Κάπου στα τέλη της δεκαετίας του ’90 τότε που δεν υπήρχε Facebook, Instagram, αυτοκινητιστικά sites και λοιπες πλατφόρμες, και τότε που η ταχύτητα του internet ήταν βασανιστικά αργή (θυμάμαι είχα 64άρα PSTN και χαιρόμουν) μπορούσα να κατεβάσω κάποια videos σαν το παρακάτω, και σχεδόν 20 χρόνια μετά μου έχουν χαραχτεί στην μνήμη.
Εδώ βλέπουμε μια Ferrari F50 βελτιωμένη από τον γερμανικό οίκο Koenig Specials. Ίσως από τις πρώτες aftermarket προτάσεις για supercar. Ήταν τέτοια η απήχηση του αυτοκινήτου, που η Ferrari είχε απαγορεύσει να φαίνονται τα λογότυπα της πάνω στο αυτοκίνητο.
https://youtu.be/P8oR-mNZWVk
Η Koenig είχε τοποθετήσει μια νέα ολόσωμη εξάτμιση με τέσσερις απολήξεις, με διάμετρο 80 χλστ. η κάθε μια, η οποία δημιουργούσε έναν εκκωφαντικό ήχο. Ακόμα υπήρχε νέα πολλαπλή εξαγωγής, με αυλούς μεγαλύτερης διαμέτρου, ενώ αυτό που το απογείωνε ήταν η τοποθέτηση των διπλών turbo. Μη ξεχνάς ότι ο συγκεκριμένος κινητήρας έχει τις ρίζες του σε αυτόν που υπήρχε στο μονοθέσιο της Scuderia Ferrari, την 333 SP, καθώς και στην 641 της F1, του 1990.
Η σχέση συμπίεσης ήταν 8,5:1, υπήρχαν νέα πιστόνια και μπιέλες, μεγάλα intercoolers δεξιά και αριστερά από τον κινητήρα, και όλα τα άλλα απαραίτητα περιφερειακά, όπως αγωνιστικό συμπλέκτη και φρένα. Από το εργοστάσιο, ο 4.7-λίτρων V12 κινητήρας απέδιδε 520 άλογα στις 8.000 σ.α.λ. και 471 Nm ροπής στις 6.500 σ.α.λ., όμως με την περιποίηση της Koenig αυτός απέδιδε 850 άλογα στις 7.200 σ.α.λ. με τη ροπή να άγγιζε τα 800 Nm στις 6.500 σ.α.λ. Ο κόφτης στροφών ήταν στις 8.500 σ.α.λ., δηλαδή ίδιος με αυτόν που είχε από το εργοστάσιο.
Η εταιρία είχε μειώσει και το βάρος του αυτοκινήτου, καθώς το εσωτερικό ήταν γυμνό και έτσι αυτό άγγιζε περίπου στα 1.300 κιλά, κάτι που σημαίνει ότι η αναλογία κιλών ανά ίππο ήταν στο εξωφρενικό νούμερο των 1,47. Οι επιδόσεις του ήταν καταιγιστικές, καθώς για το 0-96 χλμ/ώρα χρειαζόταν κάτω από 3 δευτ., ενώ η τελική ταχύτητα ξεπερνούσε τα 354 χλμ/ώρα. Εμφανισιακά δεν άλλαζαν πολλά, καθώς το μόνο που υπήρχε ήταν οι 3-μερών χρυσές ζάντες της BBS, το εμπρός splitter, και η πίσω διαιρούμενη αεροτομή.