Λατρεύουμε τα ’80s εδώ στο Autoblog.gr. Και πώς να μην τα λατρεύουμε όταν μας έχουν δώσει τέτοια δείγματα (εδώ και εδώ).
Σήμερα θα ασχοληθούμε με ένα από τα πιο διαχρονικά μοντέλα που πέρασαν τις πύλες του Maranello, τη θρυλική Testarossa. Βέβαια, όχι όπως ακριβώς παρήχθη-άλλωστε, για ’80s μιλάμε-αλλά για την Gemballa Testarossa, που, όπως υποδηλώνει το όνομά της, δέχθηκε τις περιποιήσεις από τον ομώνυμο γερμανικό, βελτιωτικό οίκο. Δεν είναι τόσο ακραία όσο η Koenig Testarossa, αλλά δεν παύει να είναι ιδιαίτερη.
Η ιστορία της συγκεκριμένης Testarossa ξεκινάει στα τέλη του 1987 με αρχές του 1988 στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, όταν ο ιδιοκτήτης, κάτοικος Φλόριντα, απευθύνθηκε στον Uwe Gemballa στο Leonberg της Γερμανίας, έδρας του βελτιωτικού οίκου, για να βελτιώσει την Testarossa του. Μάλιστα, ο Uwe είχε στα χέρια του ¨λευκή επιταγή” από τον ιδιοκτήτη να κάνει ό,τι θέλει στο ιταλικό supercar.
Μηχανικά, ο flat-12 κινητήρας έμεινε ανέγγιχτος, παράγοντας δηλαδή 390 ίππους στις 6300στροφές/λεπτό. Εξωτερικά όμως, οι αλλαγές είναι εμφανείς. Ξεκινώντας από το πλάι, παρατήρησες την απουσία των χαρακτηριστικών αεραγωγών και την αντικατάστασή τους από έναν και μοναδικό αεραγωγό, ιδέα που υιοθετήθηκε αργότερα και από άλλους βελτιωτικούς οίκους. Οι εμπρός και πίσω προφυλακτήρες ήταν ξανασχεδιασμένοι, ενώ στο πίσω μέρος ξεχώριζαν οι έξι απολήξεις των εξατμίσεων, 3 σε κάθε πλευρά. Η Gemballa Testarossa “πατούσε” στις 17αρες αγωνιστικές BBS, ίδιου μεγέθους με τις αντίστοιχες της F40 (235/40ZR17 μπροστά και 335/35ZR17 πίσω). Χαρακτηριστική ήταν κι η μικρή αεροτομή στο πίσω μέρος της οροφής και το αυτοκίνητο, με όλες τις εξωτερικές “περιποιήσεις” ήταν φαρδύτερο κατά 12 εκατοστά από την εργοστασιακή Testarossa.
Οι αλλαγές δεν έλειψαν και από το εσωτερικό. Δερμάτινες επενδύσεις, νέα, μαύρα, δερμάτινα καθίσματα από τη Recaro, και μια οθόνη συμπλήρωναν τις αλλαγές. Όσον αφορά την ύπαρξη της οθόνης, υπήρχε ένας ιδιαίτερος λόγος. Η οθόνη έδειχνε εικόνα από την πίσω κάμερα που είχε τοποθετηθεί στην οροφή της Ferrari. Αυτό ήταν ένα χρήσιμο εργαλείο, αφού οι μικρότεροι, νέοι καθρέπτες δεν κάλυπταν τόσο καλά την ορατότητα. Η κάμερα μπορούσε να περιστρέφεται, καθιστώντας δυνατή την κάλυψη των τυφλών σημείων κατά την οδήγηση.
6 εβδομάδες ήταν το χρονικό διάστημα για την μετατροπή της εργοστασιακής Testarossa, με τον ιδιοκτήτη να πλήρωνε τότε 110.000 γερμανικά μάρκα. Βέβαια, υπάρχει και η φήμη ότι η ίδια η Ferrari προσέγγισε τον Uwe Gemballa για να φτιάξει μια one-off Testarossa για τη Διεθνή Έκθεση του Παρισιού…