Φέρε στο μυαλό σου ένα μπαλάκι του γκολφ. Γνωρίζεις το σχήμα του… σφαιρικό, με μικρά “βαθουλώματα”. Τα βαθουλώματα αυτά, αποτελούν βασικό στοιχείο του “σχεδιασμού” του, καθώς έχει αποδειχθεί πως μειώνοντας δραστικά την αεροδυναμική αντίσταση του, αυξάνουν ανάλογα την απόσταση που είναι ικανό να διανύσει. Μελέτες όμως, έχουν δείξει πως ενώ το φαινόμενο αυτό συμβαίνει στις χαμηλές ταχύτητες, στις υψηλές, αντιστρέφεται. Το ιδανικό λοιπόν, θα ήταν μία επιφάνεια που θα άλλαζε στον αέρα… και αυτό ακριβώς εξέλιξαν επιστήμονες στο MIT.
Η ικανότητα μεταβολής της επιφάνειας της μπάλας, οφείλεται στην χρήση ενός πολυστρωματικού υλικού, με σκληρό εξωτερικό στρώμα και μαλακό εσωτερικό. Ο Pedro Reis και η ομάδα του που αποτελείται μεταξύ άλλων από τους Denis Terwagne και Miha Brojan, κατασκεύασαν μία κούφια μπάλα από μαλακό υλικό και σκληρό εξωτερικό περίβλημα (και τα δύο, από ελαστικά υλικά). Έπειτα, αφαίρεσαν τον αέρα από το κούφιο εσωτερικό, ώστε να συρρικνώσουν την μπάλα και να “ζαρώσουν” την επιφάνεια της. Τα αποτελέσματα ήταν θεαματικά. Με δεδομένο βαθμό συρρίκνωσης, η μορφή που παίρνει η επιφάνεια της μπάλας, είναι παρεμφερής με αυτή της μπάλας του golf… και με την ίδια αεροδυναμική συμπεριφορά.
Θεωρητικά, αυτό το “δυναμικό δέρμα”, μπορεί να εφαρμοστεί σε πληθώρα επιφανειών, μία εκ των οποίων, είναι το αμάξωμα αυτοκινήτων με τα βαθουλώματα να εμφανίζονται και να εξαφανίζονται έτσι ώστε να γίνει πλήρης εκμετάλλευση των αεροδυναμικών ιδιοτήτων. Το αν και το πότε θα δούμε κάτι τέτοιο στον πραγματικό κόσμο, έξω από εργαστήρια και το τι μορφή θα έχει ένα τέτοιο αυτοκίνητο, έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον.