Όταν η Ferrari F40 παρουσιάστηκε τον Ιούλιο του 1987, έθεσε αμέσως νέα πρότυπα σε στυλ, μηχανική και επιδόσεις. Ο 2,9 λίτρων V8 κινητήρας της με διπλά τούρμπο απέδιδε 478 ίππους, μια εντυπωσιακή ισχύ για την εποχή. Ωστόσο, δεδομένου ότι επρόκειτο για μια Ferrari κατασκευασμένη με πληθώρα προηγμένων εξαρτημάτων αγωνιστικού επιπέδου, οι εικασίες για τις δυνατότητές της ως αγωνιστικό αυτοκίνητο δεν άργησαν να ξεσπάσουν.
Ο Daniel Marin, διευθύνων σύμβουλος της Charles Pozzi SA (ο επί χρόνια εισαγωγέας της Ferrari στη Γαλλία), γοητευμένος από τις δυνατότητες της F40, ξεκίνησε την ανάπτυξη μιας αγωνιστικής έκδοσης. Το έργο ανατέθηκε στον Giuliano Michelotto και την ομώνυμη εταιρεία του. Ο Michelotto δεν ήταν άγνωστος στον κόσμο των αγώνων, έχοντας διαδραματίσει καθοριστικό ρόλο στην επιτυχία πολλών αγωνιστικών αυτοκινήτων, όπως οι Lancia Stratos Group 4 και διάφορες εκδόσεις της Ferrari 308. Επιπλέον, υπήρξε βασικός παράγοντας στα προγράμματα των 333 SP, 288 GTO, GTO Evoluzione και της ίδιας της F40. Η Ferrari σύντομα έδωσε την επίσημη έγκριση σε αυτό το πρόγραμμα, και τελικά, 19 αυτοκίνητα προετοιμάστηκαν από τον Michelotto ως F40 LM, υποδηλώνοντας την πρόθεσή τους να αγωνιστούν στο Le Mans.
Λόγω των κανονισμών των IMSA και FIA, οι οποίοι περιόριζαν τη μείωση του βάρους, οι πιο σημαντικές τροποποιήσεις επικεντρώθηκαν στον κινητήρα. Αυτός απέκτησε μεγαλύτερα intercoolers της Behr, αναθεωρημένους εκκεντροφόρους, τροποποιημένο σύστημα διαχείρισης καυσίμου και αυξημένη πίεση στα τούρμπο. Το αποτέλεσμα ήταν μια εκπληκτική αύξηση της ισχύος στους 720 ίππους, μια καθαρή αύξηση 242 ίππων σε σχέση με την εργοστασιακή έκδοση.
Αυτή η εντυπωσιακή αύξηση ισχύος συμπληρώθηκε από αλλαγές στο πλαίσιο, όπως μεγαλύτερα δισκόφρενα Brembo, φαρδύτερους τροχούς με μαλακότερα ελαστικά και χαμηλότερο ύψος οδήγησης.
Επιπλέον, το αμάξωμα βελτιώθηκε αεροδυναμικά με μια μεγάλη μπροστινή αεροτομή, ένα αναθεωρημένο μπροστινό καπό με πολύ μεγαλύτερους αεραγωγούς ψύξης, βεντούρι κάτω από το αμάξωμα και μια τεράστια ρυθμιζόμενη πίσω αεροτομή. Το εσωτερικό ανανεώθηκε με αγωνιστικές ζώνες και έναν πίνακα οργάνων ειδικά για αγώνες.
Ενώ αυτές οι προδιαγραφές υιοθετήθηκαν για αυτοκίνητα που προορίζονταν για αμερικανικούς αγώνες IMSA, μια δεύτερη έκδοση κατασκευάστηκε ταυτόχρονα σύμφωνα με τις προδιαγραφές “GTC” για αγώνες στην ευρωπαϊκή σειρά FIA-GT. Αυτή η έκδοση διέθετε έναν ακόμη πιο ισχυρό κινητήρα, που έφτανε να αποδίδει 760 άλογα.
Μόλις 19 αντίτυπα της F40 LM κατασκεύασε ο Michelotto, και με τις εκπληκτικές μηχανικές βελτιώσεις και τις αεροδυναμικές τους αναβαθμίσεις, τα αυτοκίνητα αυτά παραμένουν μέχρι σήμερα από τις πιο συλλεκτικές εκδόσεις της F40. Αξίζει να σημειωθεί ότι, ενώ οι μεταγενέστερες αγωνιστικές εκδόσεις της F40, όπως η F40 GT και η F40 GTE, μπορεί να ήταν πιο ανεπτυγμένες από ορισμένες απόψεις, καμία από αυτές δεν ήταν τόσο βίαια ισχυρή όσο η F40 LM GTC-spec, η οποία διατηρεί τον τίτλο της πιο ισχυρής έκδοσης του πρωτοποριακού supercar της Maranello για την 40ή επέτειο.
Το συγκεκριμένο αυτοκίνητο με αριθμό πλαισίου 95448 είναι η 14η F40 LM που ετοίμασε ο Michelotto. Κατασκευασμένο σύμφωνα με τις πιο ισχυρές προδιαγραφές GTC, η F40 LM διαθέτει συρόμενα πλαϊνά παράθυρα από πλεξιγκλάς Lexan, είναι βαμμένη στο κόκκινο χρώμα Rosso Corsa και διαθέτει υφασμάτινες επενδύσεις Stoffa Vigogna.
Μετά την ολοκλήρωση της κατασκευής του τον Δεκέμβριο του 1992, το αυτοκίνητο παραδόθηκε λίγους μήνες αργότερα στον αγοραστή, τον αείμνηστο συλλέκτη αυτοκινήτων Walter Hagmann από το Σεντ Μόριτζ της Ελβετίας. Ο Hagmann, ο οποίος διέθετε επίσης μια 275 GTB/4 και μια F50, μεταξύ άλλων σημαντικών μοντέλων της Ferrari, είχε ένα ένα μικρό ατύχημα με την F40 LM κατά τη διάρκεια μιας ιδιωτικής δοκιμής στην πίστα του Mugello τον Μάιο του 1993, με τις ζημιές να επιδιορθώνονται άμεσα από τον Michelotto.
Τον Οκτώβριο του 1993, η συγκεκριμένη F40 LM ξεκίνησε να συμμετέχει σε αγώνες και σε εκδηλώσεις, εμφανιζόμενη στο Ferrari Club Italia στο Mugello, ακολουθούμενη από την παρουσίασή της στο Motor Classic Show στη Ζυρίχη τον Φεβρουάριο του 1998. Ο Hagmann πούλησε την F40 LM σε έναν Ελβετό λάτρη το 2002, μόνο για να την αγοράσει πίσω και να την μεταπωλήσει το 2007 σε έναν χρηματοδότη στο Μόναχο που εργαζόταν για την Ferrari Financial Services. Αυτός ο ιδιοκτήτης απόλαυσε την F40 LM σε πολυάριθμες εκδηλώσεις Shell Ferrari/Maserati Historic Challenge τα επόμενα οκτώ χρόνια, συμπεριλαμβανομένων συμμετοχών στη Μόντσα της Ιταλίας, στο Le Vigeant της Γαλλίας, στο Brno της Τσεχίας και στη Βαλένθια της Ισπανίας.
Ίσως το πιο αξιοσημείωτο είναι ότι τον Απρίλιο του 2009, η F40 LM πιστοποιήθηκε εργοστασιακά από την Ferrari Classiche, επικυρώνοντας την παρουσία των αντίστοιχων αριθμών κινητήρα, κιβωτίου ταχυτήτων και αμαξώματος. Αν και το φυσικό “Κόκκινο Βιβλίο” δεν συνοδεύει πλέον το αυτοκίνητο, ένα ψηφιακό PDF των σελίδων πιστοποίησης Ferrari Classiche είναι στο αρχείο. Η μόνη αλλαγή που σημειώθηκε στην πιστοποίηση του 2009 ήταν η αντικατάσταση των αρχικών τροχών του αυτοκινήτου με μεγαλύτερες, αλλά ελαφρώς στενότερες, ζάντες μαγνησίου της OZ, οι οποίες παραμένουν στο αυτοκίνητο μέχρι σήμερα. Γύρω σε αυτό το χρονικό διάστημα, μετά την πιστοποίηση, η F40 LM φέρεται να επιστράφηκε στον Michelotto για αναβαθμίσεις κινητήρα.
Το 2014, η Ferrari επιστράφηκε ξανά στον Michelotto για ένα πλήρες φρεσκάρισμα. Αυτή η διαδικασία αναθεώρησε τον κινητήρα και το κιβώτιο ταχυτήτων, πραγματοποίησε μικρές επισκευές στο αμάξωμα και ανακαίνισε το εξωτερικό στο σωστό αρχικό χρώμα. Ένα χρόνο αργότερα, η εξαιρετικά αυθεντική F40 LM αγοράστηκε από έναν επενδυτικό κατασκευαστή στο Λας Βέγκας, ο οποίος κράτησε το αυτοκίνητο για πέντε χρόνια πριν το πουλήσει σε έναν Γερμανό αντιπρόσωπο, από τον οποίο αργότερα πέρασε σε έναν Αυστριακό συλλέκτη.
Υπό την τρέχουσα ιδιοκτησία της, η F40 LM παρουσιάστηκε στην έκθεση ModaMiami του 2025, κερδίζοντας το βραβείο κατηγορίας Ferrari: Passion and Performance Collection. Το αυτοκίνητο υποβλήθηκε πρόσφατα σε ένα σημαντικό σέρβις από την Rosso Corsa Inc. of Jupiter της Φλόριντα, το οποίο ολοκληρώθηκε τον Ιούνιο του 2025. Αυτές οι εργασίες περιλάμβαναν την αντικατάσταση των δεξαμενών καυσίμου, των ιμάντων χρονισμού, των μπουζί και των φίλτρων καυσίμου. Τοποθετήθηκε μια νέα μπαταρία και τοποθετήθηκαν νέα ελαστικά Michelin Pilot Sport GT Slick S7M. Το κόστος αυτού του σέρβις ανήλθε στις 67.000 δολάρια.
Το αυτοκίνητο θα βγει σε δημοπρασία τον επόμενο μήνα στο Pebble Beach, με τον οίκο RM Sotheby’s να εκτιμά πως θα πουληθεί σε μια τιμή μεταξύ 8,5 και 9,5 εκατ. δολαρίων.
