To Escort RS Cosworth είναι αδιαμφισβήτητα ένα από τα θρυλικά “τέρατα” της δεκαετίας του ’90, λατρεμένο homologation special και ένα από τα καλύτερα μοντέλα που έχουν φορέσει το λογότυπο της Ford. Αφίσα του, είτε σε αγωνιστική μορφή, είτε σε έκδοση δρόμου, είχε θέση στον τοίχο σε πολλά παιδικά δωμάτια, και όχι άδικα.
Ήταν διαθέσιμο από το 1992 ως το 1996 σε πολύ περιορισμένο αριθμό, καθώς από την έναρξη της παραγωγής -στις 19 Φεβρουαρίου 1992- και μέχρι την ολοκλήρωση αυτής -στις 12 Ιανουαρίου 1996- κατασκευάστηκαν μόλις 7.145 αυτοκίνητα, κάνοντας το εξαιρετικά σπάνιο.
Το εικονιζόμενο είναι το τελευταίο που παράχθηκε και πωλείται σε διαδικτυακή δημοπρασία από την Collecting Cars. Μέχρι τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές, το υψηλότερο bid είναι στα €44.250, ενώ απομένουν 4 ημέρες για να ολοκληρωθεί η διαδικασία,
Το αυτοκίνητο ανήκε στον Dieter Hahne, ο οποίος ήταν ο διευθυντής του τμήματος Special Vehicle Engineering (SVE) της Ford και είναι ιδιοκτήτης αυτού του αυτοκινήτου για 24 χρόνια! Και είναι μόνο ο δεύτερος ιδιοκτήτης, καθώς ο πρώτος ήταν ο Wilhelm Karmann Jr. Ναι, από την ίδια οικογένεια Karmann που κατασκεύασε όλα τα Escort RS Cosworth στη Γερμανία, με τον Wilhelm να ήταν ο πρόεδρος της εταιρίας εκείνη την εποχή.
Το συγκεκριμένο αυτοκίνητο έχει τη δική του ιστορία. Προφανώς, όταν η παραγωγή του αυτοκινήτου τελείωσε επίσημα τον Ιανουάριο του 1996, η ομάδα παραγωγής είχε υλικό για δύο ακόμη αυτοκίνητα. Έτσι, κατασκεύασαν άλλα δύο αυτοκίνητα σύμφωνα με τις αρχικές προδιαγραφές, αν και έπρεπε να χρησιμοποιήσουν τα καπό του μοντέλου του ’93 αντί για το καπό του μοντέλου του ’91, επειδή δεν τους είχε απομείνει κανένα από αυτά.
Γι’ αυτό έχει λίγο διαφορετική εμφάνιση από τα “Cossie” που έχεις συνηθίσει να βλέπεις. Έχει, επίσης, διαφορετικό χρώμα -ένα ιδιαίτερο Auralis Blue με μαύρο δερμάτινο εσωτερικό, ενώ δεν υπάρχει τίποτα διαφορετικό στο σύστημα μετάδοσης της κίνησης.
Στα 4 χρόνια παραγωγής του μοντέλου βγήκαν στο δρόμο δύο εκδόσεις του. Η αρχική μετρούσε 2.500 μονάδες, αριθμός απαραίτητος για να πάρει η Ford έγκριση τύπου από την FIA ώστε η αγωνιστική του έκδοση να τρέξει στο παγκόσμιο πρωτάθλημα ράλι, γι’αυτό και θεωρείται η “αυθεντική” homologation special. Η εν λόγω έκδοση ήταν εφοδιασμένη με το turbo T3/T04B της Garrett και ανάμεσα σε αυτές τις αρχικές μονάδες, μια χούφτα ήταν badged ως εκδόσεις Motorsport, οι οποίες δεν έφεραν ηλιοροφή και ηχομονωτικά υλικά.
Η δεύτερη έκδοση του Escort RS Cosworth ήταν στην παραγωγή από τα τέλη του 1994 και ο κινητήρας διέθετε το turbo T25 της Garrett, με μικρότερο στόμιο, το οποίο μείωνε το lag και στόχο είχε την αυξημένη χρηστικότητα σε καθημερινές συνθήκες οδήγησης.
Το αυτοκίνητο γινόταν άμεσα αναγνωρίσιμο χάρη στην πίσω αεροτομή του, όπου και του χάρισε το παρατσούκλι “καρχαρίας”, η οποία ήταν άκρως χρηστική καθώς το Escort Cosworth ήταν το πρώτο αυτοκίνητο μαζικής παραγωγής με μεγάλη παραγωγή κάθετης δύναμης. Τα τελευταία μοντέλα παραγωγής ήταν διαθέσιμα και χωρίς την υπερμεγέθη αεροτομή, αν και με μεγάλη διαφορά, η πλειοψηφία των παραγγελιών γινόταν με αυτή.
Ωστόσο, το μεγάλο όπλο του ήταν ο Cosworth YBT κινητήρας, ένας ιδιαίτερος υπερτροφοδοτούμενος 2,0-λιτρος κινητήρας που είχε απόδοση 220 ίππων. Η Ford ανέπτυξε το αυτοκίνητο πάνω στο σασί και τα μηχανικά μέρη του προκατόχου του, του Sierra Cosworth για να μπορέσει να φιλοξενήσει το μεγαλύτερο κινητήρα και τη μετάδοση, ενώ το υπόλοιπο αυτοκίνητο κατασκευάστηκε εξωτερικά έτσι ώστε να μοιάζει με ένα Escort.
Γι’αυτό το λόγο, όταν βλέπεις στο δρόμο ένα Escort που κάποιος έχει προσπαθήσει να του δώσει το λουκ του Cosworth, αμέσως αναγνωρίζεις πως κάτι δε πάει καλά. Ειδικά στις πίσω ρόδες τα φτερά σε ένα imitation είναι πιο στενά και αυτό οφείλεται στο ότι ένα απλό Escort είναι βασισμένο στο πιο στενό εκ των πραγμάτων σασί του Escort (από του Sierra).
Σχεδιασμένο υπό την καθοδήγηση του Ρόντ Μάνσφιλντ και Τζόν Γουέλερ του τμήματος SVO της Ford, το styling πραγματοποιήθηκε κατά τη διάρκεια του 1989, υπό τον Stephen Harper στο Coventry. Το σώμα δημιουργήθηκε από τους κατασκευαστές αμαξωμάτων Karmann στις εγκαταστάσεις τους στη Rheine, Γερμανίας, όπου και γινόταν η κατασκευή του αυτοκινήτου.
Μηχανικά, υπάρχουν αλλαγές στο σύστημα διαχείρισης του κινητήρα, με την μόνιμη τετρακίνηση Ferguson να μεταφέρει τη ροπή κατά 34%/66% εμπρός/πίσω, μέσω ενός 5-τάχυτου χειροκίνητου κιβωτίου. Στο εσωτερικό διαθέτει τα εκπληκτικά σπορ καθίσματα της Recaro.
