Μπορεί να ακούγεται ιδιαίτερα έξυπνη και τεχνολογικά προηγμένη η ιδέα τοποθέτησης ενδοδαπέδιας θέρμανσης στους δρόμους, αλλά κακά τα ψέμματα, είναι ιδιαίτερα κοστοβόρα τόσο από πλευράς τοποθέτησης, όσο κυρίως από την απαίτηση τεραστίων ποσοτήτων ενέργειας.
Ποια θα ήταν η λύση, ώστε οι αρχές να μην δαπανούν τόσο πολύ χρόνο και χρήμα για να κρατήσουν τους δρόμους καθαρούς και κατάλληλους για οδήγηση; Η απάντηση είναι το αλάτι, αλλά όχι όπως το ξέρουμε.
Μέχρι σήμερα διάφορα οχήματα ρίχνουν αλάτι συνήθως πριν χιονίσει ή και μετά, ενώ μηχανήματα περνούν ανά τακτά διαστήματα ώστε να κρατούν τους δρόμους ανοιχτούς. Όμως, ερευνητές ενός ιδιωτικού πανεπιστήμιο στην Κωνσταντινούπολη είχαν μια ιδιαίτερα λαμπρή ιδέα, καθώς σκέφτηκαν το αλάτι να τοποθετείται κατά την κατασκευή του δρόμου.
Μετά από δοκιμή διαφορετικών λύσεων, η “συνταγή” που κατέληξαν οι Τούρκοι επιστήμονες ήταν στην χρήση καλιούχου μυρμηκικού αλατιού, HCO2K (salt potassium formate) και ενός πολυμερούς απώθησης νερού, που ονομάζεται στυρενίο-βουταδιένιο-στυρενίο. Αυτό, όταν προστέθηκε στην πίσσα, έλιωσε με επιτυχία τους πάγους μέχρι δύο μήνες σε εργαστηριακές συνθήκες.
Οι ερευνητές λένε ότι στον πραγματικό κόσμο, θα διαρκέσει περισσότερο καθώς η φυσική φθορά της επιφάνειας του δρόμου θα επιτρέπει νέα, φρέσκα στρώματα της ουσίας να έρχονται συνεχώς στην επιφάνεια. Το μόνο μειονέκτημα αυτής της μεθόδου έχει να κάνει με το γεγονός ότι τα αυτοκίνητα θα είναι συνεχώς εκτεθειμένα σε αυτή την “αλμυρή” ουσία, μειώνοντας τη διάρκεια ζωής των ελαστικών.
Γιατί δε το είχε σκεφτεί κανείς τόσα χρόνια;;