είχε την περιέργεια γιατί ήταν τόσο καλά ασφαλισμένος. Όπως και να έχει, μετά από 15 χρόνια εγκατάλειψης και καμία προσφορά για αγορά, το ακίνητο βγήκε στο σφυρί.
Το ζευγάρι, βρίσκοντας την τιμή πώλησης της αγροικίας εξαιρετικά ελκυστική και σκεφτόμενο πως η αναπαλαίωση του σπιτιού θα ήταν πολύ ενδιαφέρουσα και όχι τόσο δαπανηρή (λόγω της κρίσης στην Πορτογαλία) διαδικασία, αγόρασε το ακίνητο. Έπρεπε όμως να «αντιμετωπίσει» το ζήτημα του αχυρώνα. Ο άντρας, πήρε κόφτες για τις αλυσίδες και τα λουκέτα και μία γεννήτρια για να ρίξει φως στον ομολογουμένως μεγάλο αχυρώνα. Ανοίγοντας όμως τις βαριές πόρτες, βρέθηκε μπροστά σε έναν θυσαυρό. Ο αχυρώνας ήταν ασφυκτικά γεμάτος από ιστορικά αυτοκίνητα, αντίκες: Alfa Romeo, BMW, Lancia, Austin, Matra, Lotus, Volvo, Porsche και άλλα πολλά αυτοκίνητα μεταξύ των οποίων και μερικά μονοθέσια αγωνιστικά! Τα οχήματα ήταν φυσικά καλυμένα από ένα παχύ στρώμα σκόνης αλλά κατά τα άλλα, ήταν άθικτα. Πρόχειρες εκτιμήσεις, τοποθετούν την συνολική αξία των αυτοκινήτων του αχυρώνα αυτού στα 36.000.000 δολάρια. Ναι, σωστά διάβασες: Τριάντα έξι εκατομμύρια δολάρια τουλάχιστον!
Ακόμα δεν ξέρουμε τι θα κάνει με αυτή τη συλλογή το ζευγάρι. Το πιο πιθανό είναι να κρατήσουν μερικά (τα ακριβότερα ή αυτά που αρέσουν περισσότερο στους ίδιους, τα παιδιά ή τα εγγόνια τους) και να πουλήσουν τα υπόλοιπα σε διάφορους συλλέκτες. Όπως και να έχει, θα ήθελα να ήμουν μπροστά τη στιγμή που ο άντρας ανοίγει τον αχυρώνα, ρίχνει φως και συνειδητοποιεί τι βλέπει και τίνος πράγματος είναι ο ιδιοκτήτης με πραγματικά ελάχιστα χρήματα. Όσο για το κράτος, που αποφάσισε να πουλήσει κάτι χωρίς να ξέρει καν τι πουλάει, no comment…
[Πηγή: TheHorseMoonPost]