Αυτά είναι πιο γρήγορα από τα μπλε, έλεγε ο οδηγός του πράσινου Volvo SB 756, στο παιδάκι που μόλις τον είχε ρωτήσει, πηγαίνοντας “τάπα” το λεωφορείο στη παραλιακή (από Πειραιά) με κατεύθυνση το Σύνταγμα.
Και όντως ήταν. Ήταν πιο γρήγορα, πιο όμορφα, πιο καλοσυντηρημένα, πιο ακριβή στην αναχώρηση και άφιξή τους. Τα θρυλικά για κάποιους, πράσινα λεωφορεία είχαν αρκετές διαφορές -γενικά- από τα υπόλοιπα μπλε. Μια από τις βασικές αυτές διαφορές ήταν πως επιχειρησιακά άνηκαν στον ΗΣΑΠ και όχι στον ΟΑΣΑ. Ίσως αυτός να ήταν και ένας λόγος που τα δρομολόγια τους ήταν πάντα στην ώρα τους και εμφανώς πιο καλοσυντηρημένα.
Στόχος των λίγων γραμμών που είχαν τα πράσινα λεωφορεία (μεταξύ αυτών Πειραιάς – Δραπετσώνα, Πειραιάς – Σύνταγμα και Πειραιάς – Κερατσίνι και Πειραιάς – Πέραμα), ήταν η ένωση της πρόσφατα ολοκληρωμένης γραμμής του ΗΣΑΠ (που είχε τερματικό σταθμό στον Πειραιά) με απομακρυσμένες περιοχές. Το κεντρικό τους αμαξοστάσιο βρισκόταν στην πλατεία Ιπποδαμίας στον Πειραιά. Ακόμη και σήμερα αν περάσεις από κει, βλέπεις μέσα μερικά εγκαταλελειμμένα πλέον Volvos.
Φήμες κυκλοφορούσαν πίσω στο 1980 πως ο οδηγός που θα έκανε σε μικρότερο χρόνο την γραμμή Λιμάνι Πειραιά – Σύνταγμα (γνωστή ακόμη και σήμερα με το κωδικό 040), την επόμενη μέρα κέρδιζε ρεπό!
Ας δούμε την ιστορία τους από την αρχή. Η παρτίδα των Volvo ήταν η δεύτερη στη σειρά. Η πρώτη παραλαβή έγινε το 1954 με 24 νέα πράσινα λεωφορεία Chausson γαλλικής κατασκευής. Το 1956 ολοκληρώθηκε η παραλαβή των Chausson με 12 ακόμη. Ήταν ένα διαδεδομένο λεωφορείο στη Γαλλία. Δυστυχώς δε μπόρεσα να βρω μηχανολογικά στοιχεία.
Παράλληλα με τον συνεχή εκσυγχρονισμό του ΗΣΑΠ γνωρίζουν μεγάλη αναγνώριση και οι γραμμές των πράσινων λεωφορείων, αλλά και οι οδηγοί τους. Όλοι από τότε είχαν αναγνωρίσει πως αυτές οι γραμμές είχαν κάτι το διαφορετικό. Ήταν συστηματικές με όλη την έννοια, και αυτό ακόμη και σήμερα είναι πρωτόγνωρο για το επιβατικό κοινό στην Ελλάδα.
Έτσι, το 1981 ο ΗΣΑΠ (που έχει ήδη παραγγείλει εδώ και 2 χρόνια περίπου), παραλαμβάνει 60 νέα λεωφορεία Volvo SB 756, ελληνικού αμαξώματος απο το Σαρακάκη. Δυστυχώς, δε μπόρεσα να βρώ ούτε για αυτά μηχανολογικά στοιχεία.
Την 1-1-2002 σταματά οριστικά η λειτουργία της μονάδας πράσινων λεωφορείων.
Αυτές οι γραμμές κατάφεραν κάτι πολύ σημαντικό. Να μετακινήσουν το εργατικό δυναμικό του Πειραιά με ταχύτητα και ακρίβεια, και μπορώ να πω πως υποσυνείδητα μετέδωσαν την έννοια της συνέπειας σε χιλιάδες από εμάς. Γιαυτό και αγαπήθηκαν όσο καμία άλλη αστική γραμμή.
