Όλα ξεκίνησαν τον Απρίλιο του 1925, όταν τοπικοί φορείς της περιοχής του Nurburg μαζί με τον όμιλο ADAC παρουσίασαν στην τότε γερμανική κυβέρνηση, την περιοχή τους ως το ιδανικότερο μέρος για την κατασκευή της πρώτης επίσημης πίστας αγώνων και δοκιμών της Γερμανίας.
Η ιδέα που τέθηκε στο τραπέζι από την τοπική κοινωνία, αντιμετωπίστηκε με θέρμη και σύντομα οι υπεύθυνοι της κυβέρνησης ξεκίνησαν τις οικονομικές μελέτες για την κατασκευή της πίστας, ενώ δημιούργησαν αρκετά πλάνα επενδύσεων. Ο προϋπολογισμός για την κατασκευή της πίστας ήταν κοντά στα 14,1 εκατομμύρια μάρκα.
Από τις αρχές της σύλληψής της, η πίστα του Nurburgring ήταν ένα τεράστιο και φιλόδοξο έργο. Η πίστα σχεδιάστηκε με τρία σχέδια. Το μεγάλο είχε μήκος 28,3 χιλιόμετρα και μπορούσε να χωριστεί σε δύο μικρότερα. Το Sudschleife που περιλάμβανε το νότιο μέρος, μήκους 7,7 χιλιομέτρων και το Nordschleife που περιλάμβανε το βόρειο μέρος, μήκους 22,8 χιλιομέτρων.
Το πρώτο είχε ως στόχο τη διεξαγωγή αγώνων και δοκιμών, ενώ το δεύτερο στόχευε στην επίδειξη δύναμης και υπεροχής των αυτοκινήτων. Κοινό σημείο επαφής των δύο σχεδίων ήταν η ευθεία εκκίνησης και τερματισμού, κατά μήκος της οποίας κατασκευάστηκαν πρωτόγνωρες για την εποχή εγκαταστάσεις.
Στις 18 Ιουνίου του 1927, εγκαινιάστηκε η πρώτη ορεινή αγωνιστική πίστα κατάλληλη και για δοκιμές αυτοκινήτων μήκους περίπου 28 χιλιομέτρων στους πρόποδες του Nurburg. Οι ιδρυτές πρόσεξαν ιδιαίτερα, το Nurburgring να περιέχει κομμάτια με χαρακτηριστικά επαρχιακού δρόμου ώστε η ανερχόμενη βιομηχανία αυτοκινήτου να μπορεί να δοκιμάζει τα αυτοκίνητά της.
Τον πρώτο αγώνα που έγινε στο βουνό Eifel, όπου ήταν κατασκευασμένη η συγκεκριμένη πίστα, κέρδισε ο διάσημος Rudolf Caracciola, ο οποίος αργότερα παραδέχτηκε ότι βρήκε την πίστα πραγματικά δύσκολη. Λίγο αργότερα, ο τρεις φορές παγκόσμιος πρωταθλητής της Formula 1, Jackie Stewart, έδωσε στο ορεινό κομμάτι της πίστας, που περιβάλλεται από δάσος, το θρυλικό υποκοριστικό “Η Πράσινη Κόλαση”.
Η πίστα είχε στο σύνολό της 172 στροφές, κατάλληλα κατασκευασμένες για να μπορούν τα αυτοκίνητα της εποχής να αναπτύσσουν μεγάλες ταχύτητες. Από τις 172 συνολικά στροφές, οι 84 ήταν δεξιές και οι 88 αριστερές. Το πλάτος κυμαινόταν από τα 6,7 έως τα 20 μέτρα, που ήταν η ευθεία εκκίνησης και τερματισμού. Παράλληλα η πίστα είχε μεγάλες ανηφόρες και απότομες κατηφόρες, μετατρέποντας το Nurburgring όχι απλώς σε μια αγωνιστική πίστα, αλλά σε μια δύσκολη προσπάθεια όλων όσοι θέλουν να φθάσουν στα όρια τα αυτοκίνητά τους.
Για την υλοποίηση της πίστας εργάστηκαν 2.500 εργάτες για λίγο λιγότερο από ενάμιση χρόνο. Η πίστα λειτούργησε μέχρι και τα τέλη της δεκαετίας του ’30. Κατόπιν και για 20 περίπου χρόνια στην πίστα δεν διεξάγονταν απολύτως καμιά εκδήλωση μέχρι το 1950, όταν διεξήχθη για πρώτη φορά αγώνας του Παγκόσμιου Πρωταθλήματος. Το πρώτο θανατηφόρο ατύχημα συνέβη το 1954 και από τότε έχουν αναφερθεί πολλά ατυχήματα. Το 1970 έγιναν μερικές διορθωτικές αλλαγές, όμως η πίστα παρέμεινε ιδιαίτερα επικίνδυνη και δύσκολη. Μέχρι και σήμερα γίνονται διορθωτικές παρεμβάσεις χωρίς να αλλάξει ο αρχικός σχεδιασμός της πίστας.
Το 1983 κατασκευάστηκε νέο τμήμα στη θέση του Sudschleife που αποτελεί το νότιο τμήμα της πίστας μήκους 5,148 χιλιομέτρων, στην οποία διεξάγονται τα Grand Prix από το 1995.
Σήμερα στην συγκεκριμένη πίστα εκτός από παρουσιάσεις και δοκιμές νέων μοντέλων, διεξάγονται διάφορα διεθνή events, καθώς και ο γνωστός διεθνής αγώνας 24 ωρών, κατά τη διάρκεια του οποίου ανοίγει όλη η πίστα συνολικού μήκους 25,947 χιλιομέτρων. Το Nordschleife στη σημερινή του μορφή (από το 1983 και έπειτα) έχει μήκος 20,830 χιλιόμετρα.
Κατά διαστήματα υπήρξαν αντιδράσεις για την επικινδυνότητα της πίστας, ειδικά μετά από κάποιο θανατηφόρο ατύχημα. Όμως η πίστα συνεχίζει να λειτουργεί κανονικά, καθώς από αυτή συντηρείται οικονομικά όλη η γύρω περιοχή και ζουν επαγγελματικά αρκετές εκατοντάδες οικογένειες.