Ένα ακόμη άρθρο της αφιερωματικής σειράς “Οι “άλλοι” πρωταθλητές της Formula 1, που θυμόμαστε τους οδηγούς της F1 που στέφθηκαν πρωταθλητές μία φορά στην διάρκεια της καριέρας τους. Αυτή τη φορά θα μάθουμε την ιστορία του Keke Rosberg.

1Keke Rosberg

  • Πρωταθλητής F1 Σεζόν 1982
  • Φινλανδός
  • Ενεργός 1978-1986
  • Συμμετοχές: 128 (114 εκκινήσεις, 5 νίκες, 5 pole, 17 βάθρα, 3 ταχύτεροι γύροι)

2

Ο Keijo Erik Rosberg, γνωστότερος ως Keke και πατέρας του επίσης πρωταθλητή, Nico, ήταν ο πρώτος Φινλανδός με πλήρη συμμετοχή σε πρωτάθλημα της F1. Γεννήθηκε στις 6 Δεκεμβρίου του 1948 στην Σουηδία, όπου οι γονείς του σπούδαζαν εκείνο το διάστημα. Το 1950 επέστρεψαν οικογενειακώς στην Φινλανδία. Εκεί οι γονείς του συμμετείχαν ερασιτεχνικά σε αγώνες ράλι. Η πρώτη επαφή του μικρού Keke με το τιμόνι έλαβε χώρα σε μικρή ηλικία, όταν καθισμένος μόνος του στο οικογενειακό αυτοκίνητο γύρισε την μίζα, με αποτέλεσμα το αυτοκίνητο να εκκινήσει και να συγκρουστεί πάνω στην πόρτα του γκαράζ. Παρά το ατυχές περιστατικό, ο Keke ξεκίνησε να συμμετέχει σε αγώνες kart σε ηλικία 16 ετών και σύντομα έγινε ένας επιτυχημένος οδηγός σε αυτή την κατηγορία αγώνων.

3Τα πρώτα βήματα…

… ήταν πολύ δύσκολα. Ο ίδιος ο Rosberg αφηγείται: “είχα πάει με τον πατέρα μου στο Παρίσι για αγώνα, με ένα σασί και έναν κινητήρα και κοιμηθήκαμε σε σκηνή. Δίπλα μας βρισκόταν ένας συναθλητής μου με επιτελείο μηχανικών, τρία σασί και 28 κινητήρες”. Κατέκτησε το Εθνικό Πρωτάθλημα Kart Φινλανδίας πέντε φορές και το 1973 κατέκτησε το Σκανδιναβικό και Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα. Στη συνέχεια αγωνίστηκε σε αγώνες Formula Vee και Super Vee (μικρές κατηγορίες μονοθεσίων με κινητήρες Volkswagen) και το 1975 κέρδισε 10 από τους 21 αγώνες στους οποίους συμμετείχε.

Μαζί κατέκτησε το Γερμανικό Πρωτάθλημα της Formula Super Vee. Συνέχισε αναζητώντας περισσότερους αγώνες σε διαφορετικές κατηγορίες. Το 1978 συμμετείχε σε 41 αγώνες σε διάστημα 36 εβδομάδων, σε 5 διαφορετικές ηπείρους. Την ίδια χρονιά, αγωνιζόμενος για λογαριασμό της Αμερικάνικης ομάδας Fred Opert, κατατάχθηκε 5ος στην Ευρωπαϊκή F2, 2ος στην Formula Atlantic και 1ος στην Formula Pacific. Στον τελευταίο θεσμό είχε αναδειχθεί πρωταθλητής και το 1977.

Κατά τη διάρκεια της μέχρι τότε αγωνιστικής του καριέρας, ανέπτυξε μία δική του θεωρία που την αποκαλούσε “βούτυρο και ψωμί”. Το ψωμί έβγαινε από τους αγώνες και το βούτυρο από αλλού. Το “από αλλού” ήταν οι χορηγοί, τους οποίους διαφήμιζε πάνω στην στολή του ή στο μονοθέσιο του. Είχε καταλάβει από νωρίς πως λειτουργεί ο μηχανοκίνητος αθλητισμός, για κάποιον που του λείπει το κεφάλαιο. Συνέχισε να εξασκεί και να εξελίσσει το επιχειρηματικό του δαιμόνιο καθ’ όλη τη διάρκεια της καριέρας του.

4Ντεμπούτο στην F1

Παρόλο που δεν είχε σκοπό να γίνει επαγγελματίας οδηγός αγώνων, το 1978 σε ηλικία 29 ετών έκανε το ντεμπούτο του στην F1, με την μικρή ομάδα της Theodore Racing με έδρα το Hong Kong. Ο 20χρονος Αμερικανός οδηγός Eddie Cheever, απέτυχε να προκριθεί από τις κατατακτήριες δοκιμές στον αγώνα, στα πρώτα δύο grands prix και κάπως έτσι ο Keke βρέθηκε στο τιμόνι της δυσκολοδήγητης TR1, την οποία κατάφερε να πλασάρει στην 24η θέση του grid (από 26 συνολικά μονοθέσια) στο GP Ν. Αφρικής. 15 μέρες μετά ακολούθησε το εκτός πρωταθλήματος BRDC International Trophy στην πίστα του Silverstone, το οποίο διεξήχθη υπό καταρρακτώδη βροχή.

Στην pole βρισκόταν ο Ronnie Peterson με την Lotus, ο οποίος όμως εκκίνησε από το pit lane με το εφεδρικό μονοθέσιο, αφού κατέστρεψε το κανονικό στις πρωϊνές δοκιμές της Κυριακής. Ο Niki Lauda που είχε γράψει τον 2ο καλύτερο χρόνο, είχε ομοίως έξοδο από την πίστα και δεν συμμετείχε στον αγώνα. Έτσι, οι Mario Andretti και James Hunt, από την 2η σειρά της εκκίνησης βρέθηκαν ουσιαστικά στην 1η, ωστόσο και οι δύο κατέληξαν εκτός πίστας στο ίδιο σημείο, με διαφορά ενός γύρου. Την ίδια τύχη είχε και ο Patrick Depailler με Tyrrell.

Στο μεταξύ ο Rosberg, ο οποίος είχε εκκινήσει από την 9η θέση, είχε βρεθεί πλέον στην 3η, πίσω από τους Hans Stuck (Shadow) και Derek Daly (Hesketh). Ο τελευταίος κατέληξε εκτός πίστας στον 13ο γύρο, ενώ ο Stuck εγκατέλειψε με πρόβλημα στον κινητήρα, με αποτέλεσμα να περάσει ο Rosberg επικεφαλής του αγώνα.

Πίσω του είχε τον Βραζιλιάνο δις Παγκόσμιο Πρωταθλητή Emerson Fittipaldi, που αγωνιζόταν για την ομώνυμη ομάδα του αδελφού του. Ο Φινλανδός κατάφερε όχι μόνο να παραμείνει εντός πίστας, αντιμετωπίζοντας συνεχώς τον κίνδυνο της υδρολίσθησης, αλλά και να κρατήσει πίσω του για 20 γύρους έναν από τους, τότε τουλάχιστον, καλύτερους οδηγούς όλων των εποχών, φτάνοντας τελικά στην νίκη στον μόλις 2ο αγώνα του στην F1.

5Η TR 1 της Theodore Racing

6

Δυστυχώς ωστόσο η συνέχεια δεν ήταν ανάλογη, καθώς ο Φινλανδός απέτυχε να προκριθεί στις επίσημες κατατακτήριες δοκιμές σε τρεις περιπτώσεις, ενώ σε μία ακόμη περίπτωση απέτυχε να προκριθεί στον αγώνα. Απογοητευμένος αναζήτησε άλλη ομάδα και βρήκε στέγη στην Γερμανική ATS, τον γνωστό κατασκευαστή ζαντών. Τερμάτισε σε δύο αγώνες στην 15η και 16η θέση και στο GP Βρετανίας εντυπωσίασε, όταν από την 22η θέση του grid όπου εκκίνησε, βρέθηκε στην 6η θέση, λίγο πριν τον προδώσει η εμπρός ανάρτηση.

Στο μεταξύ η Theodore αντικατέστησε την TR1 με ένα σασί της Wolf και ο Rosberg επέστρεψε για να ξαναδοκιμάσει την τύχη του. Η έλευση του νέου μονοθεσίου δεν βελτίωσε την κατάσταση και σε σύνολο τεσσάρων αγώνων, ο Rosberg πέτυχε μία 10η θέση. Επέστρεψε στην ATS για να κλείσει τη σεζόν χωρίς κάποια ιδιαίτερη εμφάνιση.

71979

Η καριέρα του Rosberg στην F1 δεν εξελισσόταν ιδανικά. Η Theodore δεν συμμετείχε στο Πρωτάθλημα του ’79 και η ATS δεν ήταν διατεθειμένη να πληρώσει τα χρήματα που ζητούσε ο Φινλανδός, με αποτέλεσμα ο τελευταίος να μείνει εκτός F1. Αναζητώντας το επόμενο βήμα του, στράφηκε στην Αμερική και στους αγώνες του Can-Am. Υπέγραψε συμβόλαιο με την Haas, αλλά το αφεντικό της ομώνυμης ομάδας άλλαξε σύντομα γνώμη και “έκλεισε” τον Jacky Ickx στη θέση του Φινλανδού. Τελικά αγωνίστηκε στο Can-Am με την ομάδα του Paul Newman, όπου εντυπωσίασε με την ταχύτητά του πετυχαίνοντας 6 pole positions.

Τα προβλήματα αξιοπιστίας που αντιμετώπισε, είχαν σαν αποτέλεσμα να νικήσει μόνο 2 από τους 10 αγώνες του Πρωταθλήματος και να ανέβει άλλες δύο φορές στο βάθρο.

Στο μεταξύ στην F1, στα μισά της σεζόν, ο James Hunt ανακοίνωνε την απόσυρσή του από την ενεργό δράση μετά το GP του Μονακό. Η Wolf βρήκε τον αντικαταστάτη του στο πρόσωπο του Rosberg. Τα αποτελέσματα του Φινλανδού ήταν για άλλη μία φορά πενιχρά. Μία 9η θέση, 6 εγκαταλείψεις και ένας αποκλεισμός από τις κατατακτήριες δοκιμές. Ωστόσο ο Keke δεν απογοητεύτηκε. Είχε επιστρέψει στην F1 και μόνο αυτό είχε σημασία.

81980-1981 Fittipaldi Automotive

Το 1980 ο Walter Wolf πούλησε την ομάδα του στην Fittipaldi Automotive, η οποία διατήρησε στους κόλπους της τον Rosberg. Για πρώτη φορά ο Φινλανδός είχε team-mate. Και μάλιστα όχι έναν οποιοδήποτε, αλλά τον δις Παγκόσμιο Πρωταθλητή Emerson Fittipaldi. Μην φανταστείτε ότι ο Emo ήταν κανένας “υπερήλικας” τότε. Αντιθέτως ήταν 34 ετών, ίσως στην πιο παραγωγική ηλικία για έναν πιλότο, πόσο μάλλον για έναν δις παγκόσμιο πρωταθλητή.

Ο Rosberg στον πρώτο του αγώνα με την Βραζιλιάνικη ομάδα θα ανέβει στο 3ο σκαλί του βάθρου, πίσω από τους Jones και Piquet. Η 5η θέση στην Imola ήταν το αμέσως καλύτερο αποτέλεσμα εκείνης της σεζόν. Από εκεί και μετά, πέντε τερματισμοί εκτός βαθμών, τέσσερις εγκαταλείψεις αλλά και τρείς αποκλεισμοί από τις κατατακτήριες δοκιμές. Παρόλο που ο Emerson κατάφερε να προκριθεί σε όλους τους αγώνες, ηττήθηκε από τον Rosberg με σκορ 4-11 στην εσωτερική τους μονομαχία. Επιπροσθέτως ο Φινλανδός πέτυχε ένα βαθμό παραπάνω από τον Βραζιλιάνο.

9Emerson Fittipaldi – Keke Rosberg

10

Την επόμενη χρονιά ο Emerson αποσύρθηκε από την ενεργό δράση και επικεντρώθηκε στη διοίκηση της ομάδας. Ο 24χρονος Βραζιλιάνος Chico Serra θα ήταν ο νέος team-mate του Rosberg. Η σεζόν αποδείχθηκε πολύ χειρότερη από την προηγούμενη. Ο τεχνικός διευθυντής της ομάδας, Harvey Postlethwaite, αρχιτέκτονας των επιτυχιών των Hesketh και Wolf, μετακινήθηκε στην Ferrari.

Παράλληλα, ο βασικός χορηγός της ομάδας απέσυρε την οικονομική του στήριξη. Rosberg και Serra δεν κατάφεραν να σκοράρουν καθόλου βαθμούς και ταλαιπωρήθηκαν πολύ από εγκαταλείψεις (9 στο σύνολο) και αποκλεισμούς από τα δοκιμαστικά (13 στο σύνολο). Ο Rosberg πέτυχε τον καλύτερο τερματισμό για την ομάδα, στην 4η θέση στο εκτός πρωταθλήματος GP Ν. Αφρικής, αλλά έναν γύρο πίσω από τους πρώτους. Επικράτησε κατά κράτος του Βραζιλιάνου team-mate του με 10-0.

111982

Το τέλος της σεζόν του 1981 βρίσκει τον Rosberg στην Καλιφόρνια, όπου παράλληλα με τις διακοπές του, λαμβάνει μαθήματα πτήσεων. Εκεί δέχεται ένα τηλεφώνημα από τον τότε διευθυντή της Williams, Jeff Hazell, ο οποίος του προτείνει ένα τέστ στην πίστα Paul Ricard. Η Πρωταθλήτρια ομάδα, μετά την αιφνιδιαστική απόσυρση του Alan Jones έψαχνε για οδηγό.

Ο Rosberg καταλήγει σε συμφωνία με την Williams μετά την δοκιμή, αφού προηγουμένως καταρρίψει το ρεκόρ της πίστας. Ωστόσο το συμβόλαιο του με την Fittipaldi είναι ακόμα σε ισχύ, αλλά με τη βοήθεια ενός δικηγόρου θα μπορέσει να αποδεσμευθεί από τις υποχρεώσεις του με την Βραζιλιάνικη ομάδα. Στην Williams ο Φινλανδός θα βρεθεί team-mate με τον Carlos Reutemann, έναν οδηγό με 10ετή πείρα, με προϋπηρεσία στην Ferrari, ο οποίος βρίσκεται στην 3η του σεζόν με την ομάδα, πράγμα που σήμαινε ότι μάλλον θα περιοριζόταν σε ρόλο “δεύτερου” οδηγού.

Στον τότε κόσμο της F1, το μεγάλο νέο ήταν η επιστροφή του Niki Lauda στην ενεργό δράση, με την ομάδα της McLaren, μετά από δύο χρόνια απουσίας. Η Brabham διατήρησε τον Πρωταθλητή της (N. Piquet), αλλά αντικατέστησε τον Hector Rebaque με τον Riccardo Patrese. Επιπλέον η ομάδα του Bernie Ecclestone, είχε συνάψει συμφωνία με την BMW για προμήθεια κινητήρων turbo. Για τον λόγο αυτό, είχε εξελίξει νέο μονοθέσιο, την BT-50.

Στον αντίποδα Renault και Ferrari διατήρησαν τους: A. Prost – R. Arnoux και G. Villeneuve – D. Pironi αντίστοιχα, “κατεβάζοντας” εξελιγμένες εκδόσεις των περσινών τους μονοθεσίων, φυσικά με κινητήρες 1,5lt V6 turbo. Οι Alfa Romeo και Matra επέμειναν στην παραδοσιακή λύση του ατμοσφαιρικού V12, ενώ η March επέστρεφε στο σπορ μετά από τρία χρόνια απουσίας. Απέναντι στον υπερτροφοδοτούμενο ανταγωνισμό, η Williams παρέταξε την FW-08, μία εξέλιξη της FW-07 με συμβατικό αλουμινένιο σασί, συνοδευόμενο από τον ατμοσφαιρικό 3,0lt V8 Cosworth DFV, ο οποίος είχε κάνει το ντεμπούτο του το 1967! Σε σχέση με τους turbo, ο DFV υπολειπόταν περίπου κατά 100 άλογα.

Στο πεδίο των κανονισμών, επετράπη και πάλι η χρήση των κινούμενων skirts και παράλληλα καταργήθηκε το ελάχιστο ύψος των 6 εκ. από το έδαφος. Οι αναρτήσεις έγιναν πολύ σκληρές προκειμένου να βελτιωθεί η αποτελεσματικότητα του ground effect και ως επακόλουθο αυξήθηκαν οι δυνάμεις G που δέχονταν οι οδηγοί. Τα μονοθέσια είχαν γίνει δυσάρεστα στην οδήγηση και απαιτητικά από πλευράς φυσικής κατάστασης.

Η σεζόν ξεκίνησε στη Ν. Αφρική με…απεργία των οδηγών, οι οποίοι με αυτό τον τρόπο αντιδρούσαν κατά της FISA και στον όρο που περιελάμβανε η παραχώρηση εκ μέρους της, της αγωνιστικής τους άδειας. Σύμφωνα με τον όρο της FISA, απαγορευόταν στους οδηγούς η αλλαγή ομάδας κατά τη διάρκεια της σεζόν, με τους παραβάτες να τιμωρούνται με αφαίρεση της αγωνιστικής τους άδειας. Στα αγωνιστικά νέα, την pole position κατέκτησε ο Arnoux με Renault, με τα επόμενα πέντε μονοθέσια στο grid να είναι υπερτροφοδοτούμενα. Στην 7η θέση βρέθηκε ο Rosberg, ο πρώτος με ατμοσφαιρικό μονοθέσιο.

Στον αγώνα ο Arnoux κράτησε τη θέση του, ωστόσο στον 14ο γύρο απειλήθηκε και δέχθηκε προσπέρασμα από τον Prost. Ο Rosberg αντιμετώπισε πρόβλημα με το λεβιέ ταχυτήτων και δέχθηκε προσπέρασμα από τον Reutemann. Villeneuve, Patrese και Pironi εγκατέλειψαν, όλοι από μηχανικές βλάβες. Νικητής αναδείχθηκε ο Prost, προσπερνώντας για δεύτερη φορά τον Arnoux, μετά από ένα pit-stop που αναγκάστηκε να κάνει λόγω κλαταρίσματος του ενός ελαστικού. Στη 2η θέση τερμάτισε ο Reutemann και στην 3η ο Arnoux. Ο Rosberg τερμάτισε 5ος έχοντας δεχθεί προσπέρασμα από τον Lauda.

Σειρά είχε το GP Βραζιλίας στο Ρίο, όπου ο Prost κατέκτησε την pole position με χρόνο ταχύτερο κατά 6,27 δευτ.(!) από αυτόν της προηγούμενης χρονιάς. Στη 2η θέση βρέθηκε ο Villeneuve και στην 3η ο Rosberg, αφήνοντας πίσω του πιο δυνατά μονοθέσια. Η Brabham εξέπληξε τους πάντες όταν εμφανίσθηκε με την παλιά ΒΤ-49 στη D-spec εκδοχή της με τον κινητήρα Cosworth, αντί της BT-50 με τον turbo BMW. Στην εκκίνηση ο Villeneuve νίκησε τον Prost και βρέθηκε επικεφαλής του αγώνα. Ακολούθησε ο Rosberg στη 2η θέση, ωστόσο πριν ακόμη ολοκληρωθεί ο 1ος γύρος, οι δύο Renault είχαν περάσει μπροστά από τον Φινλανδό.

Στους επόμενους γύρους οι Patrese και Piquet προσπέρασαν επίσης την Williams και πλέον ο Rosberg βρισκόταν στην 6η θέση. Λίγο αργότερα οι Brabhams πέρασαν ταυτόχρονα τον Prost, ενώ στη συνέχεια τα βρετανικά μονοθέσια άλλαξαν θέσεις μεταξύ τους, με τον Piquet να περνά μπροστά από τον Patrese. O Prost φαινόταν να δυσκολεύεται και δέχθηκε προσπέρασμα από τον Rosberg. Ένα παράδοξο “τρενάκι” δημιουργήθηκε πίσω από τον Arnoux με τους: Piquet, Patrese και Rosberg να ακολουθούν τον Γάλλο οδηγό κατά πόδας, έχοντας στην πλάτη τους ατμοσφαιρικούς κινητήρες που θεωρητικά υπολείπονταν των turbo. Ο Rosberg κατάφερε να περάσει τον Patrese και ο Piquet τον Arnoux, με τον τελευταίο να δέχεται λίγο αργότερα το προσπέρασμα και από τον Φινλανδό.

Μπροστά ο Villeneuve ένοιωθε πλέον την πίεση των Piquet και Rosberg με τον τελευταίο να αλλάζει δύο φορές θέση με τον Βραζιλιάνο. Στον 30ο γύρο ο Καναδός έκανε το λάθος, πατώντας στο γρασίδι σε μία αριστερή στροφή και κατέληξε εκτός πίστας. Ο Βραζιλιάνος Παγκόσμιος Πρωταθλητής ανέλαβε την πρωτοπορία του αγώνα, οδηγώντας αλάνθαστα τους εναπομείναντες 33 γύρους, κατακτώντας τη νίκη στο GP της πατρίδας του. Ο Rosberg πίεζε καθ’ όλη τη διάρκεια του β΄μισού του αγώνα, αλλά δεν ήταν αρκετό. Μάλιστα ήταν η πρώτη φορά που ο Φινλανδός βρέθηκε σε μάχη κορυφής με τέτοιους αντιπάλους, οδηγώντας με εξαιρετική αυτοπεποίθηση και ανταποκρινόμενος με επιτυχία στην πρόκληση.

Μετά τον αγώνα και ύστερα από διαμαρτυρίες της Renault, τα μονοθέσια των Piquet και Rosberg ζυγίστηκαν και βρέθηκαν κάτω από το ελάχιστο επιτρεπόμενο βάρος των 580kg με αποτέλεσμα να αποκλειστούν. Τι είχε συμβεί; Brabham και Williams μαζί με την πλειονότητα των ομάδων που χρησιμοποιούσαν ακόμα τους ατμοσφαιρικούς κινητήρες της Ford, προκειμένου να αντισταθμίσουν το πλεονέκτημα ισχύος των ομάδων με υπετροφοδοτούμενους, έψαξαν και βρήκαν ένα “κενό” στους κανονισμούς το οποίο και εκμεταλλεύτηκαν. Οι κανονισμοί λοιπόν όριζαν ότι τα μονοθέσια ζυγίζονται πριν τον αγώνα με πλήρη ψυκτικά υγρά και λιπαντικά και ότι μετά το πέρας του αγώνα τα υγρά αυτά μπορούσαν να αναπληρωθούν.

Κάπως έτσι γεννήθηκαν τα “υδρόψυκτα φρένα”. Η ιδέα ήταν του διαμόνιου Colin Chapman και σύμφωνα με αυτή τοποθετήθηκαν δεξαμενές νερού στα μονοθέσια με πρόσχημα την ψύξη των φρένων. Όταν οι δεξαμενές ήταν γεμάτες, τα μονοθέσια πληρούσαν το ελάχιστο επιτρεπόμενο βάρος, στον αγώνα όμως οι δεξαμενές άδειαζαν το νερό με αποτέλεσμα τα μονοθέσια να αγωνίζονται όντας ελαφρύτερα απ’ όσο επέτρεπαν οι κανονισμοί. Η FISA κατηγόρησε την Brabham και τη Williams για εσκεμμένη παρερμηνεία των κανονισμών και τους τροποποίησε, ώστε να μην υπάρξουν εκ νέου παρερμηνείες.

Πλέον τα μονοθέσια θα ζυγίζονταν μετά το πέρας του αγώνα στην κατάσταση την οποία τερμάτισαν. Το παράδοξο ήταν ότι τιμωρήθηκαν μόνο οι Piquet και Rosberg, ενώ αντίθετα άλλοι οδηγοί με την συγκεκριμένη παρατυπία στο μονοθέσιο τους κι έχοντας τερματίσει εντός βαθμών, παρέμειναν ατιμώρητοι.

Ακολούθησε το GP Δυτικών ΗΠΑ στο Long Beach, με τον Andrea de Cesaris να κάνει την έκπληξη, κατακτώντας την μοναδική pole position της καριέρας του με την Alfa Romeo. Σε ηλικία 23 ετών, έγινε ο τότε νεότερος poleman στην ιστορία του σπορ. Στο μεταξύ 5 μέρες μετά τον αγώνα στο Ρίο, ο Carlos Reutemann σόκαρε τον Frank Williams και όλο τον κόσμο στα paddock, όταν ανακοίνωσε την απόσυρση του από την ενεργό δράση. Για την αντικατάσταση του Αργεντινού στο Long Beach επιλέχθηκε ο παγκόσμιος πρωταθλητής του 1978, Mario Andretti.

Στην εκκίνηση ο de Cesaris κράτησε τη θέση του με τους Arnoux, Lauda και Giacomelli να ακολουθούν. Στον 5ο γύρο ο Giacomelli επιχείρησε προσπέρασμα στον Lauda, αλλά κατέληξε πάνω στην Renault του Rene Arnoux, όταν μπλόκαρε τους τροχούς του στα φρένα, βγάζοντας αμφότερα τα δύο μονοθέσια εκτός μάχης. Εν συνεχεία οι Villeneuve (εκκίνησε 7ος), Rosberg (εκκίνησε 8ος) και Watson (εκκίνησε 11ος) αναρριχήθηκαν στις θέσεις 3, 4 και 5 αντίστοιχα μετά τις εγκαταλείψεις. Ο Βρετανός είχε πολύ καλό ρυθμό και μέχρι τον 10ο γύρο είχε περάσει τους Villeneuve και Rosberg και πλέον ήταν 3ος. Στον 15ο γύρο, ο de Cesaris έχασε την πρωτοπορία του αγώνα από τον Lauda, στην προσπάθεια του να ντουμπλάρει μία March.

Λίγο πιο πίσω εξελισσόταν μία μάχη για την 4η θέση μεταξύ των Villeneuve και Rosberg, με τον Φινλανδό να περνά τον Καναδό σε μία δεξιά στροφή έχοντας καλύτερη έξοδο. Ωστόσο ο Καναδός σε λίγα μόλις μέτρα, εκμεταλλευόμενος την δύναμη της υπερτροφοδοτούμενης Ferrari στις ευθείες, κατάφερε να περάσει και πάλι μπροστά. Ο πάντα μαχητικός Keke δεν το έβαλε κάτω και στον επόμενο γύρο προσπέρασε ξανά τον Villeneuve, στο ίδιο ακριβώς σημείο. Ο Καναδός πιεσμένος πλέον, προσπάθησε και πάλι να ανακτήσει τη θέση του, αλλά έχασε τα φρένα και κατέληξε σε τετ-α-κε σε ένα διάδρομο διαφυγής, καταφέρνοντας ωστόσο να συνεχίσει τον αγώνα. Στον 23ο γύρο ο Rosberg είχε κολλήσει πίσω από την ουρά της McLaren του John Watson και στον 26ο κατάφερε να περάσει μπροστά.

Στον 33ο γύρο ο de Cesaris συγκρούστηκε πλάγια στον τοίχο και εγκατέλειψε κι έτσι ο Rosberg πέρασε στη 2η θέση. Με τον Lauda να βρίσκεται 50 δευτ. μπροστά, ελάχιστα πράγματα μπορούσε να κάνει ο Φινλανδός για να απειλήσει τον δις Παγκόσμιο Πρωταθλητή, ο οποίος μόλις στον 3ο του αγώνα μετά από απουσία δύο ετών, κατέκτησε την πρώτη του νίκη με την McLaren. Στην 3η θέση τερμάτισε ο Villeneuve, ωστόσο αποκλείστηκε από τα αποτελέσματα του αγώνα λόγω της διπλής πίσω πτέρυγας στην Ferrari του.

12Η περίεργη διπλή πίσω πτέρυγα στοίχισε την 3η θέση στον Καναδό

13

Λίγο πριν το GP του Αγ. Μαρίνου, το εφετείο της FIA επικύρωσε και επίσημα τον αποκλεισμό των Piquet και Rosberg από τα αποτελέσματα του Βραζιλιάνικου GP. Η FOCA αντέδρασε και αποφάσισε να μποϊκοτάρει τον αγώνα. Επρόκειτο για το 3ο κατά σειρά επεισόδιο της πολιτικής αντιπαλότητας των FISA-FOCA. Οι Brabham, McLaren, Lotus και Williams δεν συμμετείχαν στον αγώνα, ωστόσο υπήρξαν και “διαρροές” καθώς οι Tyrrell, Osella, ATS και Toleman συμμετείχαν επικαλούμενες υποχρεώσεις με τους χορηγούς τους. Δυστυχώς για τις ομάδες της FOCA και σε αντίθεση με το Ισπανικό GP του ’80 και το Ν. Αφρικής του ’81, ο αγώνας στην Ίμολα προσμέτρησε κανονικά στο πρωτάθλημα.

Οι συμμετοχές έφτασαν μόλις τις 14. Η Renault κατέλαβε την 1η σειρά της εκκίνησης με τον Arnoux στην pole και η Ferrari την 2η, με τον Villeneuve μπροστά από τον Pironi. Ο Arnoux κράτησε την 1η θέση μετά την εκκίνηση αλλά ο Prost έχασε τη δική του από τις δύο Ferrari πριν καν ολοκληρωθεί ο 1ος γύρος. Σύντομα στον 6ο γύρο ο Prost αποσύρθηκε με πρόβλημα στον κινητήρα. Ο Gilles κυνήγησε ανελέητα τον Arnoux και στον 27ο γύρο πέρασε μπροστά του, όμως ο Γάλλος κατάφερε να κερδίσει πίσω τη θέση του, τρείς γύρους μετά. Πίσω από την Renault άρχισε να εξελίσσεται μία “ενδοοικογενειακή” μάχη, με τις δύο Ferrari να μονομαχούν, αλλάζοντας θέσεις μιά-δυό φορές.

Στον 44ο γύρο o Arnoux εγκατέλειψε με το πίσω μέρος της Renault φλεγόμενο και την σκυτάλη πήρε ο Villeneuve, έχοντας πίσω του τον team-mate του. Σύντομα ο Καναδός υπέπεσε σε λάθος και πάτησε στο γρασίδι, εκτός πίστας, δίνοντας έτσι την ευκαιρία στον Pironi να περάσει μπροστά. Ο Gilles προσπάθησε να περάσει τον Pironi στα φρένα για την στροφή Tosa, αλλά ο Γάλλος δεν έκανε πίσω. Ωστόσο στην επόμενη αριστερή στροφή ο Καναδός κατάφερε να περάσει στην 1η θέση. Περίπου στον 50ο γύρο η Scuderia ειδοποίησε τους οδηγούς της να κόψουν ταχύτητα, καθώς ο 3ος στην κατάταξη Michele Alboreto με Tyrrell βρισκόταν πολύ πίσω(+45 δευτ.). Πέραν τούτου η ομάδα ήθελε να αποφύγει ένα πιθανό ενδεχόμενο βλάβης ή να ξεμείνει κάποιος από τους οδηγούς της από καύσιμα.

Γενικά η Ferrari ήθελε πολύ αυτό το 1-2 καθώς η συγκομιδή της σε εκείνο το σημείο ήταν μόλις 1 βαθμός. Ο Villeneuve υπέθεσε ότι αυτή η εντολή, σήμαινε ότι τα μονοθέσια θα κρατούσαν τις θέσεις τους ως είχαν και θα πήγαιναν έτσι για τον τερματισμό. Ο Pironi μάλλον δεν αντιλήφθηκε το ίδιο και στον 53ο γύρο πέρασε τον Gilles πριν την Tamburello (Ο Γάλλος στη 2η σεζόν του με την Ferrari αναζητούσε διακαώς την 1η του νίκη με την ομάδα). Στο μεταξύ η ομάδα έκανε ξανά σήμα στους δύο οδηγούς να πάνε πιο αργά με δύο γύρους να απομένουν. Ο Gilles θεωρώντας προφανώς ότι η νίκη είναι δική του, κόλλησε πίσω από τον Pironi στην Tamburello και στην Tosa πέρασε μπροστά από τον Γάλλο.

Ο Pironi δεν έκατσε με στραβωμένα τα χέρια και στον τελευταίο γύρο πριν την Tosa πέρασε 1ος και πήρε τη νίκη με διαφορά 0,366 δευτ. Πίσω από τις Ferrari τερμάτισε στην 3η θέση ο Michele Alboreto +1min. και 7.684 δευτ. Ο Villeneuve ήταν εξοργισμένος με τον team-mate του και μάλιστα μετά τον αγώνα δήλωσε ότι δεν θα του ξαναμιλούσε ποτέ, ενώ η πικρία του Καναδού ήταν εμφανής στο βάθρο.

Μετά την Imola πραγματοποιήθηκε μία συνάντηση μεταξύ των FISA και FOCA, κατά την οποία οι δύο πλευρές συμβιβάστηκαν κι έτσι στο Βέλγιο θα συμμετείχαν όλες οι ομάδες. Στις κατατακτήριες δοκιμές στην πίστα του Zolder, ο Villeneuve βρήκε μπροστά του τον Jochen Mass να κινείται πολύ αργά. Ο Γερμανός τον είδε να έρχεται με ταχύτητα και θέλοντας να του δώσει χώρο, έκανε δεξιά αφήνοντας “ανοιχτή” την αγωνιστική γραμμή.

Την ίδια στιγμή ωστόσο κινήθηκε δεξιά και ο Καναδός με αποτέλεσμα ο εμπρός αριστερά τροχός της Ferrari να χτυπήσει τον πίσω δεξί της March. Η Ferrari κυριολεκτικά απογειώθηκε και στη συνέχεια χτύπησε σε πλαϊνό ανάχωμα κάνοντας πολλές περιστροφές, πριν καταλήξει διαλυμένη στο έδαφος. Ο Gilles προσδεμένος ακόμη στο κάθισμα του, αλλά χωρίς το κράνος του, κατέληξε 50 μέτρα μακριά από τα συντρίμμια της Ferrari επάνω στην περίφραξη. Δεν ανέπνεε, ωστόσο είχε σφυγμό και μεταφέρθηκε διασωληνομένος στο ιατρικό κέντρο της πίστας και από εκεί με ελικόπτερο στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο, όπου διαγνώσθηκε κάταγμα αυχένα. Παρέμεινε εν ζωή με μηχανική υποστήριξη και στις 21:12 το βράδυ μην έχοντας καμία ελπίδα πια, ανακοινώθηκε ο θάνατος του. Ήταν 32 ετών.

Η Ferrari αποσύρθηκε άμεσα από τον αγώνα. Την στιγμή του ατυχήματος ο Villeneuve ήταν 0,1 δευτ. πιο αργός από τον Pironi. Λέγεται ότι ο Καναδός σκόπευε να βελτιώσει το χρόνο του θέλοντας να ξεπεράσει τον Pironi, πικραμένος από το περιστατικό στην Imola αλλά και από την “ουδέτερη” θέση που πήρε η ομάδα. Ωστόσο στην βιογραφία του αδικοχαμένου Gilles, ο συγγραφέας παραθέτει τα λόγια του τεχνικού διευθυντή Mauro Forghieri, ότι δηλαδή ο Καναδός επέστρεφε στα pits. Στο αγωνιστικό κομμάτι, νικητής αναδείχθηκε ο John Watson με την McLaren προσπερνώντας τον Rosberg στον προτελευταίο γύρο. Ο Φινλανδός περιορίστηκε στην 2η θέση στο ντεμπούτο της νέας FW-08.

14Ότι απέμεινε από την Ferrari 126C2 του Καναδού

15

Ο κόσμος της F1 θρηνούσε ακόμα τον χαμό του Villeneuve φτάνοντας στο Πριγκηπάτο για τον 6ο αγώνα της σεζόν. Η Ferrari αγωνίστηκε με μόνο ένα μονοθέσιο, αυτό του Pironi. Ο Rene Arnoux βρισκόταν στην pole position. Ο Γάλλος εκκίνησε καλά και παρέμεινε στην κορυφή μέχρι τον 15ο γύρο, όταν και γλίστρησε το πίσω μέρος της Renault, μετά τα εσάκια της πισίνας. Ο Prost ανέλαβε την πρωτοπορία, αλλά ένα ψιλόβροχο θα ανέτρεπε τα δεδομένα, προσφέροντας μας συγκινήσεις αντάξιες του GP Μονακό.

Τρείς γύρους πριν το πέσιμο της καρό σημαίας, ο Prost έχασε τον έλεγχο της έτερης Renault μετά το σικέϊν του λιμανιού, με αποτέλεσμα να προσκρούσει στις μπαριέρες. Επικεφαλής του αγώνα ανέλαβε ο Patrese, αλλά σύντομα κατέληξε σε τετ-α-κε, στα φρένα για τη στροφή του Λέοντα, παραδίδοντας την σκυτάλη στον Pironi. Ο Γάλλος οδηγός ξέμεινε από καύσιμα μέσα στο τούνελ πριν προλάβει να τερματίσει. Πίσω του ακολουθούσε ο de Cesaris ο οποίος ξέμεινε επίσης από καύσιμα πριν προλάβει καν να περάσει τον Pironi.

Ακόμα πιο πίσω βρισκόταν ο νέος team-mate του Rosberg, Derek Daly, ο οποίος έχοντας “τραυματίσει” νωρίτερα το μονοθέσιο του στις μπαριέρες, εγκατέλειπε με πρόβλημα στο κιβώτιο. Στο μεταξύ ο Patrese κατάφερε να εκκινήσει το μονοθέσιο του “σκαστά”, αφήνοντας το να κυλήσει στην κατηφόρα, φτάνοντας στον τερματισμό και στη παρθενική του νίκη. Ταυτόχρονα ήταν η τελευταία νίκη για την ατμοσφαιρική BT-49. Για την ιστορία ο “πρωταγωνιστής” μας εγκατέλειψε τον αγώνα όταν συγκρούστηκε στις μπαριέρες.

Μετά από έξι αγώνες και παρόλο που ο Prost δεν είχε βαθμολογηθεί σε τέσσερις από αυτούς, εξακολουθούσε να βρίσκεται στην κορυφή με 18 βαθμούς. Ακολουθούσαν οι Watson με 17, Pironi με 16, Rosberg με 14 και Patrese με 13. Η F1 πέρασε στην αντίπερα όχθη του Ατλαντικού για το παρθενικό GP Detroit. Ήταν η πρώτη φορά στην ιστορία της F1 που μία χώρα φιλοξενούσε τρείς αγώνες. Ο Prost πέτυχε την pole position, έχοντας πίσω του τους de Cesaris, Rosberg και Pironi. Ήταν η 6η pole της Renault σε διάστημα επτά αγώνων.

Το σοκ των κατατακτηρίων ήταν ο αποκλεισμός του περσινού παγκόσμιου πρωταθλητή, Nelson Piquet, από τον αγώνα. Ο Βραζιλιάνος αντιμετωπίζοντας προβλήματα με τον κινητήρα της BMW στο μονοθέσιο του, σε συνδυασμό με τις συνθήκες βροχής, δεν κατάφερε να προκριθεί. Οι 3 πρώτοι έκαναν εξαιρετικές εκκινήσεις και κράτησαν τις θέσεις τους. Σύντομα ο Rosberg πέρασε τον de Cesaris για να ανέβει στη 2η θέση, καθώς ήταν φανερό ότι ο Ιταλός αντιμετώπιζε πρόβλημα με το μονοθέσιο του.

Στον 7ο γύρο ο αγώνας διεκόπη λόγω ατυχήματος και χρειάστηκε μία ώρα προκειμένου να αποκατασταθεί η πίστα. Στην επανεκκίνηση ο Prost ξεκίνησε να χτίζει διαφορά από τον Rosberg της τάξης των 5 δευτ. Ωστόσο η διαφορά άρχισε να εξανεμίζεται όταν η Renault αντιμετώπισε πρόβλημα με τον ψεκασμό καυσίμου, με αποτέλεσμα στον 22ο γύρο ο Rosberg να περάσει πρώτος. Πιο πίσω, ο Watson έχοντας εκκινήσει από την 17η θέση αναρριχήθηκε στην 6η και φαινόταν να έχει “άγριες” διαθέσεις. Στον 30ο γύρο το προβάδισμα του Rosberg ήταν 15 δευτ. από τον 2ο. Ταυτόχρονα ο Watson πέρασε τον Giacomelli για την 5η θέση και στη συνέχεια κατάφερε να περάσει τρία μονοθέσια σε μόλις ένα γύρο.

Πλέον ο Βρετανός βρισκόταν 13 δευτ. πίσω από τον Φινλανδό. Ωστόσο ο Rosberg αντιμετώπιζε πρόβλημα με το κιβώτιο ταχυτήτων και σύντομα η διαφορά του με τον Watson εξανεμίστηκε. Στον 37ο γύρο η McLaren πέρασε μπροστά από την Williams. Παρόλο που ο Rosberg είχε προβάδισμα +18 δευτ. από τον Watson στον συνολικό χρόνο του αγώνα, η “πληγωμένη” Williams δεν μπόρεσε να ακολουθήσει τον ρυθμό της McLaren, με τον Φινλανδό να τερματίζει τελικά στην 4η θέση. Ο Watson πέρασε επικεφαλής στην βαθμολογία με 26 βαθμούς.

Η F1 παρέμεινε στη Β.Αμερική για το επόμενο GP, αυτό του Καναδά. Ο Pironi πέτυχε την pole position με τις δύο Renault να ακολουθούν. Ο αγώνας σημαδεύτηκε από τον θάνατο του 23χρονου Ιταλού Riccardo Paletti, οδηγού της ομάδας Osella, μόλις στο 2ο GP συμμετοχής του. Στην εκκίνηση ο κινητήρας στο μονοθέσιο του Pironi έσβησε. Ο Γάλλος σήκωσε το χέρι του για να προειδοποιήσει για την βλάβη, αλλά δυστυχώς μόλις είχαν ανάψει τα πράσινα φώτα και ο αγώνας ξεκίνησε κανονικά. Τα περισσότερα μονοθέσια κατάφεραν να αποφύγουν την ακινητοποιημένη Ferrari, αλλά ο Paletti δεν μπόρεσε να αντιδράσει με αποτέλεσμα να συγκρουστεί με το ιταλικό μονοθέσιο με τουλάχιστον 180χλμ./ώρα.

Σε λίγα δευτερόλεπτα κατέφτασε στο σημείο της σύγκρουσης το ιατρικό αυτοκίνητο με επιβαίνων τον καθηγητή Sid Watkins. (Το ιατρικό αυτοκίνητο που ακολουθεί τα μονοθέσια στην εκκίνηση είχε καθιερωθεί, μετά το ατύχημα που κόστισε την ζωή του Ronnie Peterson στην Monza το 1978). Πριν καλά-καλά προλάβει ο γιατρός να ελέγξει την κατάσταση του οδηγού, τα καύσιμα της Osella αναφλέχθηκαν δημιουργώντας μία πύρινη κόλαση.

Όταν κατάφερε το προσωπικό ασφαλείας να σβήσει την φωτιά ο Paletti δεν είχε σφυγμό, ενώ χρειάστηκαν περίπου 25 λεπτά για να απεγκλωβιστεί από τα συντρίμμια. Μεταφέρθηκε με ελικόπτερο στο νοσοκομείο Royal Victoria όπου και εξέπνευσε. Είχε υποστεί ρήξη αορτής και κατάγματα και στα δυο του πόδια.

Για την ιστορία, τον αγώνα κέρδισε ο Nelson Piquet με τον team-mate του Riccardo Patrese στη 2η θέση, πετυχαίνοντας το τελευταίο 1-2 για την Brabham. Στην 3η θέση τερμάτισε ο Watson. Ήταν η πρώτη νίκη της BMW στην F1.

16Θλιβερό στιγμιότυπο από τον αγώνα στον Καναδά

17

Επιστροφή σε Ευρωπαϊκό έδαφος με το GP Ολλανδίας. Ο Arnoux πέτυχε την 4η προσωπική του pole position στη σεζόν και 7η της Renault σε 9 αγώνες. Η Ferrari επιστράτευσε τον Patrick Tambay για τη θέση του αδικοχαμένου Villeneuve. Στον αγώνα ο Prost εκκίνησε καλύτερα από τον team-mate του και πήρε την 1η θέση, ωστόσο σύντομα τα Γαλλικά μονοθέσια ηττήθηκαν αμφότερα από την Ferrari του Didier Pironi.

Στο μεταξύ ο Rosberg κυνήγησε και κατάφερε να προσπεράσει την έτερη Ferrari, αυτή του Tambay, ενώ παράλληλα ο Piquet πέρασε μπροστά από τον Arnoux. Λίγο αργότερα ο τελευταίος είχε μία εντυπωσιακή όσο και επικίνδυνη έξοδο στη στροφή Tarzan, από την οποία βγήκε ευτυχώς αλώβητος. Ο Pironi πήρε την 2η του νίκη στη σεζόν και πλέον φιγουράριζε στη 2η θέση της βαθμολογίας, ένα μόλις βαθμό πίσω από τον πρωτοπόρο Watson. Το podium συμπλήρωσε ο Piquet και ο “δικός μας” Rosberg (3ος στη βαθμολογία, 9 βαθμούς πίσω από τον Watson).

18Το ατύχημα του Rene Arnoux

19

Δέκατος αγώνας της σεζόν στο Brands Hatch της Μ.Βρετανίας, με τον Rosberg να πετυχαίνει την 2η και τελευταία pole για ατμοσφαιρικό μονοθέσιο στη σεζόν. Ωστόσο ο Φινλανδός στάθηκε άτυχος, καθώς στο γύρο σχηματισμού αντιμετώπισε πρόβλημα με αποτέλεσμα να μην μπορέσει να εκκινήσει το μονοθέσιο. Τελικά με τη βοήθεια μηχανικών ξεκίνησε, αλλά δεν πρόλαβε να λάβει τη θέση του εκκινώντας τελικά από την τελευταία θέση. Ο Piquet ηγήθηκε της κούρσας, αλλά μόλις για 10 γύρους, καθώς εγκατέλειψε με πρόβλημα στην τροφοδοσία καυσίμου.

Ο Niki Lauda ανέλαβε την πρωτοπορία και κάνοντας έναν σταθερό αγώνα έφτασε στη 2η νίκη του στη σεζόν. Ακολούθησαν οι Ferraris των Pironi και Tambay στην 2η και 3η θέση. Παρά τις ατυχίες, ο Rosberg έκανε εκπληκτικό αγώνα καταφέρνοντας να αναρριχηθεί στην 6η θέση, ωστόσο τα προβλήματα συνεχίστηκαν και στον 17ο γύρο αναγκάστηκε να μπει στα pits. Κατάφερε να συνεχίσει μόνο για να εγκαταλείψει οριστικά στον 50ο γύρο.

Σημείωση: Η Brabham είχε φέρει εξοπλισμό ανεφοδιασμού με σκοπό να εκκινήσει τον αγώνα με ελαφρύτερο φορτίο καυσίμου και μαλακότερα ελαστικά. Η στρατηγική της ήταν να ανεφοδιαστούν τα μονοθέσια της στα μισά του αγώνα, ωστόσο αμφότερα δεν τερμάτισαν.

Επόμενος σταθμός η πίστα Paul Ricard για το Γαλλικό GP. Δεν αποτέλεσε έκπληξη το 1-2 της Renault στις κατατακτήριες δοκιμές και ενδεχομένως ούτε το γεγονός ότι τα πρώτα έξι μονοθέσια στο grid ήταν υπερτροφοδοτούμενα. Όταν άναψαν τα πράσινα φώτα Arnoux και Prost κράτησαν τις θέσεις τους, αλλά ήταν φανερό ότι οι Brabhams-BMWs είχαν το πλεονέκτημα, εφαρμόζοντας την τακτική του “μισού ρεζερβουάρ”, οπότε σύντομα πέρασαν στις θέσεις 2 και 3. Στον 3ο γύρο ο Patrese πέρασε τον Arnoux για την 1η θέση και λίγο αργότερα το ίδιο έπραξε και ο Piquet για την 2η.

Στον 8ο γύρο ο κινητήρας της BMW στην πλάτη του Patrese τυλίχθηκε στις φλόγες και ο Piquet ανέλαβε την πρωτοπορία του αγώνα. Λίγο αργότερα στον 11ο γύρο συνέβη άλλο ένα επικίνδυνο ατύχημα, όταν η March του Jochen Mass και η Arrows του Mauro Baldi ακούμπησαν με αποτέλεσμα να βγουν και οι δύο εκτός πίστας. Μάλιστα η March πέρασε τις μπαριέρες, ανετράπη και κατέληξε σε χώρο θεατών, ενώ άμεσα ξέσπασε φωτιά στο μονοθέσιο. Παραδόξως δεν τραυματίστηκε θανάσιμα κανένας θεατής, ενώ και ο Mass κατάφερε να απεγκλωβιστεί γρήγορα.

Ήταν το δεύτερο σοβαρό ατύχημα στο οποίο ενεπλάκη ο Γερμανός μέσα στη σεζόν, γεγονός που τον οδήγησε στην απόφαση να αποσυρθεί από την F1 αμέσως μετά το τέλος του αγώνα. Στο μεταξύ στον 24ο γύρο, ο Piquet εγκατέλειψε με τρόπο παρόμοιο με του team-mate του και οι Renaults βρέθηκαν στο 1-2 με πρώτο τον Arnoux, ενώ ακολουθούσαν οι δύο Ferrari, ο Rosberg και ο Alboreto. Με αυτή την σειρά τερμάτισαν τον αγώνα, με δύο Γαλλικά μονοθέσια στο 1-2 και με τέσσερις Γάλλους οδηγούς στην πρώτη τετράδα. Παρά τη νίκη, υπήρξε δυσαρέσκεια στην Γαλλική ομάδα, καθώς ο Arnoux δεν τήρησε την προφορική συμφωνία που έγινε πριν τον αγώνα μεταξύ του ιδίου, του Prost και της ομάδας.

Σύμφωνα με αυτήν, αν η ομάδα βρισκόταν στο 1-2 με πρώτο τον Arnoux, αυτός έπρεπε να παραδώσει τη θέση του στον Prost, προκειμένου να διατηρήσει ο τελευταίος τις ελπίδες του για το Πρωτάθλημα. Ο Arnoux δεν το έκανε και στο τέλος της σεζόν αποχώρησε από την Renault για την ομάδα της Ferrari.

Φτάνοντας στο Hockenheimring, ο Pironi βρισκόταν ήδη πρωτοπόρος στη βαθμολογία με 39 βαθμούς. Ακολουθούσαν οι: Watson με 30, Prost με 25, Lauda με 24 και Rosberg με 23. Ωστόσο τα πράγματα θα εξελίσσονταν άσχημα για τον Pironi. Στις δοκιμές του Σαββάτου που διεξήχθησαν υπό βροχή, κι ενώ ο Γάλλος είχε πετύχει τον καλύτερο χρόνο στην 1η περίοδο κατατακτηρίων δοκιμών, έπεσε με μεγάλη ταχύτητα πάνω στον Prost που κινούνταν πιο αργά, με αποτέλεσμα η Ferrari του να απογειωθεί πριν σκάσει στο έδαφος με την ουρά της.

Ο Pironi ήταν ζωντανός, ωστόσο είχε υποστεί σοβαρά κατάγματα και στα δυό του πόδια. Χρειάστηκε σειρά χειρουργικών επεμβάσεων προκειμένου να καταφέρει να ξανασταθεί στα πόδια του, αλλά δεν μπόρεσε να αγωνιστεί ξανά στην F1. Στον αγώνα η 1η θέση παρέμεινε κενή με τους Prost, Arnoux και Piquet να βρίσκονται στις πρώτες θέσεις της εκκίνησης. Ο Piquet επιβεβαίωσε τις προβλέψεις και στο τέλος του πρώτου γύρου βρισκόταν στην 1η θέση. Όλα φαίνονταν να πηγαίνουν καλά για τον Βραζιλιάνο, μέχρι τη στιγμή που επιχείρησε να ντουμπλάρει την ATS του Eliseo Salazar στον 19ο γύρο.

Τα δύο μονοθέσια ακούμπησαν και βγήκαν εκτός πίστας, με τον Piquet σε έξαλλη κατάσταση να γρονθοκοπεί τον Χιλιανό οδηγό. Την πρωτοπορία ανέλαβε ο Tambay που πέτυχε την 1η του νίκη, μία νίκη ψυχολογίας για την πολύπαθη ομάδα της Ferrari. Το βάθρο συμπλήρωσαν οι Arnoux και Rosberg, με τον Φινλανδό να ανεβαίνει στο 3ο σκαλί μετά το λάθος του Laffite και την εγκατάλειψη του Watson.

Σημείωση: Η υπεροχή των turbo μονοθεσίων ήταν τέτοια που κατέλαβαν τις έξι πρώτες θέσεις της εκκίνησης, ενώ η διαφορά του 6ου με τον 7ο ήταν 2,9 δευτ.

20Τα συντρίμμια του μονοθεσίου του Pironi

21

Σειρά είχε το Αυστριακό GP στο Osterreichring, με την Brabham να καταλαμβάνει την 1η σειρά της εκκίνησης, με τον Piquet στην pole. Ακολουθούσαν οι: Prost, Tambay και Arnoux, ενώ το πρώτο ατμοσφαιρικό μονοθέσιο στο grid ήταν η Williams του Rosberg στην 6η θέση. Στον 2ο γύρο ο Patrese πέρασε τον team-mate του και οι δυό τους άρχισαν να ανοίγουν την διαφορά τους από τους υπόλοιπους χάρη στα μισογεμάτα ρεζερβουάρ τους. Περίπου στα μισά του αγώνα, ο Piquet έκανε το πρώτο προγραμματισμένο pit-stop για ανεφοδιασμό και αλλαγή ελαστικών στην ιστορία της σύγχρονης F1. Επέστρεψε στην πίστα 4ος με τους Patrese, Prost και de Angelis να προπορεύονται κι έχοντας πίσω του τον Rosberg.

Λίγο αργότερα και ο Patrese πραγματοποίησε το pit-stop του, αλλά έχοντας χτίσει μεγάλη διαφορά επανήλθε στην πίστα στην 1η θέση. Ωστόσο τρείς γύρους μετά ο Ιταλός εγκατέλειψε με εντυπωσιακό τρόπο, λόγω βλάβης στον κινητήρα και ο Prost βρέθηκε επικεφαλής του αγώνα. Πίσω από τον Γάλλο ακολουθούσαν ο Elio de Angelis και ο Piquet, ο οποίος δυσκολευόταν να μείνει μπροστά από τον Rosberg, που βρισκόταν στην 4η θέση. Στον 32ο γύρο ο Piquet εγκατέλειψε από ηλεκτρική βλάβη παραδίδοντας την 3η θέση στον Φινλανδό, ο οποίος πλέον είχε “καθαρό” δρόμο μπροστά του για να πιάσει τον de Angelis που βρισκόταν 10 δευτ. μπροστά. Πέντε γύρους πριν το τέλος κι έχοντας ένα προβάδισμα +30 δευτ. ο Prost εγκατέλειψε με το πίσω μέρος του μονοθεσίου του φλεγόμενο.

Κάπως έτσι, ο αγώνας μεταξύ των ατμοσφαιρικών μονοθεσίων μετατράπηκε σε αγώνα για την πρωτιά, με τον Rosberg να βρίσκεται 3 δευτ. πίσω από τον de Angelis με τρείς γύρους να απομένουν. Κανείς από τους δύο δεν είχε κερδίσει ποτέ grand prix, οπότε το κίνητρο ήταν μεγάλο (Ο Rosberg είχε κερδίσει, αλλά αγώνα εκτός πρωταθλήματος). Μπαίνοντας στον τελευταίο γύρο η διαφορά των δύο οδηγών ήταν 1,6 δευτ. Ο Φινλανδός “ροκάνισε” τη διαφορά και κόλλησε στην ουρά της Lotus. Στην ευθεία εκκίνησης-τερματισμού έκανε την κίνηση του, αλλά δεν μπόρεσε να περάσει τον Ιταλό για μόλις 0,050 δευτ.(!)

22Το pit-stop του Piquet σε σχολιασμό Murray Walker και James Hunt

23Ο 4ος πιο κοντινός τερματισμός στην ιστορία της F1

24

Ο Rosberg βρισκόταν στην 2η θέση της βαθμολογίας, έξι βαθμούς πίσω από τον Pironi και τρείς μπροστά από τον Watson, όταν έφτασε η ώρα για το πρώτο επίσημο Ελβετικό GP μετά το 1954. Ωστόσο λόγω της απαγόρευσης του μηχανοκίνητου αθλητισμού στην Ελβετία μετά το καταστροφικό Le Mans του 1955, ο αγώνας θα διεξαγόταν επί Γαλλικού εδάφους στην πίστα Dijon-Prenois. Στην ουσία επρόκειτο για ένα δεύτερο Γαλλικό GP. Δεν υπήρξαν εκπλήξεις στις κατατακτήριες, με την Renault να “κλειδώνει” την 1η σειρά της εκκίνησης, με τον Prost μπροστά από τον Arnoux.

Ο Rosberg θα εκκινούσε από την 8η θέση. Όταν έσβησαν τα κόκκινα φώτα, ο Arnoux νίκησε τον team-mate του και έστριψε πρώτος, ωστόσο στον 2ο γύρο ο Prost κέρδισε πίσω τη θέση του. Πιο πίσω οι Brabhams έδιναν την δική τους μάχη, με τον Piquet να περνά μπροστά από τον Patrese. Ο τελευταίος δέχθηκε προσπέρασμα και από τον Rosberg, ενώ λίγο αργότερα ο Piquet κατάφερε να περάσει τον Arnoux. Η κατάταξη ήταν: Prost, Piquet, Arnoux, Rosberg. Στον 40ο γύρο ο Piquet έκανε το προγραμματισμένο pit-stop του και επέστρεψε στην πίστα 5ος, 40 δευτ. πίσω από τον πρωτοπόρο Prost. Στο μεταξύ ο Rosberg είχε ανεβάσει ρυθμό και μείωνε τη διαφορά του από τον Arnoux.

Στον 73ο γύρο κατάφερε να περάσει μπροστά του, καθώς ο Γάλλος αντιμετώπιζε πρόβλημα με το σύστημα ψεκασμού, κάτι που τον οδήγησε σε εγκατάλειψη. Ο Φινλανδός συνέχισε ακάθεκτος κυνηγώντας πλέον τον Prost, ο οποίος ήταν μπροστά του για 2 δευτ. Δύο γύρους πριν το τέλος, σε μία αριστερή παρατεταμένη στροφή, ο Γάλλος δεν μπόρεσε να κρατήσει καλή γραμμή, λόγω των φθαρμένων ελαστικών του, αλλά και ενός σπασμένου πλευρικού skirt που επηρέαζε αρνητικά την παραγόμενη κάθετη δύναμη.

Ο “Ιπτάμενος Φινλανδός” δεν άφησε την ευκαιρία ανεκμετάλλευτη, βούτηξε στην εσωτερική και πέρασε τον Γάλλο, πετυχαίνοντας έτσι την παρθενική του νίκη. Μία νίκη που τον τοποθετούσε πλέον στην κορυφή της βαθμολογίας, καθώς μετρούσε 42 βαθμούς. Ακολουθούσε με 39 ο τραυματίας και εκτός παιχνιδιού Pironi, ενώ πιο πίσω βρίσκονταν ο Watson με 33 και ο Prost με 31.

25Στο υψηλότερο σκαλί του βάθρου. Δεξιά ο N. Lauda και αριστερά ο A. Prost

26

Προτελευταία στάση του πρωταθλήματος στη Monza, με την Ferrari να αναζητά μία καλή εμφάνιση στην έδρα της, ειδικά μετά τον σοβαρό τραυματισμό του Pironi. Άλλωστε η υπόθεση “τίτλος κατασκευαστών” δεν είχε τελειώσει. Ο παγκόσμιος πρωταθλητής του ’78, Mario Andretti, επιστρατεύτηκε για να οδηγήσει το δεύτερο μονοθέσιο και δεν απογοήτευσε καθώς πέτυχε την pole position. Ακολούθησαν οι: Piquet, Tambay και Patrese.

Οι Renault δεν τα πήγαν τόσο καλά και κατατάχθηκαν στην 5η και 6η θέση, ενώ ο Rosberg βρέθηκε πίσω τους στην 7η. Ο Piquet έστριψε πρώτος μετά την εκκίνηση, ωστόσο ο Arnoux ήταν αυτός που τέθηκε επικεφαλής του αγώνα μετά το τέλος του 1ου γύρου, προσπερνώντας τον Tambay στην ευθεία εκκίνησης-τερματισμού. Ο Arnoux, αν και απειλήθηκε για λίγους γύρους από τον Patrese, σημείωσε άνετα την 2η νίκη του στη σεζόν, με τις Ferrari των Tambay και Andretti να συμπληρώνουν το βάθρο.

Ο Rosberg, σε έναν αγώνα που ούτως ή άλλως αναμενόταν να μην είναι ανταγωνιστικός, καθώς η χάραξη της πίστας με τις μεγάλες ευθείες και τις ανοιχτές καμπές ευνοούσε τα turbo μονοθέσια, είχε την ατυχία να αποκολληθεί η πίσω του πτέρυγα, κάτι που του κόστισε πολύ σε χρόνο παραμονής στα pits. Τερμάτισε εκτός βαθμών στην 8η θέση. Αντίθετα ο Watson έκανε πολύ καλό αγώνα, τερματίζοντας στην 4η θέση εκμεταλλευόμενος τις εγκαταλείψεις των δύο Brabham αλλά και του Prost. Να σημειωθεί ότι εκκίνησε 12ος.

Το Πρωτάθλημα θα κρινόταν στον τελευταίο αγώνα της σεζόν, στο Caesars Palace του Las Vegas. Ο Rosberg ήταν το φαβορί, ωστόσο ο John Watson με νίκη και τον Φινλανδό εκτός βαθμών, θα γινόταν ο επόμενος πρωταθλητής. Για πρώτη φορά από το 1964, τρείς κατασκευαστές διεκδικούσαν το πρωτάθλημα στον τελευταίο αγώνα. Διεκδικητές ήταν οι: Ferrari, McLaren και Renault. Στις κατατακτήριες δοκιμές την 1η σειρά της εκκίνησης κατέλαβε για άλλη μία φορά η Renault. Ήταν το έκτο 1-2 για τα κίτρινα μονοθέσια σε κατατακτήριες μέσα στη σεζόν και η 10η pole position.

Ωστόσο αυτό δεν αποτελούσε έκπληξη. Βεβαιότατα όμως η 3η θέση του Michele Alboreto με την Tyrrell και η 4η του Eddie Cheever με Ligier-Matra εξέπληξαν πολλούς. Ο Rosberg θα εκκινούσε από την 6η θέση και ο Watson από την 9η. Στην εκκίνηση οι δύο Renault κράτησαν τις θέσεις τους, ενώ πίσω τους οι Alboreto και Cheever είχαν μία μικρό-επαφή, καταφέρνοντας ωστόσο να συνεχίσουν τον αγώνα. Στον 21ο γύρο ο Arnoux εγκατέλειψε κι έτσι ο Alboreto ανέβηκε στη 2η θέση. Στο μεταξύ ο Watson είχε περάσει σταδιακά τους: Rosberg, Andretti και Cheever και βρισκόταν στην 3η θέση.

Λίγο αργότερα, στον 27ο γύρο ο Andretti βγήκε εκτός πίστας με σπασμένη ανάρτηση και ο Rosberg που ακολουθούσε από πολύ κοντά ήταν πλέον 5ος. Μπροστά ο Prost αντιμετώπιζε πρόβλημα με την φθορά των ελαστικών του, ενώ ο Alboreto μείωνε συνεχώς τη διαφορά και στον 52ο γύρο πέρασε μπροστά από τον Prost. Οι κλειστές στροφές και οι μικρές ευθείες της πίστας επέτρεψαν στα ατμοσφαιρικά μονοθέσια να είναι ασυνήθιστα ανταγωνιστικά.

O Prost έπεσε πίσω και από τον Watson, ωστόσο ο Βρετανός δεν κατάφερε να απειλήσει τον Alboreto, αλλά ακόμη κι αν το έκανε η 5η θέση του Rosberg τον καθιστούσε Παγκόσμιο Πρωταθλητή. Ο Alboreto κατέκτησε εύκολα την πρώτη του νίκη και την πρώτη της Tyrrell από το Μονακό του ’78. Ήταν ο 11ος διαφορετικός νικητής σε 16 αγώνες και η ομάδα του ο 7ος διαφορετικός κατασκευαστής που κέρδιζε grand prix.

Σε μία δραματική σεζόν όπου κανείς οδηγός δεν κατάφερε να κερδίσει περισσότερους από δύο αγώνες, ο Rosberg στέφθηκε Πρωταθλητής κερδίζοντας μόνο έναν αγώνα, όπως έκανε ο Mike Hawthorn το 1958. Κι όλα αυτά, οδηγώντας ένα μονοθέσιο που σαφώς υπολειπόταν του ανταγωνισμού. Εύλογα θα πει κανείς ότι αν δεν είχαν μεσολαβήσει ο χαμός του Villeneuve και κυρίως ο σοβαρός τραυματισμός του Pironi, τα πράγματα ίσως να είχαν εξελιχθεί διαφορετικά. Ίσως και όχι.

Το γεγονός είναι ότι πριν την διεξαγωγή του Γερμανικού GP, ο Rosberg βρισκόταν στην 5η θέση της βαθμολογίας, με τον “ανταγωνισμό” να είναι παρών. Niki Lauda, Alain Prost και κυρίως ένας πολύ φορμαρισμένος John Watson καραδωκούσαν. Επίσης ας μην ξεχνάμε ότι δεν συμμετείχε στο GP Αγ. Μαρίνου, ενώ επιπλέον είχε αποκλειστεί από το GP Βραζιλίας χάνοντας 6 πολύτιμους βαθμούς.

27Villeneuve – Pironi: Η ολοκλήρωση της τραγωδίας

Αναμφισβήτητα υπήρξαν ένα από τα καλύτερα οδηγικά δίδυμα της Ιταλικής ομάδας. Νέοι, φερέλπιδες, γρήγοροι και ικανοί. Τόσο, που μάλλον δεν “χωρούσαν” κάτω από την ίδια αγωνιστική στέγη. Ο Gilles μετρούσε ήδη τρεις σεζόν στην Scuderia όταν “στρατολογήθηκε” σε αυτήν ο Pironi. Ο Καναδός είχε στηρίξει τον Jody Scheckter στην κατάκτηση του Πρωταθλήματος το 1979, ενώ είχε συμβάλλει στην εξέλιξη της υπερτροφοδοτούμενης 126CK, αφού πρώτα δοκιμάστηκε η υπομονή του με την απαράδεκτη 312Τ5 το 1980.

Τον Γάλλο τον υποδέχθηκε σαν ισότιμο μέλος στην ομάδα και προφανώς περίμενε κάτι διαφορετικό από αυτό που συνέβη στο GP του Αγ. Μαρίνου. Δεν ήταν η πρώτη φορά που προέκυπταν τέτοια ζητήματα στην Ιταλική ομάδα. Άλλωστε η φιλοσοφία του “Γέρου” ήταν ότι ο εσωτερικός ανταγωνισμός φέρνει καλά αποτελέσματα και δίνει κίνητρο. Ανάλογα περιστατικά είχαν συμβεί και το 1958 με τους: Hawthorn, Collins και Musso (βλ. άρθρο Mike Hawthorn).

28

Δυστυχώς μετά το θάνατο του Villeneuve, η πορεία του Pironi εξελίχθηκε άσχημα τόσο σε επαγγελματικό όσο και σε προσωπικό επίπεδο. Πολλοί δεν μπορούσαν να κρύψουν την αντιπάθεια τους στο πρόσωπο του Γάλλου μετά το Βελγικό GP, ενώ και ο γάμος του με την επί σειρά ετών σύντροφό του, κατέρρευσε λίγες εβδομάδες μετά την τελετή. Παράλληλα είχε την ατυχία να εμπλακεί στο θανατηφόρο ατύχημα του Paletti στο GP Καναδά. Το αποκορύφωμα ήρθε στην Γερμανία με τον σοβαρό τραυματισμό το

υ κατά τη διάρκεια των κατατακτηρίων. Κατάφερε να σταθεί στα πόδια του το 1986 και συμμετείχε σε δοκιμές με μία Γαλλική ομάδα, την AGS, ωστόσο δεν επέστρεψε ποτέ στην F1. Πέραν της σοβαρότητας των τραυματισμών του, η επιστροφή του κολλούσε και σε άλλα θέματα.

Η ασφαλιστική εταιρεία του Γάλλου τον αποζημίωσε με γνώμονα ότι δεν ήταν πλέον ικανός να αγωνιστεί. Αν αυτός επέστρεφε, έπρεπε να επιστρέψει το ποσό που είχε λάβει. Όταν η πόρτα της F1 έκλεισε οριστικά, ο Pironi στράφηκε σε αγώνες ταχυπλόων σκαφών. Στις 23 Αυγούστου του 1987, ο Γάλλος οδηγός σκοτώθηκε μαζί με τους άλλους δύο επιβαίνοντες κατά τη διάρκεια ενός τέτοιου αγώνα, όταν το σκάφος τους ανετράπη. Ήταν 35 ετών. Μετά το θάνατό του, η τότε σύντροφος του έφερε στον κόσμο δύο δίδυμα αγόρια, τα οποία ονόμασε Didier και Gilles προς τιμήν των αδικοχαμένων οδηγών. Ο Gilles Pironi εργάζεται από το 2014 ως μηχανικός στην ομάδα της Mercedes.

29Βρετανικό GP 2020. O Gilles Pironi παραλαμβάνει το τρόπαιο του κατασκευαστή για λογαριασμό της Mercedes

30

311983

Μετά τα τραγικά γεγονότα της προηγούμενης σεζόν, η FISA ανέλαβε άμεσα δράση. Τα θανατηφόρα ατυχήματα αλλά και τα παρολίγο μοιραία αποδώθηκαν στα μονοθέσια, τα οποία είχαν γίνει πολύ-πολύ γρήγορα, λόγω του συνδυασμού turbo και αεροδυναμικής ground effect. Η FISA απαγόρευσε το ground effect για το 1983 ώστε τα μονοθέσια να γίνουν πιο αργά και άρα ασφαλέστερα. Έτσι τα πατώματα των μονοθεσίων έγιναν επίπεδα.

Οι ομάδες, οι οδηγοί, οι θεατές, άπαντες πλέον είχαν αντιληφθεί ότι για να πρωταγωνιστήσεις χρειαζόσουν κινητήρα turbo. Είχαν επίσης αντιληφθεί ότι η νίκη του Rosberg και της Williams ήταν μία νίκη της αξιοπιστίας έναντι της ισχύος. Στα τέλη της σεζόν του ’82, οι ομάδες που είχαν μείνει πίσω στις εξελίξεις, αναζήτησαν συμφωνίες προκειμένου να προμηθευτούν νέους κινητήρες. Η Lotus συμφώνησε με την Renault, η ATS με την BMW, η McLaren με την TAG για έναν κινητήρα εξελιγμένο από την Porsche, ενώ η Alfa Romeo ανέπτυξε έναν δικό της V8 turbo. Ταυτόχρονα οι κινητήρες δεν σταματούσαν να εξελίσσονται, προκειμένου να γίνουν εξίσου αξιόπιστοι με τους ατμοσφαιρικούς.

32Με το Νο1 πλέον να φιγουράρει στη μύτη της FW08C. Εδώ στους δρόμους του Πριγκηπάτου, όπου πήρε και τη νίκη.

33

Στο στρατόπεδο της Williams, o Sir Frank ήταν δυσαρεστημένος με έναν από τους βασικούς χορηγούς του, την TAG group. Αιτία ήταν η απόφαση της τελευταίας να συνεργαστεί με την McLaren για την ανάπτυξη και προμήθεια κινητήρα. Ωστόσο το σύμπαν είχε συνωμοτήσει, ώστε ο ιδιοκτήτης της ομώνυμης ομάδας να κλείσει αποκλειστική συμφωνία για προμήθεια κινητήρων, με έναν κολοσσό της παγκόσμιας αυτοκινητοβιομηχανίας. Και το όνομα αυτής, Honda. Η Ιαπωνική εταιρεία δρομολογούσε την επιστροφή της στο σπορ μετά το 1968, μέσω μίας μικρής ομάδας Formula 2, της Spirit Racing.

Έπειτα από κάποιες δοκιμές, αποφασίστηκε η συμμετοχή της ομάδας στο εκτός πρωταθλήματος Race of Champions, ενώ το επίσημο ντεμπούτο έγινε στο Βρετανικό GP, 9o αγώνα της χρονιάς. Τα πενιχρά αποτελέσματα της Spirit οδήγησαν την Honda στη σύναψη αποκλειστικής συμφωνίας με την Williams, που ούτως ή άλλως ήταν ελκυστικότερη επιλογή και Πρωταθλήτρια των προηγούμενων ετών. Η νέα FW09 turbo θα έκανε το ντεμπούτο της στον τελευταίο αγώνα της σεζόν, με τον Rosberg να τερματίζει μαζί της στην 5η θέση.

Μέχρι τότε ο Φινλανδός και ο νέος team-mate του, Jacques Laffite, έπρεπε να αρκεστούν στην παλιά FW08C. Με αυτήν, ο Rosberg κατάφερε να πετύχει την pole position στον εναρκτήριο αγώνα της σεζόν στη Βραζιλία. Πέτυχε επίσης την pole, αλλά και τη νίκη στον τελευταίο αγώνα εκτός πρωταθλήματος στην ιστορία του σπορ, το Race of Champions στο Brands Hatch. Για να γίνει αντιληπτό το πόσο ταχύτερα ήταν τα μονοθέσια με ground effect, ο χρόνος της pole στο Hatch ήταν 6 δευτ. πιο αργός σε σχέση με αυτόν του ’82.

Επρόκειτο ωστόσο για έναν αγώνα χωρίς ιδιαίτερο ενδιαφέρον, όπως μαρτυρά και ο αριθμός των συμμετεχόντων, οι οποίοι ήταν μόλις 13, οι μισοί δηλαδή σε σχέση με τα επίσημα GP της σεζόν. Ο ανταγωνισμός για τον Φινλανδό περιορίστηκε στους: Arnoux-Ferrari, Watson-McLaren, Mansell-Lotus, Rebaque-Brabham BMW αλλά και A.Jones-Arrows. O Rosberg κέρδισε επίσης το GP του Μονακό, 5ο αγώνα της σεζόν. Έχοντας καταταχθεί 5ος, πήρε το ρίσκο να εκκινήσει με slick ελαστικά σε βρεγμένη πίστα, στρατηγική που αποδείχθηκε ευφυής και του χάρισε τη νίκη με διαφορά +18,5 δευτ. από τον Piquet στη 2η θέση.

Στο μεταξύ το πρωτάθλημα εξελίχθηκε σε μονομαχία τεσσάρων οδηγών. Piquet(Brabham-BMW), Prost(Renault), Arnoux και Tambay (αμφότεροι με Ferrari) έδωσαν μάχη για τον τίτλο, ο οποίος κρίθηκε στον τελευταίο αγώνα, με τον Piquet να κερδίζει με διαφορά 2 βαθμών από τον Prost. Στο ίδιο μοτίβο εξελίχθηκε και η μάχη για τον τίτλο στους κατασκευαστές, με τις Ferrari και Renault να μονοπωλούν το ενδιαφέρον, αλλά με τελικό νικητή την Ιταλική ομάδα.

Ο Rosberg πλασαρίστηκε στην 5η θέση των οδηγών με 27 βαθμούς και η Williams στην 4η των κατασκευαστών. Να σημειωθεί ότι ο Φινλανδός συγκέντρωσε περισσότερους βαθμούς από τον 2ο οδηγό της Renault, Eddie Cheever, αλλά και από τον Riccardo Patrese, ο οποίος οδηγούσε το ίδιο μονοθέσιο με τον Πρωταθλητή Piquet. Ο Φινλανδός συνέτριψε τον Γάλλο team-mate του με σκορ 14-1.

341984 Williams-Honda

Την επόμενη χρονιά η FISA απαγόρευσε τον ανεφοδιασμό κατά τη διάρκεια του αγώνα, ενώ επιπλέον όρισε πλαφόν τα 220 λίτρα, ως μέγιστο επιτρεπόμενο φορτίο καυσίμου. Επρόκειτο για ακόμα μία προσπάθεια να γίνουν τα μονοθέσια πιο αργά, πλήττοντας αυτή τη φορά το ρυθμό κατά τη διάρκεια του αγώνα, καθώς πλέον απαιτούνταν εξοικονόμηση καυσίμου προκειμένου να καταφέρεις να τερματίσεις. Το πρωτάθλημα εξελίχθηκε σε “ενδοοικογενειακή” υπόθεση μεταξύ των οδηγών της McLaren.

Niki Lauda και ο άρτι αφιχθείς στη Βρετανική ομάδα Alain Prost, έδωσαν σκληρή μάχη μεταξύ τους με τελικό νικητή τον Αυστριακό, ο οποίος κατέκτησε τον 3ο και τελευταίο του τίτλο, με μόλις μισό βαθμό παραπάνω από τον Prost, η μικρότερη διαφορά στην ιστορία του σπορ. (μισοί βαθμοί απονεμήθηκαν στο Μονακό, καθότι ο αγώνας διεκόπη πριν συμπληρωθεί το 75% της συνολικής απόστασης αγώνα, όπως όριζαν οι κανονισμοί). Μάλιστα ο Αυστριακός σημείωσε για τότε ρεκόρ βαθμών, καθώς ξεπέρασε τους 360 που είχε σκοράρει ο Jackie Stewart. Η McLaren πετυχαίνοντας 12 νίκες σε 16 αγώνες, κατέκτησε το δεύτερό της Πρωτάθλημα Κατασκευαστών με την χαοτική διαφορά των +86 βαθμών από την Ferrari που τερμάτισε στη 2η θέση.

35

Στην Williams είχαν καινούριο μονοθέσιο, την FW09(απεικονίζεται επάνω), η οποία ωστόσο αποδείχθηκε αναξιόπιστη, κυρίως λόγω του κινητήρα της Honda. (21 εγκαταλείψεις μέτρησε η ομάδα της Williams.) Από την άλλη, το σασί του μονοθεσίου ήταν κατώτερο των περιστάσεων, ανήμπορο να διαχειριστεί την ωμή δύναμη (850 άλογα) του Ιαπωνικού κινητήρα. Μπορεί ο Rosberg να έκανε την FW09 να φαίνεται ευκολοδήγητη, ωστόσο οι περισσότεροι, συμπεριλαμβανομένου και του Frank Williams, ήξεραν ότι μόνο αυτό δεν ήταν.

Επί της ουσίας η σεζόν ήταν μία προσπάθεια εξέλιξης του κινητήρα της Honda σε αγωνιστικές συνθήκες. Παρ’ όλα αυτά, ο Rosberg κατάφερε να τερματίσει 2ος στη Βραζιλία και να πάρει τη νίκη στο GP του Dallas στις Η.Π.Α. Έχοντας εκκινήσει από την 8η θέση κατάφερε γρήγορα να βρεθεί ανάμεσα στις McLaren στην 5η θέση. Στον 14ο γύρο πέρασε τον Lauda για την 3η θέση και βρέθηκε σε απόσταση αναπνοής από τις δύο Lotus που βρίσκονταν στο 1-2.

Στον 18ο γύρο πέρασε τον de Angelis και στον 35ο κατάφερε να “λυγίσει” τον Mansell περνώντας στην 1η θέση. Στον 49ο γύρο ωστόσο, ο Prost πέρασε μπροστά από τον Φινλανδό αλλά 8 γύρους μετά εγκατέλειψε από κλατάρισμα. Κάπως έτσι ο Rosberg χάρισε στην Honda την 1η της νίκη στην F1, από το Ιταλικό GP του 1967 με νικητή τότε τον John Surtees.

Ο Φινλανδός τερμάτισε τη σεζόν στην 8η θέση των οδηγών και η Williams στην 6η των κατασκευαστών. Σε σχέση με τον team-mate του, Jacques Laffite, συγκέντρωσε 15,5 βαθμούς παραπάνω ενώ τον κέρδισε με σκορ 14-2 στις κατατακτήριες δοκιμές.

Να σημειωθεί ότι την σεζόν του 1984, έκανε το ντεμπούτο του ένας νεαρός Βραζιλιάνος ονόματι Ayrton Senna. Ο νεαρός οδηγός εξέπληξε τους πάντες με την 2η θέση του στο βρεγμένο GP Μονακό.

Σημείωση: Ο Βενεζουελανός Παγκόσμιος Πρωταθλητής μοτοσικλέτας, Johnny Cecotto, στη μόλις δεύτερή του σεζόν στην F1 υπέστη ατύχημα στις κατατακτήριες δοκιμές του Βρετανικού GP, όπου έσπασε και τα δυο του πόδια. Ο τραυματισμός έβαλε τέλος στην καριέρα του τουλάχιστον στην F1. Στη συνέχεια έγινε πολύ επιτυχημένος οδηγός σε αγώνες αυτοκινήτων μεγάλου τουρισμού.

361985

Την επόμενη σεζόν, ένα νέο μονοθέσιο και ένας νέος team-mate περίμεναν τον Keke. Ο Patrick Head δημιούργησε την FW10, κατασκευασμένη για πρώτη φορά (για την Williams) εξ ολοκλήρου από ανθρακονήματα. Η άφιξη του Nigel Mansell στην ομάδα προκάλεσε δυσαρέσκεια στον Φινλανδό, καθώς ο Frank Williams ουδέποτε συζήτησε μαζί του για το ποιος θα αντικαθιστούσε τον Jacques Laffite.

Ωστόσο στην πορεία η συνύπαρξη του με τον Βρετανό ήταν αρμονική, χωρίς εντάσεις. Οι πρώτοι αγώνες της σεζόν ήταν μέτριοι, ωστόσο η κατάσταση βελτιώθηκε όταν η Honda έφερε νέο κινητήρα στο GP του Detroit, 6ο κατά σειρά αγώνα στο καλεντάρι. Επρόκειτο για τον πιο σκληρό αγώνα της σεζόν, μία δοκιμασία αντοχής για οδηγούς και μονοθέσια. Εκκινώντας από την 5η θέση του grid πέρασε αμέσως τον Alboreto και στο τέλος του 1ου γύρου, είχε περάσει τον Prost και τον Mansell.

Στη συνέχεια πίεσε τον Senna τον οποίο και πέρασε στον 8ο γύρο. Η επιλογή του Φινλανδού να τρέξει με την μαλακή γόμα ελαστικών αποδείχθηκε καθοριστική. Ωστόσο η Williams άρχισε να παρουσιάζει υπερθέρμανση, αναγκάζοντας τον Rosberg να μπει στα pits στον 50ο γύρο, προκειμένου να καθαρίσει τα ψυγεία του και να αλλάξει τα ελαστικά του. Όταν βγήκε στην πίστα, μόλις που κατάφερε να μείνει μπροστά από τον Σουηδό οδηγό της Ferrari, Stefan Johansson. Παρ’ όλα αυτά κατάφερε να πάρει τη νίκη με διαφορά σχεδόν ενός λεπτού από τον Σουηδό, ειδικά αφού ο τελευταίος αντιμετώπισε πρόβλημα με τα φρένα του, τρεις γύρους πριν το τέλος.

Στον επόμενο αγώνα, στο Γαλλικό GP στο Paul Ricard πέτυχε την pole position. Στον αγώνα έχασε τη θέση του από τον Piquet αλλά και από τον Prost, ωστόσο αλλάζοντας ελαστικά πίεσε και κατάφερε να περάσει τον de Angelis και τον Prost και να τερματίσει 2ος, πετυχαίνοντας παράλληλα και τον ταχύτερο γύρο του αγώνα.

Σημείωση: Ήταν η 35η και τελευταία νίκη για την Brabham.

Στις κατατακτήριες η Brabham-BMW σημείωσε τελική ταχύτητα 338 χλμ/ώρα, ενώ η ατμοσφαιρική Tyrrell μόλις 277 χλμ/ώρα!

37Williams-Honda FW10

38

Στο Silverstone που ακολούθησε για το Βρετανικό GP, ο Rosberg έγραψε ιστορία. Πέτυχε την pole position καταγράφοντας μέση ωριαία ταχύτητα 160.94 μίλια/ώρα ή 259χλμ., ο γρηγορότερος γύρος στην F1, ένα ρεκόρ που κράτησε για 17 ολόκληρα χρόνια, μέχρι που έσπασε το 2002 στην Monza από τον Juan-Pablo Montoya επίσης με Williams και με 161,45 μίλια/ώρα ή 259,83 χλμ. Στον αγώνα ωστόσο, ο Φινλανδός εγκατέλειψε λόγω βλάβης στον κινητήρα, αφού είχε χάσει τη θέση του από τους Senna και Prost. Τη στιγμή που εγκατέλειπε βρισκόταν στην 3η θέση.

Rosberg και Williams ήταν πολύ ανταγωνιστικοί στα επόμενα 4 grands prix, σε Γερμανία, Αυστρία, Ολλανδία και Ιταλία. Μάλιστα σε τρία από αυτά βρέθηκε να είναι επικεφαλής του αγώνα, δυστυχώς όμως αντιμετώπισε μηχανικές βλάβες που οδήγησαν σε εγκαταλείψεις, με αποτέλεσμα η συγκομιδή βαθμών να είναι μηδενική. Παρ’ όλα αυτά στο Spa κατάφερε να τερματίσει στην 4η θέση και με τρείς αγώνες να απομένουν για την ολοκλήρωση του Πρωταθλήματος, η Williams παρουσίασε βελτιωμένη έκδοση της FW10, η οποία θα κέρδιζε τους εναπομείναντες αγώνες.

Στο Brands Hatch για το GP Ευρώπης ο Rosberg βρέθηκε πλάι-πλάι με τον Senna να μάχονται για την 1η θέση. Ο Φινλανδός έχοντας την εσωτερική, έχασε το πίσω μέρος της Williams και κατέληξε σε τετ-α-κε. Ο Piquet που ερχόταν από πίσω, δεν κατάφερε να τον αποφύγει και τον ακούμπησε τόσο, όσο χρειαζόταν για να του προκαλέσει κλατάρισμα στον πίσω αριστερό τροχό. Κατά ειρωνεία της τύχης, βγαίνοντας από τα pits, όπου άλλαξε τα ελαστικά του, βγήκε ακριβώς μπροστά από τον Senna, αλλά ένα γύρο πίσω.

Τον τελευταίο ακολουθούσε με μανία ο team-mate του Φινλανδού, ο Nigel Mansell. Ο Keke καθυστέρησε τον Senna με αποτέλεσμα ο Mansell να περάσει μπροστά από τον Βραζιλιάνο, ενώ στη συνέχεια ο Φινλανδός έκανε στην άκρη για να περάσει μπροστά ο Βρετανός team-mate του. Ο Rosberg δεν σταμάτησε εκεί, αλλά κατάφερε να αναρριχηθεί μέχρι την 3η θέση όπου και τερμάτισε, με την Williams να κάνει το 1-3.

39

Στη Ν. Αφρική ο Mansell εκκίνησε από την pole. Ο Rosberg πίεσε και πέρασε τον team-mate του, αλλά λίγο αργότερα πάτησε λάδια σε μία στροφή και βγήκε εκτός πίστας. Κατάφερε να συνεχίσει έχοντας πέσει πλέον στην 5η θέση, αλλά με το πόδι στο πάτωμα για 65 γύρους κατάφερε να τερματίσει 2ος 7,5 δευτ. πίσω από τον tema-mate του, καταγράφοντας ταυτόχρονα τον ταχύτερο γύρο.

Η αυλαία θα έπεφτε σε έναν καινούριο αγώνα, το GP Αυστραλίας στους δρόμους της Αδελαΐδας. Το Πρωτάθλημα είχε κριθεί, με τον Alain Prost να κατακτά τον 1ο του τίτλο. Η 2η θέση είχε επίσης κλειδώσει στα χέρια του Michele Alboreto της Ferrari. Η 3η θέση δεν είχε κριθεί και την διεκδικούσαν οι οδηγοί της Lotus: Ayrton Senna και Elio de Angelis και ο Rosberg με τον team-mate του.

Στην εκκίνηση ο Mansell νίκησε τον Senna (poleman) αλλά πολύ γρήγορα οι δυο τους είχαν επαφή σε μία στροφή. Ο Rosberg επωφελήθηκε της κατάστασης και πέρασε επικεφαλής του αγώνα κερδίζοντάς τον. Με τη νίκη του κατατάχθηκε στην 3η θέση του βαθμολογικού πίνακα των οδηγών και επιβεβαίωσε την φήμη ότι του ταίριαζαν τα σιρκουί πόλης, καθώς τις 4 από τις 5 του νίκες τις πέτυχε σε τέτοιους αγώνες.

Σημείωση: Μέσα σε τρείς εβδομάδες ο Γερμανικός μηχανοκίνητος αθλητισμός θρήνησε δύο φορές. Στις 11 Αυγούστου, o Manfred Winkelhock, οδηγός της RAM Racing συμμετείχε στον αγώνα αντοχής 1000χλμ. του Mosport στον Καναδά. Το αυτοκίνητο που οδηγούσε, μία Porsche 962, καρφώθηκε με μεγάλη ταχύτητα στον τσιμεντένιο τοίχο της στροφής 2.

Χρειάστηκαν 25 λεπτά προκειμένου να απεγκλωβιστεί από τα συντρίμμια και να μεταφερθεί με ελικόπτερο σε νοσοκομείο του Τορόντο με πολλαπλά τραύματα στο κεφάλι. 24 ώρες μετά υπέκυψε στα τραύματά του. Ήταν 33 ετών.

40Αριστερά ο Bellof, δεξιά ο Winlkelhock

41

Μόλις στον επόμενο αγώνα του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Αντοχής, τα 1000χλμ. του Σπα, ο ταλαντούχος οδηγός της Tyrrell, Stefan Bellof, οδηγώντας τον ίδιο τύπο αυτοκινήτου και ενώ έδινε μάχη με τον Jacky Ickx για την 1η θέση, κατέληξε πάνω στις μπάρες μετά από επαφή των δύο οδηγών στην Eau Rouge. O Ickx βγήκε από το αυτοκίνητό του αγραντζούνιστος, όμως ο Bellof κατέληξε ελάχιστα λεπτά μετά το ατύχημα από πολλαπλά εσωτερικά τραύματα, σε ηλικία 27 ετών. Ήταν Παγκόσμιος Πρωταθλητής Αγώνων Αντοχής την προηγούμενη χρονιά με την Porsche. Το ρεκόρ γύρου που κατέγραψε στο παλιό Nurburgring, κατά τη διάρκεια των κατατακτηρίων δοκιμών το 1983 κράτησε για 35 χρόνια.

421986 – Η τελευταία σεζόν – McLaren

Rosberg και Frank Williams δεν ανανέωσαν την συνεργασία τους για το 1986. Λίγους μήνες πριν, στο Αυστριακό GP του ’85, ο Niki Lauda ανακοίνωσε την απόσυρσή του από την F1 για δεύτερη και οριστική φορά. Ο Rosberg έχοντας προαποφασίσει ότι το ’86 θα είναι η τελευταία του σεζόν ξεκινά τις διαπραγματεύσεις με το αφεντικό της McLaren, τον Ron Dennis. Η μεταγραφή στη McLaren, αν και εκ πρώτης όψεως θεωρήθηκε ιδανική επιλογή, καθ’ ότι η Βρετανική ομάδα ήταν η Πρωταθλήτρια οδηγών και κατασκευαστών τα προηγούμενα δύο χρόνια, ωστόσο δεν ευδοκίμησε. Στην πρώτη του δοκιμή με το μονοθέσιο συγκρούστηκε.

43

Ο σχεδιαστής της McLaren, John Barnard, είχε σχεδιάσει την MP4-2 με γνώμονα το πιο εκλεπτυσμένο στυλ οδήγησης των Lauda και Prost, με αποτέλεσμα το μονοθέσιο να μην ταιριάζει καθόλου στο επιθετικό στυλ του Φινλανδού, ο οποίος το έβρισκε υποστροφικό. Επιπλέον ο Barnard θα έφευγε για την Ferrari την επόμενη χρονιά και δεν ασχολήθηκε ιδιαίτερα με το πρόβλημα του Rosberg. Στο μεταξύ η παλιά του ομάδα ήταν σε τροχιά τίτλου, με τους δύο οδηγούς της: Mansell και Piquet, αμφότερους να διεκδικούν το Πρωτάθλημα οδηγών στον τελευταίο αγώνα, αλλά τελικά αυτό να καταλήγει στην αγκαλιά του team-mate του Φινλανδού, Alain Prost.

Παρόλο που καθ’ όλη τη διάρκεια της σεζόν, δεν αποτέλεσε ποτέ πραγματική απειλή για τους διεκδικητές του Πρωταθλήματος, εξακολουθούσε να είναι υπολογίσιμη δύναμη. Στην Ίμολα βρισκόταν στη 2η θέση, όταν δύο γύρους πριν το τέλος ξέμεινε από καύσιμα. Κατάφερε ωστόσο να ανέβει στο 2ο σκαλί του βάθρου στον επόμενο αγώνα, στο Μονακό, πίσω από τον Prost. Στο Γερμανικό GP, τον 10ο αγώνα της σεζόν, ανακοίνωσε την απόσυρση του από την F1. Την ανακοίνωσή του ακολούθησε η κατάκτηση της pole position, αποδεικνύοντας ότι ήταν ακόμη ανταγωνιστικός πίσω από το τιμόνι.

Στον αγώνα έδωσε σκληρή μάχη με τον Piquet, με την 1η θέση να εναλλάσσεται μεταξύ των δύο κατά τη διάρκεια των pit-stop. Παρ’ όλα αυτά η ανωτερότητα της Williams επέτρεψε στον Piquet να περάσει τον Φινλανδό 5 γύρους πριν την καρό σημαία. Ωστόσο όπως και στην Ίμολα, η MP4-2 ξέμεινε από καύσιμα στον προτελευταίο γύρο, στερώντας μία σίγουρη 2η θέση στον Rosberg.

44

Ο Φινλανδός κυριάρχησε στον τελευταίο αγώνα της καριέρας του, στην Αδελαΐδα. Εκκίνησε πολύ καλά από την 7η θέση του grid και ήδη στην 1η στροφή είχε ανέβει στην 4η θέση. Πριν ακόμα ολοκληρωθεί ο 1ος γύρος πέρασε τον Mansell και στον επόμενο γύρο τον Senna, ενώ στον 7ο γύρο πέρασε μπροστά από τον Piquet και τέθηκε επικεφαλής του αγώνα. Ο Rosberg βρισκόταν στο στοιχείο του καθώς επρόκειτο για σιρκουί δρόμου. Δυστυχώς στον 63ο από τους 82 γύρους του αγώνα, υπέστη αστοχία στο πίσω δεξί ελαστικό του με αποτέλεσμα να εγκαταλείψει, ενώ βρισκόταν +28 δευτ. μπροστά από τους διώκτες του. Ο Φινλανδός ακούγοντας θόρυβο από το πίσω μέρος της McLaren του, υπέθεσε ότι είχε πρόβλημα στον κινητήρα.

Επόμενη κίνησή του ήταν να σταθμεύσει το μονοθέσιο και να σβήσει τον κινητήρα του, μόνο για να αντιληφθεί λίγο αργότερα ότι μπορούσε να οδηγήσει μέχρι τα pits, να αλλάξει λάστιχα και να συνεχίσει. Ωστόσο η αλήθεια είναι ότι δεν πήγαινε για την νίκη, καθώς είχε συμφωνήσει να βοηθήσει τον Prost, που είχε ελπίδες για τον τίτλο. Το 1986 ήταν η πρώτη σεζόν που ο 38χρονος πλέον οδηγός ηττήθηκε από team-mate του, καθώς μόλις σε 4 από τους 16 αγώνες κατάφερε να ξεπεράσει τον Prost σε απόδοση. Με 22 βαθμούς κατατάχθηκε στην 6η θέση του βαθμολογικού πίνακα.

45Μετέπειτα καριέρα

Το 1989, σύμφωνα με τον ίδιο τον Rosberg, δέχθηκε πρόταση για να επιστρέψει στην F1 από τον Piero Lardi Ferrari, τον δεύτερο γιο του Enzo, με την προϋπόθεση ότι θα μεσολαβούσε μία δοκιμή με τα κόκκινα μονοθέσια. Ο Rosberg απέρριψε την πρόταση καθώς αρνήθηκε να αποδείξει τις ικανότητες του στον Ιταλό. Ωστόσο εκείνη τη χρονιά επέστρεψε τελικά στις πίστες για τις 24 ώρες του Spa με ιδιωτική ομάδα.

Την επόμενη χρονιά (1990) ο Jean Todt, επικεφαλής επί σειρά ετών του αγωνιστικού τμήματος της Peugeot, τον καλεί για συμμετοχή με την ομάδα στους αγώνες αντοχής σπορ πρωτοτύπων. Αφού εξέλιξαν το αυτοκίνητο, αγωνίστηκαν στο Πρωτάθλημα του 1991. Το Peugeot 905 του Rosberg κέρδισε δύο αγώνες μέσα στη σεζόν βοηθώντας την Γαλλική ομάδα να πλασαριστεί στη 2η θέση των κατασκευαστών.

46

Το 1992 δέχεται πρόταση από την Mercedes προκειμένου να συμμετάσχει στο Γερμανικό Πρωτάθλημα Αυτοκινήτων Τουρισμού (D.T.M.), όπου οδηγώντας την 190Ε 2.5-16 Evo 2 θα πετύχει μία νίκη και θα καταταχθεί στην 5η θέση των οδηγών. Θα ακολουθήσουν άλλες τρείς σεζόν στο DTM, με την Opel αυτή τη φορά και το Calbra 4×4 V6. Μάλιστα στην τελευταία του σεζόν στον θεσμό το 1995 αγωνίστηκε με την δική του ομάδα, την Team Rosberg.

Το 1996 αποσύρθηκε από την ενεργό δράση προκειμένου να αφοσιωθεί στην διεύθυνση της ομάδας. Το 1999 η ομάδα αποσύρθηκε από τους αγώνες τουρισμού για να ασχοληθεί με μικρές κατηγορίες μονοθεσίων, με συμμετοχή στη Γερμανική F3 και Formula BMW. To 2002 η ομάδα έκανε το “νταμπλ” στη Γερμανική F3 ενώ ταυτόχρονα ο γιος του, Nico, κέρδισε με την ομάδα του πατέρα του το Πρωτάθλημα Formula BMW στην παρθενική του σεζόν.

Στο μεταξύ η ομάδα επέστρεψε στο DTM το 2000 με αυτοκίνητα της Mercedes με πολύ μέτρια αποτελέσματα. Έμεινε εκτός δράσης το 2005 για να επιστρέψει το 2006 με αυτοκίνητα της Audi πλέον. Από τότε συμμετέχει αδιάκοπα στο θεσμό και μάλιστα αναδείχθηκε Πρωταθλήτρια Οδηγών και Κατασκευαστών το 2017 και 2019, ενώ περιορίστηκε σε πρωταθλήτρια οδηγών το 2020.

47

Παράλληλα με τις δραστηριότητες του στην μετά F1 εποχή, ο Φινλανδός υπήρξε manager των: J.J. Lehto και Mika Hakkinen, ενώ μέχρι και το 2008 έκανε το ίδιο για λογαριασμό του γιου του, Nico.

Κλείνοντας δεν θα κρύψω, ότι αποφασίζοντας να γράψω αυτή την σειρά άρθρων και κοιτάζοντας επιγραμματικά τα στατιστικά, υποτίμησα τον Keke. Βλέποντας πλάνα από τους αγώνες του, αναθεώρησα.

Πρόκειται για έναν εντυπωσιακά γρήγορο οδηγό που άργησε να έρθει στην F1, αλλά πάλεψε πολύ σκληρά για να αναπληρώσει το χαμένο χρόνο. Άλλωστε ο ίδιος δεν θεωρούσε τον εαυτό του μεγάλο ταλέντο. Όπως έχει δηλώσει:

Στην F1 απαιτείται ένα από τα παρακάτω. Πολύ ταλέντο ή σκληρή δουλειά. Εγώ δεν είχα το ταλέντο, αλλά δούλεψα πολύ σκληρά.