Πίσω στο 2002, η γερμανική ομάδα έπαιζε κατά διαστήματα το καλύτερο ποδόσφαιρο στην Ευρώπη. Διέθετε μπαλαδόφατσες όπως ο Μητσάρας ο Μπερμπάτοφ, ο Γιλντιράι Μπαστούρκ, ο Όλιβερ Νόιβιλ και φυσικά ο Μίκαελ Μπάλακ. Είχε άμυνα-τσιμέντο Τιτάν- αποτελούμενη από το δίδυμο Λούσιο-Noβότνι, και τον δρεπανοφόρο Κάρστεν Ράμελοφ μπροστά τους. Έκλεισε ραντεβού με την ιστορία, καθώς μπορούσε να κατακτήσει το τρεμπλ (πρωτάθλημα, κύπελο, Champions League) γενόμενη η πρώτη ομάδα από την Γερμανία που θα το κατάφερνε. Τι έγινε;

Πήγε στον τελικό της Γλασκόβης, δεν κώλωσε στιγμή απέναντι στην Ρεάλ, ούτε όταν δέχτηκε το «γκολ του αιώνα» -όπως είπε ο Σωτηρακόπουλος και μας έπρηξαν τα αυτιά μετά- από τον Ζιντάν, έκλεισε τους Μαδριλένους στην περιοχή τους στο 2o ημίχρονο, έχασε ευκαιρίες σωρηδόν (η απόκρουση του Κασίγιας με τα πόδια, από τις πιο υποτιμημένες σε τελικό ΤσουΛου) και τελικά αποχώρησε με άδεια χέρια.

Κατόπιν επέστρεψε στα πάτρια εδάφη, έκανε δυο κολλητές ήττες από την 6η Βέρντερ και την 15η Νυρεμβέργη, δωρίζοντας τον τίτλο στη Ντόρτμουντ για 1 βαθμό. Κλείνοντας τη σεζόν, τσίμπησε μια 4αρα στον τελικό του Κυπέλλου από τη Σάλκε και κατέκτησε επάξια το προσωνύμιο «Neverkusen».

Τι σχέση έχουν όλα αυτά με τους Ιάπωνες;

1Παλιά μου γκίνια κόσκινο

Καταρχάς, το γερμανικό στοιχείο συναντάται σε πολύ μεγάλο βαθμό στην πορεία της Toyota στο Le Mans. Για την ακρίβεια, αποτελεί τον καλύτερο πελάτη των Γερμανών έχοντας ηττηθεί από 3 διαφορετικές εταιρίες (BMW, Audi, Porsche) σε 4 τουλάχιστον περιπτώσεις. Κοινό χαρακτηριστικό: σχεδόν σε όλες, τα αυτοκίνητα της Toyota ήταν ταχύτερα. Μόνο που παρέλειψαν να μετουσιώσουν την ταχύτητα σε αποτέλεσμα ή, καλύτερα, σε αποτέλεσμα υψηλότερο της 2ης θέσης.

Όπως και στο ποδόσφαιρο, η τύχη είναι το πιο εύκαιρο γαϊδούρι για να φορτωθεί την αποτυχία. Στην περίπτωση της Toyota, όμως, ένας τέτοιος ισχυρισμός αποκτά υπόσταση, ειδικά όταν αναλογιστείς την περσινή τραγωδία

Nα εγκαταλείπεις στον τελευταίο γύρο 24ωρου αγώνα αποτελεί νέο ρεκόρ γκαντεμιάς, κάνοντας το χουνέρι της MP4-16 στον Χάκινεν να μοιάζει με φάρσα του Φουσέκη.

Θα μπορούσαμε να πούμε το ίδιο και για φέτος, αν δεν είχε πέσει πανώλη στα LMP1, που έστειλε σχεδόν όλη την κατηγορία στα πιτς. Η ουσία, όμως, είναι η ίδια: το κοντέρ των νικών για την φίρμα από το Aichi παραμένει καρφιτσωμένο στο μηδέν.

Με λίγη εύνοια από την τύχη (ή καλύτερη μοιρασιά της γκίνιας) η Toyota θα μπορούσε να εκθέτει στην τροπαιοθήκη της 2 κύπελλα του πιο φημισμένου γεγονότος στο motorsport. Πέρα από το περσινό, που έφτασαν μια ανάσα από το να φιλήσουν την κούπα και εισέπραξαν το χαστούκι της μοίρας, οι Ιάπωνες είχαν την ευκαιρία να κερδίσουν το 1999, όταν η Mercedes αποσύρθηκε λόγω της «απογείωσης» του Peter Dumbreck (στα δοκιμαστικά ήταν ο Mark Webber) και η ΒMW έμεινε με μια V12 LMR μετά την εγκατάλειψη του JJ Lehto. Το GT-One του Ukyo Katayama μάζευε τη διαφορά, μέχρι που ένα σκασμένο ελαστικό το προσγείωσε στην πραγματικότητα.

2Η ώρα της (υβρι)δίκης

Θα περίμενε κανείς πως το πέρασμα στην υβριδική εποχή θα ευνοούσε μια εταιρία, που άλλαξε εξ ολοκλήρου το προφίλ της ως κατασκευαστή αυτοκινήτων για να προωθήσει το συγκεκριμένο είδος τεχνολογίας. Η ειρωνεία – ή Θεία Δίκη για όσους θρήνησαν τον χαμό των σπορ Toyota προς όφελος του Prius – είναι πως αυτό που οι Ιάπωνες μόχθησαν για να καθιερώσουν στη συνείδηση του κοινού, αποτελεί τον κυριότερο λόγο που πάσχει στο Le Mans.

Tα προβλήματα αξιοπιστίας δεν σταματούν να εμφανίζονται, θυμίζοντας σε πολύ μικρότερο βαθμό το δράμα της Honda στην F1 (εκ των πιονέρων των σύγχρονων υβριδικών, με το Insight του 1999). Προφανώς τα Prius με τα TS050 σχετίζονται σε θέμα τεχνολογίας, όσο εγώ με τον Μπάλακ σε επίπεδο τεχνικής. Δεν παύει, ωστόσο, να πρόκειται για έναν χώρο στον οποίο οι Ιάπωνες επένδυσαν δισεκατομμύρια για να τον αναπτύξουν από άποψη αυτοκινήτων παραγωγής, αλλά αγωνιστικά χωλαίνουν.

3Έκαστος στο είδος του

Για ποιον λόγο συμβαίνει αυτό, ούτε οι ίδιοι γνωρίζουν. Οι ομόλογοί τους στη Honda το έχουν παραδεχτεί δημοσίως, στην Toyota παλεύουν χρόνο με τον χρόνο να το βρουν. Εμείς το μόνο που μπορούμε να κάνουμε, είναι να δώσουμε μια απλοϊκή εξήγηση.

Μεταξύ του G5 από τη Χώρα του Ανατέλλοντος Ηλίου υπάρχει ένας σαφής διαχωρισμός στις motorsport αρμοδιότητες. Η Nissan έχει τα Πρωταθλήματα Τουρισμού (βλέπε Calsonic Skyline, Primera), κάποια guest στα ράλι (240 RS και Sunny GTI-R) και άλλα στο Le Mans (R390, Deltawing και το κωμικό GT-R LM Nismo). H Honda ειδικεύεται στην F1 (άλλο που τώρα γελάει ο κόσμος) και γενικά τις πίστες (ARTA NSX, Accord/Civic BTCC), η Subaru αιώνια πιστή στο WRC (όταν αγωνίζεται) και η Mazda δεν πολυασχολείται (με εξαίρεση το πυροτέχνημα του 787Β και σποραδικές παρουσίες σε ράλι και Τουρισμού).

Η Toyota είναι η μόνη που έχει προσπαθήσει να χωρέσει 3 και 4 καρπούζια κάτω από την ίδια μασχάλη. Λογικό, καθώς το οικονομικό της παράστημα επισκιάζει τις υπόλοιπες 4 μαζί, αλλά η Ιστορία της δείχνει το σωστό μονοπάτι. Πώς; Με κάποια απλά γεγονότα.

To 1995 οι Ιάπωνες αποβλήθηκαν από το WRC λόγω του σκανδάλου με την Celica GT-Four. Επέστρεψαν το 1998 και νίκησαν στην πρεμιέρα του πρωταθλήματος, το οποίο εν τέλει έχασαν για 300 μέτρα. Από τότε δεν ξαναπάτησαν σε ειδική, μέχρι φέτος. Κοντά 20 χρόνια μετά την τελευταία τους συμμετοχή σε αγώνα του Παγκοσμίου, πόσο χρειάστηκε το Yaris WRC για να κερδίσει; Μόλις 2 συμμετοχές.

Έπειτα από 10 χρόνια αλόγιστης σπατάλης κονδυλίων στην Formula 1, αλλά και 13 επίσημες συμμετοχές στις 24 Ώρες του Le Mans πόσες νίκες έχει κατακτήσει ο ιαπωνικός κολοσσός; Πρωτοξάδερφος της Πυθείας και κουμπάρος του Κάλχα είσαι. 0 (ολογράφως: μηδέν).

Η μοναδική εταιρία που έχει καταφέρει το τρεμπλ είναι η Ford, με τον αστερίσκο βεβαίως του προμηθευτή κινητήρων στην F1 (βλέπε Benetton και Stewart-Ford). Ως κατασκευαστής, υπό την περσόνα της Jaguar, δεν κατάφερε κάτι περισσότερο από δυο βάθρα.

Παρόμοιο και το τροπάρι της Peugeot. Κέρδισε WRC και Le Mans, πάτωσε στην F1 και συμβιβάστηκε στο στοιχείο της, ήτοι τα ράλι (εξαίρεση το 908 ΗDi που νίκησε στη La Sarthe το 2009). Όπως και αυτό της Porsche, ούσα συνεργάτιδα της McLaren από το 1984 μέχρι το 1986, αλλά δίχως νίκη στο WRC.

Ο τεχνικός της Λεβερκούζεν τη χρονιά του 0/3, Κλάους Τοπμέλερ, μετά την απώλεια και του τελευταίου τίτλου είχε δηλώσει πως η ομάδα του έκανε ένα τεράστιο λάθος. Πίστεψε τόσο πολύ στην κατάκτηση του Champions League, ώστε αποπροσανατολίστηκε από τους ρεαλιστικούς της στόχους. Μένει να δούμε αν η Toyota θα αντλήσει έμπνευση από τα λόγια αυτά ή αν θα απαντήσει ένα βροντερό «never!».