Λίγα πράγματα είναι πιο εκνευριστικά από το να πηγαίνεις σημειωτόν σε κάποιον δρόμο ταχείας κυκλοφορίας και να μην μπορείς να βρεις τον λόγο. Πού είναι το ατύχημα; Που είναι αυτός με το πρόβλημα; Και αν δεν υπάρχει ατύχημα και δεν υπάρχει ούτε κάποιος με πρόβλημα, ποιος είναι ο ηλίθιος που ευθύνεται για αυτό το πράγμα;
Ευτυχώς, δεν είμαι ο μόνος που ενοχλείται από αυτό το φαινόμενο. Ο καθηγητής του MIT, Berthold Horn χρησιμοποίησε τις δικές του εμπειρίες για να φτιάξει το πρόβλημα. Πώς; Τα αυτοκίνητα που είναι εξοπλισμένα με adaptive cruise control χρησιμοποιούν ένα ραντάρ για να παρακολουθούν την ταχύτητα του προπορευόμενου οχήματος και την απόσταση του δικού μας αυτοκινήτου από αυτό. Αν το όχημα μπροστά μειώσει την ταχύτητά του, αντίστοιχα μειώνεται και η ταχύτητα του δικού μας οχήματος και του πίσω κ.ο.κ.
Η ιδέα του Horn είναι να πάει το σύστημα ένα βήμα παραπέρα. Να χρησιμοποιήσει ένα σύστημα που θα ελέγχει την ταχύτητα τόσο του προπορευόμενου οχήματος όσο και αυτού που ακολουθεί και να σε αναγκάζει να οδηγείς κάπου ανάμεσα στα δύο αυτοκίνητα. Οπότε τέρμα ο οδηγός που ξεκουράζει το πόδι του στο πεντάλ του φρένου, τέρμα αυτός που δεν μπορεί να κάνει μία ρημάδα πορεία με σταθερή ταχύτητα, τέρμα αυτός που παίζει με το φρένο είτε από ανασφάλεια είτε για να σε εκνευρίσει. Συνήθως είμαι ενάντια σε συστήματα που παίρνουν τον έλεγχο από τον οδηγό αλλά κάτι τέτοιο με βρίσκει πολύ, μα πάρα πολύ σύμφωνο.
Επιπλέον, ο αλγόριθμος του καθηγητή λειτουργεί ακόμα και αν συνυπολογίσεις τους χρόνους αντίδρασης του οδηγού και τις μεταβλητές ταχύτητες οδήγησης! Τέλος, για να γίνει ένα τέτοιο σύστημα πραγματικότητα, δεν είναι απαραίτητο να χρησιμοποιηθούν τα ακριβά ραντάρ που χρησιμοποιούν οι κατασκευαστές αλλά οι απλές κάμερες που υπάρχουν ούτως ή άλλως σε μερικά οχήματα για ανίχνευση πεζών. Για όποιον καταλαβαίνει κάτι παραπάνω από προγραμματισμό και περίπλοκα ηλεκτρονικά συστήματα, μπορεί να διαβάσει ολόκληρη τη δημοσίευση του καθηγητή εδώ.