Ο Niki “The Rat” Lauda, όπως ήταν το προσωνύμιο του, 40 μόνο μέρες μετά το τρομακτικό ατύχημα του στο Nurburgring, έβαλε την αγωνιστική του φόρμα και μπήκε ξανά στο μονοθέσιό του. Με εμφανή τα σημάδια στο πρόσωπο του, “κληρονομιά” από την αναμέτρηση του με το θάνατο, ο Αυστριακός τερμάτισε στην 4η θέση. Ήταν εκεί, κάνοντας αυτό που ήξερε καλύτερα. Να οδηγεί με απίστευτη προσήλωση και ταχύτητα. Άλλωστε, δεν είναι τυχαίο το γεγονός πως, στα δοκιμαστικά στο Ring του ’76, έγραψε χρόνο κάτω από 7 λεπτά, ο μόνος πιλότος της Formula 1 που έχει καταφέρει κάτι τέτοιο όσο ήταν η γερμανική πίστα στο αγωνιστικό ημερολόγιο της Formula 1. Αυτή ήταν ίσως η πιο θαρραλέα και δυνατή στιγμή σε όλο τον μηχανοκίνητο αθλητισμό, και -ίσως- όχι μόνο.
Ο τρεις φορές παγκόσμιος πρωταθλητής (1975, 1977, 1984) επέζησε από ένα τρομακτικό ατύχημα, που η ζωή του αποτέλεσε βασικό κομμάτι μιας ταινίας υπέροχης και στον οποίο η Formula 1 χρωστάει πολλά. Ο Lauda γεννήθηκε στη Βιέννη και προερχόταν από μια ιδιαιτέρως ευκατάστατη οικογένεια. Ο παππούς του -από τη μεριά του πατέρα του- ήταν επιχειρηματίας από τη Βιένη, o Hans Lauda. Παρά παρά την αντίθετη γνώμη της οικογένειάς του, ο Niki αποφάσισε να γίνει οδηγός αγώνων, καθώς κανείς δεν ήθελε να ασχοληθεί καθόλου με τον μηχανοκίνητο αθλητισμό.
Στα πρώτα στάδια της καριέρας του, ο Lauda ξεκίνησε με Mini, για να ακολουθήσει η Formula Vee. Σύντομα, όμως, οδήγησε ιδιωτικά αγωνιστικά αυτοκίνητα των Porsche και Chevron. Εκείνη τη φάση ο Lauda ένιωσε ότι η καριέρα δεν είχε την εξέλιξη που θα ήθελε, γι’αυτό πήρε δάνειο 30.000 βρετανικών λιρών, μαζί με μια ασφάλεια ζωής, ώστε να γίνει pay-driver στη νεοφώτιστη -τότε- ομάδα της March στο πρωτάθλημα της Formula 2 το 1971.
Εξαιτίας της ενασχόλησης του με τους αγώνες, οι διαφωνίες με τους γονείς του ήταν έντονες και συνεχείς, και αποφάσισε να κόψει κάθε επαφή με αυτούς. Επικεντρωμένος στην οδήγηση, έφτασε γρήγορα στην ομάδα της F1 της March, και το αξιοσημείωτο είναι ότι το 1972 οδήγησε για την ομάδα τόσο στην F1 όσο και στην F2. Η απόδοση, όμως, της March ήταν πολύ κακή, αλλά οι ικανότητες του Lauda είχαν εντυπωσιάσει το αφεντικό της ομάδας, Robin Herd. Εξαιτίας του αδιεξόδου που είχε βρεθεί, ο Lauda είχε σκεφτεί να αυτοκτονήσει, καθώς ήταν πολύ χρεωμένος στην τράπεζα. Παρόλα αυτά, πήρε ένα νέο τραπεζικό δάνειο έτσι ώστε να αγοράσει μια θέση στην ομάδα της BRM το 1973. Και εκεί έδειξε την ταχύτητα του, αλλά και αυτή η ομάδα δεν είχε την καλύτερες προϋποθέσεις για πρωταθλητισμό.
Το καθοριστικό σημείο στην καριέρα του ήταν όταν ο team-mate του στην BRM, Clay Regazzoni, πήγε στη Ferrari το 1974, και ο Enzo Ferrari ρώτησε τον τελευταίο τη γνώμη του για τον Lauda. Εκείνος του μίλησε με τα καλύτερα λόγια, με αποτέλεσμα ο Lauda να υπογράψει άμεσα με την ιταλική ομάδα, η οποία του πρόσφερε αρκετά χρήματα ώστε να εξοφλήσει τις υποχρεώσεις με την τράπεζα.