Μustang και DTM. Δύο ασυμβίβαστες (;) έννοιες. Σε γνώριμα μονοπάτια με έναν άγνωστο “πρωταγωνιστή” θα σε πάω σήμερα αγαπητέ αναγνώστη, σε μια εποχή με παίκτες τα M3 E30, 190E 2,5-16 Evo (I και ΙΙ), τις “Ιταλίδες” 155 V6 Ti, Calibra και C Class W202, ή αλλιώς τη “χρυσή εποχή” του DTM.
Κι όμως, κάποιοι τόλμησαν να αγωνιστούν με το αμερικάνικο αυτοκίνητο, βέβαια, χωρίς να διεκδικούν νίκες, poles, ταχύτερους γύρους απέναντι στα μεγαθήρια, αλλά η ιστορία έχει γράψει ότι, στη μέχρι τώρα 33-χρονη ιστορία του Γερμανικού Πρωταθλήματος Τουρισμού, τα Mustang GT παραμένουν τα δυνατότερα αυτοκίνητα που αγωνίστηκαν ποτέ. Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή και ας πάμε στο 1988 και στον τελευταίο αγώνα της χρονιάς στο Hockenheim.
1988
H Ruch Motorsport, μια γερμανική ομάδα από το Βερολίνο, αποφάσισε να αγωνιστεί. έστω στο τέλος της χρονιάς, με την τρίτη γενιά του δημοφιλούς αμερικάνικου μοντέλου. Ο Gerd Ruch κατετάγη 45ος και προτελευταίος στα χρονομετρημένα δοκιμαστικά, 10 ολόκληρα δευτερόλεπτα πίσω από τον poleman Armin Hahne με το παντοδύναμο Ford Sierra Cosworth, το οποίο, στα χέρια του Klaus Ludwig, θα αναδειχθεί πρωταθλητής στο τέλος της χρονιάς. Εγκατέλειψε νωρίς τον πρώτο αγώνα και δε συμμετείχε στο δεύτερο της ημέρας. Ωστόσο, ο Gerd Ruch δε θα το βάλει κάτω και το comeback θα έρθει τρία χρόνια μετά, το 1991.
1991
Η ομάδα ήρθε ανανεωμένη, “κατέβασε” δύο αγωνιστικά, με τον Gerd Ruch να συμμετέχει με το άσπρο Mustang με το αριθμό 40 και, τον γνωστό στους Γερμανούς, Fred Räker, να αγωνίζεται με το εικονιζόμενο. Στον αγώνα στο Avus, εντός έδρας δηλαδή για την ομάδα, αγωνίστηκε ο αδερφός του Gerd, Jürgen Ruch. Παρ’ ολ’ αυτά, τα Mustang ήταν αρκετά αναξιόπιστα, άλλωστε, για ιδιωτική συμμετοχή επρόκειτο με περιορισμένους πόρους, ο Gerd Ruch τερμάτισε σε εννιά από τους 24 αγώνες και ο Räker σε εφτά. Η καλύτερη θέση για τον Gerd Ruch ήταν η 21η στο Wunstorf και ο Räker έφτασε μέχρι την 17η στο Singen.
1992
Ακάθεκτη συνέχισε η ομάδα για το 1992, με τον Jürgen Ruch να αγωνίζεται σε περισσότερους αγώνες. Οι φίλαθλοι του DTM εκείνης της χρονιάς παρακολούθησαν τις προσπάθειες ενός άλλου Jürgen, του Jürgen Feucht με την ομώνυμη ομάδα. Σε 7 συνολικά αγώνες συμμετείχε ο Feucht, χωρίς να κάνει κάτι ιδιαίτερο. Απ΄την άλλη μεριά, ήρθε ο πρώτος βαθμός για την ομάδα του Ruch (κι ο μοναδικός της χρονιάς), o ένας της δέκατης θέσης στον επεισοδιακό, με πολλές εγκαταλείψεις, αγώνα του Hockenheim. Με τον έναν αυτό βαθμό, ο G.Ruch κατετάγη 23ος στην τελική βαθμολογία των οδηγών. Ο teamate των Ruch δεν κατάφερε να βαθμολογηθεί σε κανέναν αγώνα.
1993
Το 1993 είναι συνώνυμο της παντοκρατορίας των Ιταλών και το ντεμπούτο της 155 V6 Ti έκανε τον κόσμο να παραμιλά.
Στο θέμα μας όμως. Τα “Αμερικανάκια” φάρδυναν και δυνάμωσαν. Οι ομάδες των Ruch και του Feucht είχαν πλήρη εμπλοκή σε ένα πρωτάθλημα που ήδη είχε γίνει αυστηρά απαιτητικό για τις ιδιωτικές συμμετοχές, αλλά τα Mustang ήταν εκεί για να σπάνε τη μονοτονία των 155, 190Ε Class 1 και όποιων “υπολειμμάτων” άφησε η εποχή του Group A. O V8 των 4.961 κ.εκ απέδιδε 520 ίππους, ιπποδύναμη που ούτε με τα κυάλια δε θα τη δουν ποτέ τα Calibra, οι 155 και οι C Class W202 μέχρι το άδοξο τέλος της Class One το 1996. Όπως μπορείς να φανταστείς, σε πίστες με μεγάλες ευθείες, όπως αυτές του Norisring και του Avus, τα Mustang των 1.100 κιλών ήταν αρκετά γρήγορα και η καλύτερη θέση στα χρονομετρημένα ήταν η 16η θέση του G.Ruch στον αγώνα στη βερολινέζικη πίστα. Στην “Πράσινη Κόλαση” του Nordschleife, o Franz-Josef Bröhling έκανε μια “guest” εμφάνιση, και στα δοκιμαστικά σημείωσε τον 23ο χρόνο, μπροστά από 8 οδηγούς! Όπως επίσης, και η 16η θέση του G.Ruch, που ήταν και η καλύτερη της χρονιάς, στα δοκιμαστικά του Avus! Καθόλου άσχημα μπορώ να πω.
Εκείνη τη χρονιά, ήρθε και ο δεύτερος βαθμός, πάλι της δέκατης θέσης στον αγώνα του Norisring από τον G.Ruch. Eίπαμε, ήταν αρκετά γρήγορα στις ευθείες. Στις υπόλοιπες πίστες, απλά δεν… Γενικά, καλή χρονιά θα μπορούσαμε να πούμε ότι ήταν το 1993, με αρκετούς τερματισμούς στην 20αδα.
1994
20 αλογάκια παραπάνω για το 1994 και την τελευταία χρονιά εμπλοκής των Mustang στην ¨περιπέτεια” που λέγεται DTM. 540 οι ίπποι πλέον, οι δύο ομάδες πάλι στο grid με την 14η θέση του G.Ruch να είναι και η καλύτερη όλης της χρονιάς. Τα αδέρφια Ruch ήταν σε πολλούς αγώνες μέχρι και δύο γύρους πίσω από το νικητή και ο καλύτερος τερματισμός ήταν αυτός της 14ης θέσης στον τελευταίο αγώνα της χρονιάς.
Δεν ήταν σε καμία περίπτωση πετυχημένα τα Mustang. Ωστόσο, αυτό που άξιζε στην όλη υπόθεση ήταν το πείσμα των οδηγών και των ομάδων να αγωνιστούν με κάτι διαφορετικό. Ούτως ή άλλως, αυτό είναι και το “αλατοπίπερο” στους αγώνες, δε νομίζεις;
