Ferrari_288_GTO_Evo_01pop

Οποιοσδήποτε έχει ακούσει για την Ferrari, έχει σίγουρα ακούσει για την 250 GTO. Για πολλούς και διάφορους λόγους που δεν θα αναφέρουμε εδώ, θεωρείται μάλλον η καλύτερη Ferrari στην ιστορία της φίρμας αφού συνδύαζε στυλ, αγωνιστικό pedigree και κλάση καλύτερα από οποιοδήποτε άλλο μοντέλο με το αλογάκι στο καπό. Ο διάδοχος της 250 GTO, ήρθε ακριβώς 22 χρόνια μετά από αυτήν και το όνομά της ήταν 288 GTO.

Για τον σχεδιασμό της 288 GTO, ο Pininfarina είναι φανερό πως χρησιμοποίησε τις γραμμές της 308 GTB. Προφανώς υπήρχαν αλλαγές για να γίνει το σχέδιο πιο σύγχρονο, εντυπωσιακό και επιθετικό αλλά οι επιρροές είναι εμφανείς. Οι πιο σημαντικές αλλαγές όμως κρύβονται –όπως πάντα- κάτω από το ελαφρύ, κατασκευασμένο από υαλονήματα και kevlar αμάξωμα. Η πρώτη και βασικότερη αφορά τον κινητήρα. Ο F114B της 288 GTO ήταν τοποθετημένος διαμήκως έναντι της εγκάρσιας τοποθέτησης του κινητήρα στην 308 GTB.

Επίσης σε αντίθεση με την ατμοσφαιρική φύση του κινητήριου συνόλου της 308 GTB, αυτός διέθετε δύο turbos της IHI. Κατά τα άλλα, μιλάμε για τον ίδιο σχεδόν κινητήρα: V8 με περιεχόμενη γωνία 90ο, 4 βαλβίδες ανά κύλινδρο με δύο εκκεντροφόρους επικεφαλής, μπλοκ και κεφαλή από ελαφρύ κράμα και 1 χιλιοστό μόλις μικρότερη διαδρομή, γεγονός που μίκρυνε και την χωρητικότητα από τα 3 λίτρα στα 2,8. Η πίεση που «σήκωνε» η 288 GTO ήταν μόλις 0,8bar αλλά ήταν παραπάνω από αρκετή για να εκτοξεύσει την απόδοση στα 400 άλογα, έναντι των 240 του τρίλιτρου ατμοσφαιρικού της 308 GTB.

Τα ελαφριά υλικά, τα περισσότερα από τα οποία έβρισκε κανείς μόνο στα μονοθέσια F1 της φίρμας, ήταν παντού και η ζυγαριά σταματούσε στα 1.160 κιλά, 115 λιγότερα σε σύγκριση με την 308 GTB. Φυσικά η ανάρτηση αποτελούνταν από διπλά ψαλίδια και στους τέσσερις τροχούς, με ομοαξονικά αμορτισέρ και αντιστρεπτικές εμπρος-πίσω, το κιβώτιο ήταν χειροκίνητο 5 σχέσεων και η κίνηση μεταδίδονταν στους πίσω τροχούς. Φυσιολογικά πράγματα…

Σε αντίθεση με τώρα όμως, τότε, όταν έβγαζε ένα τέτοιο αυτοκίνητο η Ferrari, δεν το έκανε για να ικανοποιήσει μερικές δεκάδες συλλέκτες και να κλέψει μερικά πρωτοσέλιδα σε περιοδικά. Το “O” στο GTO δεν το έβαζε όπου κι όπου… Το “O” σημαίνει Omologato που σημαίνει πως το μοντέλο κατασκευαζόταν για να πάρει έγκριση η αγωνιστική έκδοση και αν το «γήπεδο» της 250 GTO ήταν οι πίστες, για την 288 GTO οι μηχανικοί είχαν άλλα σχέδια. Είχαν βάλει στο μάτι τις χωμάτινες διαδρομές του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Ράλι και έκριναν πως οι κανονισμοί του Group B ευνοούσαν την συμμετοχή της Ferrari σε αυτό.

Η παραγωγή της 288 GTO ξεκίνησε σχεδόν αμέσως μετά την παρουσίασή της στην έκθεση της Γενεύης του 1984 και ενώ είχε προγραμματιστεί να σταματήσει στις 220 μονάδες, συνεχίστηκε για 53 αυτοκίνητα ακόμα φτάνοντας τα 273 οχήματα. Η Evoluzione έκδοση παρουσιάστηκε 2 χρόνια μετά, το 1986 και για πολλούς αποτελεί τον «χαμένο κρίκο» ανάμεσα στην 250 GTO και την F40. Το αμάξωμα ήταν ριζικά ανασχεδιασμένο, πολύ πιο αεροδυναμικό και πολύ πιο άγριο. Πιστεύω πως επηρέασε σε μεγάλο βαθμό το design της F40 που παρουσιάστηκε 1 χρόνο μετά.

Το ίδιο ισχύει και για το μοτέρ, το οποίο υπέστη επίσης μία σχετική ανανέωση με αποτέλεσμα η ιπποδύναμη να εκτοξευθεί στα 650 -αξιόπιστα- άλογα. Μπορούσε να ανέβει κι άλλο όμως, αφού η τελική ιπποδύναμη είχε να κάνει περισσότερο με το θάρρος του οδηγού και λιγότερο με την αντοχή του κινητήρα. Τέλος, το βάρος είχε πέσει στα 940 κιλά! Αυτό για να σας γλιτώσω τους υπολογισμούς μας κάνει μία αναλογία 1,44 κιλά/ίππο –συντηρητικά-, δηλαδή περίπου το ίδιο με το Ultima GTR και μικρότερη από την Ferrari FXX! Νομίζω δεν υπάρχει αμφιβολία για το πόσο γρήγορη θα ήταν η 288 GTO Evoluzione! Ανεπίσημα νούμερα αναφέρουν 0-100 χλμ/ρα σε περίπου 3,6 δευτερόλεπτα και τελική που αγγίζει τα 362 χλμ/ώρα!

Δυστυχώς όμως δεν μάθαμε ποτέ επίσημα. Οι τραγικοί θάνατοι του 1986 που οδήγησαν στον τερματισμό του Group B, σήμαιναν πως η 288 GTO Evoluzione δεν κύλισε ποτέ τις ρόδες της σε κάποια διαδρομή. Για την ιστορία να αναφέρω πως κατασκευάστηκαν 6 Evoluzione, εκ των οποίων μία χρησιμοποιήθηκε ως πρωτότυπο για την F40, μία βρίσκεται στο μουσείο της Ferrari στο Maranello ενώ οι υπόλοιπες 4 κατά πάσα πιθανότητα ζούνε κλεισμένες στα γκαράζ συλλεκτών και βλέπουνε το φως μία στις τόσες.