Το 1992 η Bugatti αποφάσισε ότι το πρωτοποριακό EB110 χρειαζόταν έναν sedan μοντέλο για να ολοκληρωθεί με τον καλύτερο τρόπο η περιορισμένη γκάμα της.
Πριν εξαγοραστεί από τον όμιλο Volkswagen, η Bugatti είχε μια σύντομη θητεία στη δεκαετία του ’90 υπό την ιδιοκτησία του Romano Artioli, και κατά τη διάρκεια αυτής κατασκευάστηκε το -θρυλικό, πλέον- EB110, και το ελαφρώς λιγότερο γνωστό EB112 Concept.
Το project του δεύτερου ανατέθηκε σε μια ομάδα που περιλάμβανε διάσημους Ιταλούς μηχανικούς, όπως ο Mauro Forghiere -ένας πρώην μηχανικός της Ferrari- και ο Giorgetto Giugiaro, της Italdesign.
Το πρώτο πρωτότυπο του πολυτελούς sedan έκανε το ντεμπούτο του στην έκθεση της Γενεύης το 1993, με το σχέδιο του EB112 να ήταν εμπνευσμένο από τα ρετρό fastback μοντέλα της προπολεμικής εποχής της εταιρίας, όπως η Type 57 SC Atlantic, η Tipo 55, η Tipo 32 και άλλα. Επιπλέον, ακόμη και οι τροχοί ήταν άμεσα εμπνευσμένοι από την τεράστια Bugatti Royale. Το αμάξωμα ήταν κατασκευασμένο εξ’ολοκλήρου από αλουμίνιο και μοιραζόταν το ίδιο carbon πλαίσιο που χρησιμοποιούσε η EB110.
Κάτω από το καπό, η EB112 διέθετε έναν αρκετά προηγμένο 6,0-λιτρο V12 κινητήρα, ο οποίος ήταν τοποθετημένος πίσω από τον εμπρός άξονα για βέλτιστη κατανομή βάρους. Διέθετε πέντε βαλβίδες ανά κύλινδρο και απέδιδε 460 άλογα στις 6.300 σ.α.λ. και 590 Nm ροπής στις 3.000 σ.α.λ., ενώ συνδυαζόταν με ένα 6-τάχυτο χειροκίνητο κιβώτιο. Αυτό μετέφερε την κίνηση σε όλους τους τροχούς (38% εμπρός και 62% πίσω), που επέτρεπε στο αυτοκίνητο να επιταχύνει από στάση έως τα 100 χλμ/ώρα σε μόλις 4,3 δευτ., με την τελική ταχύτητα να ήταν 300 χλμ/ώρα.
Το μήκος της EB112 αγγίζει τα 5.070 χλστ., το πλάτος τα 1.960 χλστ., το ύψος τα 1.405 χλστ., ενώ το μεταξόνιο ανέρχεται σε 3.100 χλστ. και το βάρος του αυτοκινήτου είναι στα 1.800 κιλά.
Ίσως ο λόγος που η EB112 είναι σχετικά άγνωστο μοντέλο στο ευρύ κοινό είναι ότι η εταιρεία χρεοκόπησε λίγο μετά την έναρξη της παραγωγής του. Ως αποτέλεσμα, μόνο τρία λειτουργικά πρωτότυπα είναι γνωστό ότι υπάρχουν σήμερα.
Δεδομένου ότι η EB112 ήταν ένα πρωτότυπο αυτοκίνητο και ένα πρώιμο project, η ανάπτυξη πραγματοποιήθηκε στο εργοστάσιο και το show car ολοκληρώθηκε στη γραμμή συναρμολόγησης. Όταν η Bugatti Automobili S.p.A. χρεοκόπησε το 1995, ορισμένα περιουσιακά στοιχεία της εταιρείας αγοράστηκαν από τον επιχειρηματία Gildo Pallanca Pastor. Τα περιουσιακά στοιχεία περιλάμβαναν ανταλλακτικά και τρία ημιτελή αυτοκίνητα του EB112.
Η EB112 με αριθμό πλαισίου #39001 κατασκευάστηκε από την Italdesign, ενώ τα άλλα δύο αυτοκίνητα που διασώζονται σήμερα (#39002 και #39003) επρόκειτο να κατασκευαστούν από την Bugatti στις εγκαταστάσεις της στο Campogalliano, αλλά μόνο αυτό, με αριθμό πλαισίου #39002 ξεκίνησε. Μετά την πώληση της εταιρείας, τα δύο αυτά ολοκληρώθηκαν από την Monaco Racing Team και το ένα παραδόθηκε στην Chevalley, εισαγωγέα της Bugatti στην Ελβετία.
Καθένα από τα τρία αυτοκίνητα είναι ελαφρώς διαφορετικό, με το τρίτο να έχει ενσωματωμένα τα πίσω φώτα στον προφυλακτήρα, σε αντίθεση με τα άλλα που τα έχουν τοποθετημένα πάνω από τον πίσω προφυλακτήρα. Το μπλε show car (το οποίο βάφτηκε στο ίδιο κόκκινο χρώμα με το πρωτότυπο) διαφέρει από τα άλλα, χάρη στις αεροδυναμικές βελτιώσεις, όπως ένα διακριτικό εμπρός splitter και μια διακριτική αεροτομή στο πίσω μέρος, ακριβώς κάτω από το πίσω παράθυρο.
