“Σήμερα έτυχε να είμαι θεατής σε μια κατάσταση περίεργη μέσα στο κέντρο της Νέας Ιωνίας. Για όσους ξέρουν στο δρόμο που είναι ανάμεσα στο κτήριο του ΟΤΕ και στο κτήριο του Ταχυδρομείου.

Εκεί τα πεζοδρόμια είναι ειδικά κατασκευασμένα για να εξυπηρετούν ανάπηρους ανθρώπους αλλά και τυφλούς με τη χάραξη που έχουν. Κάποιος ποιο έξυπνος απο όλους τους άλλους όμως πέταξε στην κυριολεξία το αμάξι του πάνω στη ράμπα αναπήρων. Πιθανών σκεπτόμενος όπως οι περισσότεροι… “έλα μωρέ τώρα, πόσοι είναι οι ανάπηροι που θα περάσουν μέσα στο μισάωρο που θα κάνω εγώ να πληρώσω το λογαριασμό”…

Δυστηχώς όμως την ώρα που πέρναγα εγώ έτυχε να περνάει μια κυρία με πρόβλημα στην όραση και με το κλασικό λευκό μπαστουνάκι. Όπως ήταν φυσικό δεν κατάφερε να περάσει και μόλις την πιάσανε μερικοί γύρω και τη βοηθήσαν να βρεί άλλη διέξοδο και της εξηγήσαν τι ήταν αυτό μπροστά της, η κυριά άρχισε τις φωνές και με το μπαστούνι χτύπαγε το καπό του αυτοκινήτου!!

Το άρθρο αυτό δεν το έκανα σε μορφή συμβουλής προς κανέναν μιας και δεν είμαι ο κατάλληλος αφού και εγώ πριν 2 μήνες άρπαξα μια κλήση για ράμπα αναπήρων στη Νέα Ιωνία. Τέλος όμως κατάλαβα το λάθος μου και χωρίς νεύρα αλλά και χωρίς να ψάξω κονέ και βήσματα πλήρωσα την κλήση μου και έλεγα στον εαυτό μου καλά να πάθω!! Απο εκεί και πέρα ο καθένας βγάζει τα συμπεράσματα του!!

ΥΓ1: Δίπλα έχει προποτζίδικο και ο ιδιοκτήτης βγήκε έξω και έκανε στην τυφλή κυρία παρατήρηση για τις φωνές και το οτι χτύπαγε το μπαστούνι στο καπό!!

ΥΓ2: Μια κοπέλα πέρναγε με τη μάνα της και έσπευσε να βοηθήσει την κυρία. Όταν έληξε το περιστατικό και γύρισε πίσω στη μάνα της, η μάνα της της είπε με απάθεια “τι θες και ανακατεύεσαι;”… Μεγάλη ανακατοσούρα να βοηθήσεις μια τυφλή κυρία να περάσει το δρόμο…”

[via: ibizamania.gr]

  • johnnyxp64

    εχω ενα φιλο που προβληματα αναπηριας, πριν τον γνωρισω

    ομολογω το εχω κανει 1 φορα στην οδηγικη μου ζωη (που ειναι καμια 10ετια) και εφαγα και κλήση, αλλα σκασιλα μου τα λεφτα, δεν ειχα παρει χαμπαρι οτι εκλεισα διαβαση απο την αγωνια να προλαβω να παω σε ενα ραντεβου.

    τοτε δεν καταλαβα ποσο κακο εκανε το αμαξι μου σε ενας ανθρωπο με προβληματα που εγω επιδη δεν τα εχω απλα δεν το σκευτηκα.

    οταν γνωρισα το φιλο μου θυμηθηκα το περιστατικο και χαλαστηκα για την πραξη μου και οχι την κληση δεν ηταν και πολλα, και απο τοτε ειμαι ποιο προσεκτικος, και προσπαθω να μην κανω αυτο που δεν θα ηθελα να μου κανουν, και δεν σκευτομαι σαν κλασικος Ελληνας, “για τη παρτυ μου μονο”.

    κλησεις δοξα το θεο εχω απειρες για ταχυτητα, για μη καταβολη παρκομετρου ποτε ζωνη γιατι αγαπω την ζωη μου, και ποτε ξανα για τετοια παρκαρισματα!

    με κανει να νιωθω ντροπη! βρηκα την ευκολη-μαγκικη λυση και αδιαφορω για ολους τους αλλους. οχι οχι μακρια απο μενα αυτο το σκεπτικο, μακρια παιδια απο όλους μας!

    δεν χρειαζεται να ρθουμε στην “θεση” τους για να τους καταλαβουμε τοτε! ;-)

  • kouzoum

    Τι να πεις για τα ζώα τα ντυμένα που κυκλοφορούν ελεύθερα. Έχω δει άπειρες φορές να καταλαμβάνουν θέσεις αναπηρικών οχημάτων άτομα με “πνευματική αναπηρία”, όσο για τις ράμπες είναι σαν να μην υπάρχουν. Σε έναν που έκανα παρατήρηση (ευγενικότατα) ότι είναι θέση για αναπηρικό όχημα μου είπε “όλοι έχουμε γίνει τροχονόμοι” . Από εκεί και πέρα τι να κάνεις. Το κακό είναι οτι αυτοί αποτελούν την πλειοψηφία.