Οι αρχές του νέου μιλένιουμ ήταν από τα καλύτερα χρόνια που ζήσαμε. Άλλο που τότε δεν το ξέραμε και δεν το εκτιμούσαμε. Απ’ ό,τι φάνηκε, το ίδιο έκανε και η Peugeot. Μια περίοδο, κατά την οποία ο Γάλλος κατασκευαστής «έλυνε κι έδενε» στην ευρωπαϊκή αγορά, έχοντας ως κράχτη τις κατακτήσεις των πρωταθλημάτων στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ράλι.
To 2002, oι Γάλλοι παρουσίασαν συνολικά 5 πρωτότυπα. Τα 607 Pescarolo, H2O, Sesame, 3Coeur7 CC και το RC. Το πρώτο ήταν ένα 607 με 400 άλογα, το δεύτερο ένα ηλεκτρικό όχημα πυροσβεστικής, ενώ τα 3Coeur7 CC και Sesame τα γνωρίσαμε στον δρόμο ως 307 CC και 1007. Ωστόσο, το πιο σημαντικό – και αυτό που αποδείχτηκε ως τεράστια χαμένη ευκαιρία- ήταν το «χαρτόμουτρο» RC (όχι ότι μας χάλαγε ένα 607 με 3,0-λιτρο διτούρμπινο V6, που θα έμπαινε απέναντι από την Μ5).
Το RC παρουσιάστηκε σε δυο εκδόσεις, καθεμία διαφορετικού χρώματος και ονομασίας. Το μαύρο ήταν το RC «Σπαθί» και το κόκκινο σήμαινε RC «Καρό». Αντίστοιχες (μεγαλύτερες βασικά) ήταν οι διαφορές στα μηχανικά μέρη. Το «Καρό» κινούταν από τον πετρελαιοκινητήρα 2.2 HDI, ενώ το «Σπαθί» από τον 2,0-λιτρο βενζινοκινητήρα που συναντάμε κάτω από το καπό του 206 RC. H απόδοση και η τελική ταχύτητα ήταν κοινές (177 άλογα και 245 χλμ/ώρα), η ροπή σχεδόν διπλή για το ντίζελ (39 κιλά) και η επιτάχυνση ελαφρώς καλύτερη για το μαύρο (5,9” για το 0-100, έναντι 6,1″ του ντίζελ). Το κλου της υπόθεσης, όμως, βρισκόταν κάτω από το αιχμηρό αμάξωμα.
Το σασί ήταν ένα ανθρακονημάτινο monocoque, το οποίο περιόριζε το συνολικό βάρος σε 790 (805 το ντίζελ) «στεγνά» κιλά, χαρίζοντας μια αναλογία 4,46 κιλών/ίππο. Την μετάδοση αναλάμβανε ένα 6αρι σειριακό κιβώτιο και το «πάτημα» μια ανάρτηση με διπλά ψαλίδια γύρω-γύρω. Τα δυο πρωτότυπα ήταν πλήρως λειτουργικά, με το ντίζελ να ανακηρύσσεται ως το «πρώτο πετρελαιοκίνητο sportscar» από τον Richard Hammond
Oι ομοιότητες με την Alfa Romeo 4C είναι παραπάνω από εμφανείς. Οι διαφορές, όμως, είναι αυτές που έγραψαν την ιστορία. Για την ακρίβεια, δυο μεγάλες που παρατηρούνται στο ύψος του καβάλου…
Ενώ οι Γάλλοι είχαν όλη την οικονομική άνεση και το momentum να βάλουν στην παραγωγή ένα προσιτό υπεραυτοκίνητο υπό κλίμακα, δεν το έπραξαν ποτέ. Διοργάνωσαν ένα ενιαίο πρωτάθλημα 4 αγώνων και 26 συμμετοχών, αλλά ως εκεί. Το RC κλειδώθηκε στο μουσείο της Peugeot, από όπου και βγαίνει μόνο για να παραστεί σε εκθέσεις και διάφορα σχετικά events. Τον ρόλο του προσπάθησε να παίξει το RCZ, σε διασκευασμένη εκτέλεση ως ανταγωνιστής του Audi TT.
Oι Ιταλοί, αντίθετα, βρίσκονταν στο χείλος της χρεωκοπίας και ζούσαν χάρις στις επιχορηγήσεις της Fiat. Προέρχονταν από δυο αποτυχημένες προσπάθειες στα πολυτελή μεσαία (159) και τα σπορ κουπέ (Brera), κάτι που δεν τους πτόησε από το να παρουσιάσουν ένα μίνι supercar 240 ίππων σε 895 κιλά. H αναλογία κιλών/ ίππο (3,72) και οι επιδόσεις είναι σαφώς καλύτερες του RC (0-100 χλμ/ώρα σε 4,5”), ωστόσο αυτό που ξεχωρίζει είναι το θάρρος τους να κυκλοφορήσουν ένα ειδικό μοντέλο, απλά και μόνο για να επαναφέρουν το status της ιστορικής φίρμας στο μεγαλείο του παρελθόντος. Η Peugeot προτίμησε να δώσει έμφαση στο 1007 και τα πρώτα 308 – 3008. Kάτι λένε για ένα αίμα που δεν γίνεται νερό.