Η γενιά μας είναι αυτή που ίσως έζησε από τις μεγαλύτερες αλλαγές στην αυτοκίνηση και τις μετακινήσεις γενικώς. Το αεροπλάνο από μέσο πολυτελείας έγινε προσιτό σε όλους και το αυτοκίνητο που είχαν οι γονείς μας κατά πάσα πιθανότητα διαφέρει παρασάγγας από αυτό που έχουμε εμείς. Αυτό είναι κάτι που οι προηγούμενες γενιές δεν μπορούν να ισχυριστούν, καθώς παλιότερα τα μοντέλα δεν ανανεωνόταν τόσο γρήγορα. Μία από τις αλλαγές που αναμένεται να ζήσουμε στην οδηγική μας ζωή είναι η επικράτηση των ηλεκτρικών αυτοκινήτων. Προσωπικά τάσσομαι ενάντια σε αυτή την μόδα, όχι τόσο γιατί μου αρέσουν οι μηχανές εσωτερικής καύσης, αλλά γιατί η πίστη σε οτιδήποτε πλασσάρεται ως νέα τεχνολογία που μπορεί να μας κάνει να έχουμε και την πίτα ολόκληρη και τον σκύλο χορτάτο αντικατοπτρίζει και εκμεταλλεύεται περισσότερο τους ευσεβείς μας πόθους παρά την πραγματικότητα.
Το παρελθόν
Και στα 200 περίπου χρόνια που η θρησκεία μας στην Δύση είναι η τεχνολογική πρόοδος, το έργο το έχουμε δει αρκετές φορές. Η κατάκτηση του διαστήματος έγινε για πολεμικούς σκοπούς, παρόλα αυτά πλάσαρε μεγάλες προσδοκίες στο κοινό ώστε να δεχτεί να την χρηματοδοτήσει. Τελικά μας έμεινε το GPS και η δορυφορική τηλεόραση, που πλέον μας είναι απαραίτητα αλλά κατά το space race δεν ήταν το unique selling proposition του όλου πρότζεκτ, αλλά προέκυψαν σαν παράπλευρα κέρδη.
Το ίδιο ισχύει και με την πυρηνική ενέργεια. Για κάποιες δεκαετίες παρουσιαζόταν ως η φιλοσοφική λίθος που θα λύσει το ενεργειακό κι όχι μόνο πρόβλημα. Το hype ήταν τόσο μεγάλο που εξετάστηκε η δημιουργία ενός πυρηνοκίνητου αυτοκινήτου (Ford Nucleon) ενώ κατασκευάστηκαν πυρηνοκίνητα αεροσκάφη. Τελικά αυτό που είδαμε σαν τελικοί καταναλωτές ήταν κυρίως οι αρνητικές συνέπειες της πυρηνικής ενέργειας, τα πυρηνικά εργοστάσια απεδείχθησαν αρκετά κοστοβόρα και ακόμη και σήμερα καίμε υδρογονάνθρακες για την παραγωγή ηλεκτρισμού.
Το παρόν
Το νέο hype είναι η οικολογία, ένα κίνημα που ήταν αρκετά ριζοσπαστικό την δεκαετία του ’70, αλλά μετά έγινε εμπόρευμα και έχτισε αρκετές καριέρες αφού ο κόσμος συνεχίζει να πιστεύει πως αυτή την φορά θα είναι διαφορετικά τα πράγματα (this time will be different). Στον χώρο του αυτοκινήτου, η μόδα αυτή ακούει στο όνομα Zero Emission Vehicles (ZEVs) και βασίζεται στο κακό βίωμα που έχουμε από τις εξατμίσεις των αυτοκινήτων στις μποτιλιαρισμένες πόλεις. Η αφαίρεση πως χωρίς τις εξατμίσεις θα λυθεί μεγάλο μέρος της μόλυνσης της ατμόσφαιρας, για άλλη μια φορά είναι κάτι πολύ καλό για να’ναι αληθινό. Εν προκειμένω, την συγκεκριμένη θέση έρχεται να στηρίξει η έρευνα του Manhattan Institute, ένα μη κερδοσκοπικό think tank που μελετά τα ζητήματα των πόλεων στις ΗΠΑ. Την έρευνα μπορείς να την βρεις στην πηγή του παρόντος άρθρου, αλλά είναι κάπως δύσκολο να κριθούν τέτοιου είδους έρευνες, αφενός γιατί στην μελλοντολογία πέφτουμε έξω συνήθως και αφετέρου γιατί τα οικονομικά συμφέροντα και οι ιδεολογίες του καθενός μπορούν να τις επηρεάσουν, ή με άλλα λόγια πως η αντικειμενικότητα είναι σαν τους μονόκερους.
Τα συμπεράσματα
Το συμπέρασμα όμως της έκθεσης είναι πως τα οξείδια τους θείου και του αζώτου θα αυξηθούν σημαντικά, ενώ η μείωση στο διοξείδιο του άνθρακα θα είναι ελάχιστη. Επίσης το κόστος για την δημιουργία δικτύου που να μπορεί να στηρίξει τα ηλεκτρικά θα είναι αρκετά κοστοβόρο, με το κόστος να πέφτει μέσω των φόρων δυσανάλογα στις πλάτες των φτωχότερων, ενώ τα ZEVs θα τα απολαμβάνουν (συχνά με επιδοτήσεις) κυρίως οι πιο ευκατάστατοι. Το επιχείρημα πως οι ΑΠΕ θα λύσουν τον γόρδιο δεσμό, εντάσσεται κι αυτό στην πίστη για μια τεχνολογία που θα σώσει την παρτίδα ως από μηχανής θεός. Ακόμη και οι πιο αισιόδοξες μελέτες δείχνουν πως δύσκολα οι ΑΠΕ θα είναι η βασική μέθοδος παραγωγής ηλεκτρισμού και το κακό με όλα αυτά είναι πως δεν μπορούμε να αποθηκεύσουμε τον ηλεκτρισμό, σε αντίθεση με τους υδρογονάνθρακες που τους καίμε ανάλογα με τις ανάγκες μας.
Όλα αυτά βέβαια είναι λεπτομέρειες καθώς όλη η κουβέντα βασίζεται στην δαιμονοποίηση του CO2 (διοξείδιο του άνθρακα), μια ουσία που ναι ίσως προκαλεί άνοδο της θερμοκρασίας (αέριο θερμοκηπίου), αλλά είναι ακίνδυνο για τον άνθρωπο και ζωτικό για την φύση αφού αποτελεί το “φαγητό” των φυτών, οπότε η μείωση του CO2, θα μπορούσε να επιτευχθεί με την αποκατάσταση των δασών, μια λύση όχι και τόσο θελκτική αφού δεν έχει τίποτα το (τεχνολογικά) εντυπωσιακό και μάλλον ζημιογόνος επιχειρηματικά.