Ας ταξιδέψουμε λίγο πίσω στον χρόνο και ας δούμε μια παράξενη ιστορία. Την δεκαετία του 1970 η GM, η τότε μεγαλύτερη αυτοκινητοβιομηχανία στον κόσμο υποστήριζε πως τα νέα πρότυπα εκπομπών που είχε θέσει η EPA δεν μπορούσαν να επιτευχθούν. Ωστόσο ο εκπληκτικός Soichiro Honda, κατάφερε με μια ομάδα μηχανικών της Ιαπωνικής εταιρίας να αποδείξει πως αυτό που η GM θεωρούσε ανέφικτο, η Honda μπορούσε να το κάνει πραγματικότητα.
Όλα ξεκίνησαν το 1973, όταν και η Honda έβγαλε στην αγορά το σύστημα CVCC (Compound Vortex Controlled Combustion). To σύστημα βρισκόταν στους κινητήρες του Civic και στην ουσία αυτό που έκανε το σύστημα ήταν να χρησιμοποιεί προθαλάμους με μπουζί ώστε να αναφλέξει ένα πλουσιότερο μείγμα καυσίμου, το οποίο στη συνέχεια πήγαινε σε ένα φτωχότερο μείγμα μέσα στον θάλαμο καύσης του κυλίνδρου. Αυτή η θεωρητικά απλή τεχνική, επέτρεψε στην Honda να δημιουργήσει κινητήρες που πληρούσαν τις τότε αυστηρές προδιαγραφές εκπομπών ρύπων που είχαν θέσει σε ισχύ οι αρχές των Η.Π.Α, χωρίς να κάνει χρήση ακριβώς καταλύτων και άλλων παρόμοιων τεχνικών.
Η Honda μάλιστα πούλησε την τεχνολογία στην Ford και στην Chrysler, αλλά η GM δεν έδειξε ενδιαφέρον να την αποκτήσει, με τον τότε CEO της Richard Gerstenberg να λέει για τη συγκεκριμένη τεχνολογία της Honda:
Έχω κοιτάξει το σχέδιο και ενώ το σύστημα θα μπορούσε να λειτουργήσει σε μια παιδική μοτοσυκλέτα, δεν βλέπω να υπάρχει δυνατότητα να μπορέσει να λειτουργήσει στους κινητήρες των μοντέλων της GM.
Η παραπάνω δήλωσε πήγε στα αυτιά του Soichiro Honda, ο οποίος και θέλησε να δώσει την καλύτερη απάντηση στον Richard Gerstenberg και στην GM. Έτσι ο Soichiro αγόρασε ένα Chevrolet Impala του 1973 με τον V8 5,7-λίτρων κινητήρα να βρίσκεται κάτω από το καπό. Το αυτοκίνητο ταξίδεψε από τις Η.Π.Α στην Ιαπωνία, με τον Soichiro να δίνει εντολή στους μηχανικούς της Honda να σχεδιάσουν ένα σύστημα CVCC κατάλληλο για τον V8 κινητήρα της GM.
Οι μηχανικοί κατασκεύασαν νέα πολλαπλή εισαγωγής, νέες κυλινδροκεφαλές και νέο καρμπυρατέρ για να μπορέσει να χρησιμοποιηθεί η τεχνολογία CVCC και αφού τα τοποθέτησαν όλα πάνω στον V8 κινητήρα του Impala, έστειλαν το αυτοκίνητο στα κεντρικά της EPA στο Ann Arbor του Μίσιγκαν, ώστε η υπηρεσία να κάνει μετρήσεις στις εκπομπές NOx.
Φαντάζεται τι έγινε έτσι; Το σύστημα που ο Gerstenberg χλεύασε πως μπορεί να λειτουργήσει μόνο σε μια παιδική μοτοσυκλέτα, έκανε τον V8 κινητήρα του Impala να περάσει τις νέες απαιτήσεις εκπομπών της EPA χωρίς την χρήση καταλυτικού μετατροπέα. Το εντυπωσιακό είναι πως η ιπποδύναμη του κινητήρα παρέμεινε στα 160 άλογα, ενώ όπως έδειξαν οι δοκιμές, υπήρχε και μια μικρή βελτίωση στη κατανάλωση του καυσίμου.
Παρότι οι εκπομπές NOx ήταν υψηλότερες από αυτές που έβγαζε ένα αυτοκίνητο εξοπλισμένο με καταλύτη, ο Soichiro Honda απέδειξε πως το CVCC σύστημα της Honda μπορούσε να κάνει τα μεγάλα μοντέλα της GM να πληρούν τα τότε νέα αυστηρότερα όρια εκπομπών ρύπων.
[Ευχαριστώ για το tip, Ανδρεά]