Από τον αγώνα στο Μπακού σίγουρα βγήκε ένα θετικό. Μπορεί η χάραξη της διαδρομής να μην ήταν από τις καλύτερες που έχουμε δει ή το θέαμα του αγώνα να μας κράτησε καρφωμένους στους δέκτες μας, αλλά το γεγονός πως τα λάθη τιμωρούνταν και υπήρχε μια μεγαλύτερη αίσθηση κινδύνου, έδωσε μια διαφορετική αύρα στο Ευρωπαϊκό gp.
Και οι πιλότοι ευχαριστήθηκαν ακριβώς αυτό. Αφού πρώτα υπήρξαν κριτικές για τα στάνταρ ασφάλειας της FIA, που έδειξε ιδιαίτερη ανεκτικότητα για τη χάραξη στο Αζερμπαϊτζάν, ήρθαν και τα θετικά σχόλια, αρχικά από τον Lewis Hamilton και στη συνέχεια από τον Sebastian Vettel. Με τον Γερμανό πολυπρωταθλητή να δηλώνει χαρακτηριστικά, πως η F1 πρέπει να βρει την σωστή ισορροπία ανάμεσα στην ασφάλεια και την αίσθηση κινδύνου.
Το γεγονός ότι τα αυτοκίνητα έχουν γίνει πολύ ασφαλέστερα, προφανώς είναι κάτι πολύ θετικό για εμάς, επειδή μαθαίνοντας λίγο την ιστορία και διαβάζοντάς την (βλέπεις) ότι πριν από πολλά χρόνια οι οδηγοί δεν ήταν τόσο τυχεροί και τα αυτοκίνητα δεν ήταν τόσο ασφαλή όσο είναι τώρα. Έτσι, νομίζω ότι θα πρέπει να βρεθεί ο σωστός συμβιβασμός.
Τα συστατικά για το πάθος, την ταχύτητα, τον κίνδυνο, τον θόρυβο είναι πολύ σημαντικά. Επίσης, θέλουμε να κάνουμε το άθλημα πιο ασφαλές και δεν μπορούμε να κλείσουμε τα μάτια μας. Αν συμβούν άσχημα πράγματα, νομίζω ότι πρέπει να αντιδράσουμε.
Είναι (μια δύσκολη ισορροπία) και, τελικά, μπορεί να ακούγεται λάθος αρχικά, αλλά νομίζω ότι το άθλημα με κάποιο τρόπο πρέπει να παραμείνει επικίνδυνο, διότι αυτό είναι που το κάνει ελκυστικό για τους ανθρώπους. (Αν) Χάσεις το συστατικό αυτό οι άνθρωποι δεν αισθάνονται πια ότι (η F1) είναι κάτι που δεν μπορεί να κάνει ο καθένας ή κάτι το εξωπραγματικό, και γίνεται λιγότερο συναρπαστική.
Ο Vettel στη συνέχεια εκθείασε τη χάραξη στο Μπακού, για τους παραπάνω λόγους, τονίζοντας τα μικρά περιθώρια λάθους. Στο ίδιο μήκος κύματος ήταν και οι δηλώσεις του Daniil Kvyat, ο οποίος έδειξε πως θα ήταν θετικός σε επιστροφή παλαιότερων πιστών στο πρόγραμμα.
Νομίζω ότι αυτό το είδος χάραξης, που θα πρέπει να είσαι γενναίος και να χρησιμοποιείς τις μπ@λες σου, αυτό είναι πολύ ωραίο να το βλέπουμε. Πίστες που χρειάζονται θάρρος, όπου θα πρέπει να επιτεθείς βρισκόμενος πραγματικά στο όριο, αλλά γνωρίζοντας ότι θα τιμωρηθείς (για λάθη) πραγματικά εύκολα.
Νομίζω ότι, σε όλες τις σύγχρονες πίστες, αυτό είναι που θέλουμε να βλέπουμε πιο συχνά. Φυσικά, δεν είναι αναγκαίο να τρέχουμε συνέχεια σε σιρκουί πόλης, αλλά ας πούμε το Zandvoort ή το Mugello -όταν αγωνίστηκα εκεί πριν από τέσσερα χρόνια χωρίς τις εξόδους διαφυγής- ή η Ίμολα. Αυτές είναι οι πίστες που θέλεις να βλέπεις. Το Αμπού Ντάμπι δεν είναι γενναιότητα, είναι (οδήγηση σαν) ρομπότ.