Όταν έπεσα κατά τύχη πάνω σε αυτό το project έμεινα με το στόμα ανοιχτό. Είναι από τις κλασικές περιπτώσεις που το σύμπαν συνωμοτεί, οι πλανήτες έρχονται στην ίδια ευθεία, τα σωστά άτομα βρίσκονται την σωστή στιγμή στο σωστό μέρος και το αποτέλεσμα είναι με μία λέξη: κορυφαίο. Για κάποιον λόγο, περιπτώσεις σαν αυτή –δηλαδή αναπαλαιώσεις/βελτιώσεις- στην Αμερική αλλά και τις Σκανδιναβικές χώρες είναι αρκετά συνηθισμένες. Πολύ πιθανό να παίζει ρόλο ο σημαντικά μεγαλύτερος πληθυσμός σε σύγκριση με εμάς ή απλά το πάθος και το μεράκι που έχουν οι εκεί petrolheads όσον αφορά στα κλασικά αυτοκίνητα. Θα μπορούσα να σας δείξω ένα από τα δεκάδες παρόμοια builds αλλά επέλεξα αυτό γιατί εκτός από την άριστη δουλειά που έχει γίνει, ο ιδιοκτήτης είχε έναν στόχο, παρανοϊκό μεν, στόχο δε.
Απ’ έξω κούκλα…
Η εισαγωγή όμως τράβηξε πάρα πολύ. Το θέμα μας είναι ένα Pontiac Firebird του 1970. Από πού να αρχίσω και που να τελειώσω με αυτό το αυτοκίνητο όταν τα περισσότερα μέρη του είτε αλλάχθηκαν είτε τροποποιήθηκαν. Ειλικρινά δεν νομίζω ότι είναι εύκολο να βρει κάποιος εργοστασιακό κομμάτι πάνω του. Ας ξεκινήσω με το εξωτερικό. Όλο το αμάξι γδύθηκε και καθαρίστηκε ώστε να βεβαιωθεί η ομάδα που το ανέλαβε ότι δεν υπάρχει ίχνος σκουριάς. Αφού αυτό έφυγε από την μέση, σειρά πήραν τα customιές.
Έπρεπε να μεγαλώσουν οι θόλοι για να χωρέσουν τα μεγαλύτερα ελαστικά, ανοίχτηκαν αεραγωγοί στο πλάι, πίσω από τους μπροστινούς τροχούς, κατασκευάστηκε μεγαλύτερο κάτω χείλος στον εμπρός προφυλακτήρα, πλαϊνές ποδιές, πίσω αεροτομή και τροποποιήθηκε ο πίσω προφυλακτήρας ώστε να βολευτούν οι απολήξεις της εξάτμισης και να σχηματιστεί ο διαχύτης. Όλα αυτά από μέταλλο και βλέποντας και από μόνοι σας τις φωτογραφίες είμαι σίγουρος ότι θα εκπλαγείτε από το επίπεδο της δουλειάς. Το μοναδικό μη-μεταλλικό κομμάτι είναι το καπό που κατασκευάστηκε από fiberglass με μεγαλύτερες και μακρύτερες εισαγωγές αέρα από το εργοστασιακό –δεν είναι του γούστου μου αλλά περί ορέξεως…-.
Η “καρδιά” του κτήνους
Όσο εντυπωσιακή όμως και αν είναι η δουλειά στο αμάξωμα, δεν μπορεί να συγκριθεί με αυτό που έχει γίνει στον κινητήρα. Όπως και στο υπόλοιπο όχημα, είναι απίστευτα δύσκολο να βρεις κάποιο stock εξάρτημα. Το block είναι «βασισμένο» στο AI2 των 400 κυβικών ιντσών που έμπαινε αρχικά στο Firebird αλλά είναι υπερκυβισμένο από την Butler Performance με custom σφυρήλατο στρόφαλο, πιστόνια και μπιέλες στις 454 κυβικές ίντσες -7,4 λίτρα-! Η συμπίεση έχει πέσει στο 8,5:1 εν αναμονή των turbo ενώ όλο το σύστημα λίπανσης είναι custom. Στην κυλινδροκεφαλή αυτή που κλέβει την παράσταση είναι η custom -φυσικά- εισαγωγή της Visner, ενώ έχει γίνει και πολύ δουλειά που δεν φαίνεται με CNC porting και αλλαγές σε όλο το valvetrain. Τα turbo που ανέφερα πριν είναι custom –τι έκπληξη!- της Bullseye Power και συνοδεύονται φυσικά από δύο external wastegates της Tial και δύο σκάστρες της ίδιας εταιρίας. Τέλος στο εμπρός μέρος, διακρίνεται από τις τεράστιες εισαγωγές του αέρα και το ευμέγεθες intercooler που φροντίζει η θερμοκρασία του εισερχόμενου αέρα να μην είναι υψηλή. Δεν θα σας κουράσω με περισσότερες λεπτομέρειες όμως. Αυτό που θα σας πω είναι ότι σύμφωνα με τον βελτιωτή έχει την απαραίτητη υποδομή για να αποδίδει πάνω από 1500 άλογα –και αντίστοιχη ροπή- ανάλογα με την πίεση που λειτουργεί που εξαρτάται από την ποιότητα της βενζίνης! Με βενζίνη πρατηρίου -91 οκτανίων στην Αμερική- και πίεση μόλις 0,85 bar, αποδίδει 1000+ άλογα στους τροχούς!
Όλη αυτή η δύναμη πηγαίνει στους πίσω τροχούς μέσω ενός χειροκίνητου κιβωτίου ταχυτήτων, έξι σχέσεων της Rockland με ενισχυμένο custom γρανάζωμα για να «απλώνει» ο κινητήρας και να μην το πάρει στο χέρι ο ιδιοκτήτης στο πρώτο άνοιγμα και δίδισκο συμπλέκτη. Εννοείται ότι πίσω υπάρχει διαφορικό περιορισμένης ολίσθησης –χωρίς αυτό το αυτοκίνητο απλά δεν θα ήταν οδηγίσιμο-. Τα ελαστικά είναι της Nitto, τα NT05, με διάσταση 315/35/20 σε ζάντες 20×12,5 πίσω και 275/30/19 σε 19×10 ζάντες εμπρός. Μέσα σε αυτές «κρύβονται» οι δίσκοι 14 ιντσών με εξαπίστονες δαγκάνες της Wilwood στον εμπρός άξονα και 13 ιντσών με τετραπίστονες δαγκάνες πίσω. Με τις ταχύτητες που είναι ικανό να πιάσει το αμάξι σίγουρα χρειάζεται όλη την δύναμη πέδησης που μπορεί να βρει! Στον τομέα της ανάρτησης, δεν ήταν δυνατό να μείνει σε λύσεις της δεκαετίας του ’70. Έτσι εμπρός βρίσκουμε custom άνω και κάτω βραχίονες με coilovers της QA1 και πίσω μία ημί-ανεξάρτητη ανάρτηση πολλαπλών συνδέσμων με coilovers του ίδιου κατασκευαστή. Αντιστρεπτικές υπάρχουν τόσο εμπρός όσο και πίσω. Αξίζει να σημειωθεί ότι το αυτοκίνητο δεν περιορίζεται ούτε μόνο σε εκθέσεις ούτε μόνο σε dragstrips… ο ιδιοκτήτης το ήθελε να είναι all-rounder και το περιστασιακό autocrossing!
Ένα σημείο στο όποιο –άδικα- δεν έχω αναφερθεί είναι το εσωτερικό του αυτοκινήτου. Με λίγα λόγια, είναι αντάξιο του υπόλοιπου αυτοκινήτου. Custom κομμάτια, κατασκευασμένα με μεράκι και προσοχή –ρίξτε μία ματιά στο κεντρικό τούνελ, με τον επιλογέα ταχυτήτων και τα οργανάκια και πείτε μου- και όσο το δυνατόν original look συμπληρώνουν το εσωτερικό. Υπήρχε η σκέψη για ένα hi-tech χώρο με οθόνες, navigation, ηχοσυστήματα κ.λ.π. αλλά η σκέψη απορρίφθηκε γρήγορα και είμαι της γνώμης ότι το αποτέλεσμα τους δικαιώνει.
Επίλογος
Ξεκίνησα για μία μικρή παρουσίαση του αυτοκινήτου και παρασύρθηκα πάλι. Κλείνω λοιπόν με μία κουβέντα από τον κατασκευαστή –καθώς το να τον πεις βελτιωτή νομίζω ότι τον υποτιμά-: «ότι και να γίνει», αναφερόμενος σε κάποιον αγώνα που θα συμμετείχε το όχημα, «θα δείτε το αμάξι να γλυστράει, να καίει λάστιχο και να κάνει ότι πρέπει να κάνουν τα muscle cars.» Και συμπληρώνει: «Δεν είμαι κατασκευαστής show cars και δεν φτιάχνω αμάξια για να κερδίζουν βραβεία σε εκθέσεις. Φτιάχνω αμάξια που μπορείς να ξεσκίσεις –beat the crap out of- αλλά θες να δείχνεις όμορφος κατά τη διάρκεια που το κάνεις». Έεεετσι, έεεεεετσι…
[tabs slidertype=”top tabs”] [tabcontainer] [tabtext]Video 1[/tabtext] [tabtext]Video 2[/tabtext] [/tabcontainer] [tabcontent] [tab][/tab] [tab][/tab] [/tabcontent] [/tabs]
[Πηγή: Pro Touring]