Είναι γεγονός πως ο τρόπος που οδηγούμε, αλλάζει όσο περνούν τα χρόνια. Ωστόσο, ορισμένοι επιστήμονες ισχυρίζονται πως ορισμένες από τις λεπτές αυτές διαφορές στο πώς ελέγχει κάποιος ένα όχημα, μπορεί να σχετίζονται με πρώιμα στάδια της νόσου Αλτσχάιμερ.
Σε αυτό το συμπέρασμα κατέληξαν οι επιστήμονες, αφού προχώρησαν στη διενέργεια ενός πειράματος. Για να ανιχνευθούν αυτές οι διαφορές στην οδήγηση χρησιμοποίησαν συσκευές εντοπισμού θέσης (GPS) σε ένα γκρουπ ατόμων άνω των 65 ετών στην Πολιτεία της Ουάσιγκτον και παρακολούθησαν στενά την οδήγησή τους επί ένα έτος.
Αυτό που οι ερευνητές ήθελαν να διαπιστώσουν, είναι εάν μέσω της μελέτης των οδηγικών συνηθειών αυτής της ομάδας ανθρώπων θα μπορούσαν να αποκαλυφθούν συμπτώματα πρώιμου σταδίου της νόσου, και όλα αυτά χωρίς να είναι απαραίτητη η ανάγκη διεισδυτικών ή πολύ δαπανηρών ιατρικών διαδικασιών. Έπειτα από 365 ημέρες έρευνας, συγκέντρωσαν όλες τις πληροφορίες.
Μεταξύ των 139 ατόμων που συμμετείχαν στη μελέτη, οι ιατρικές εξετάσεις έδειξαν ότι οι μισοί από αυτούς είχαν πολύ πρώιμη ή “προκλινική” νόσο του Αλτσχάιμερ. Οι υπόλοιποι μισοί, όχι. Η ανάλυση της οδήγησης των δύο ομάδων αποκάλυψε ανιχνεύσιμες διαφορές μεταξύ τους.
Συγκεκριμένα, εκείνοι με προκλινικό Αλτσχάιμερ τείνουν να οδηγούν πιο αργά, να κάνουν απότομες αλλαγές, να ταξιδεύουν λιγότερο τη νύχτα και να έχουν καταγράψει λιγότερα χιλιόμετρα, συνολικά. Επισκέφθηκαν επίσης μια μικρότερη ποικιλία προορισμών ως οδηγοί μέσα στον χρόνο.
Το πώς μετακινούνται οι άνθρωποι μέσα στα καθημερινά τους περιβάλλοντα, από τα μέρη που επισκέπτονται μέχρι το πώς οδηγούν, μπορούν να μας πουν πολλά για την υγεία τους,
δήλωσε η Sayeh Bayat, υποψήφια διδάκτορας στο Πανεπιστήμιο του Τορόντο, η οποία ηγήθηκε της μελέτης.
Οι ανιχνευτές GPS που τοποθετήθηκαν στα αυτοκίνητα των συμμετεχόντων αποκάλυψαν αυτές τις κινήσεις και πότε συνέβησαν, λεπτομερώς.
Οι ερευνητές που διεξήγαγαν τη μελέτη είχαν χωρίσει από πριν τους συμμετέχοντες σε ασθενείς με προκλινική νόσο του Αλτσχάιμερ και σε αυτούς που δεν είχαν, χρησιμοποιώντας ιατρικές εξετάσεις. Αξιοποιώντας τα αποτελέσματα των δεδομένων οδήγησης, κατάφεραν να σχεδιάσουν ένα μοντέλο που θα μπορούσε να προβλέψει την πιθανότητα κάποιου να έχει προκλινικό Αλτσχάιμερ, χρησιμοποιώντας μόνο την ηλικία του και τα δεδομένα οδήγησης του GPS. Αποδείχθηκε 86% ακριβές.
Το μοντέλο ήταν ακόμα πιο ακριβές (90%) όταν πρόσθεσε επίσης τα αποτελέσματα μιας γενετικής εξέτασης για το Αλτσχάιμερ, που υποδεικνύει εάν μπορεί να έχετε κληρονομικό κίνδυνο για την ασθένεια. Όμως, η πρόβλεψη που βασίστηκε στην ηλικία και στην οδήγηση μόνο ήταν σχεδόν εξίσου ακριβής.
Σίγουρα, απαιτούνται μεγαλύτερες, τυχαιοποιημένες μελέτες για να φανεί μια οριστική σχέση μεταξύ των ανιχνευόμενων οδηγικών συμπεριφορών και της προκλινικής νόσου Αλτσχάιμερ. Ωστόσο, αυτός θα μπορούσε να είναι ένας χαμηλού κόστους τρόπος ανίχνευσης της κατάστασης σε προγενέστερο στάδιο, ενδεχομένως υποστηρίζοντας τη θεραπεία. Αλλά εγείρεται επίσης το ερώτημα εάν οι ηλικιωμένοι θα ήθελαν η συμπεριφορά τους να παρακολουθείται τόσο στενά, ακόμη και αν υπήρχαν οφέλη για την υγεία.
Το γεγονός ότι η συμπεριφορά των ανθρώπων αλλάζει όταν έχουν Αλτσχάιμερ είναι καλά τεκμηριωμένη. Το Εθνικό Ινστιτούτο για τη Γήρανση στις ΗΠΑ λέει ότι τα μέλη της οικογένειας ενδέχεται τελικά να παρατηρήσουν ότι το αγαπημένο τους άτομο χρειάζεται περισσότερο χρόνο για να ολοκληρώσει ένα απλό ταξίδι, οδηγεί πιο ακανόνιστα, ή μπερδεύεται πάνω από ποιο πεντάλ είναι ποιο, για παράδειγμα.
Ωστόσο, είναι δύσκολο να εντοπίσετε από νωρίς τις πιο λεπτές αλλαγές, όπως η τακτική οδήγηση πιο αργά. Αυτή η διάκριση, λέει η Bayat, απαιτεί τη συλλογή δεδομένων σε βάθος χρόνου, για λεπτομερή ανάλυση.
Η ιδέα ότι η ανάλυση του τρόπου οδήγησης θα μπορούσε να βοηθήσει τους ανθρώπους να διαχειριστούν και ενδεχομένως ακόμη και να καθυστερήσουν την έναρξη πιο σοβαρών συμπτωμάτων του Αλτσχάιμερ ακούγεται δελεαστική. Ωστόσο, υπάρχει πάντα η πιθανότητα τα λάθη να εισέλθουν σε αυτήν την ανάλυση, ή, ακόμη, ότι τα αποτελέσματα θα μπορούσαν να έχουν και αρνητικές συνέπειες.