Η JSME (Japan Society of Mechanical Engineers – η Ιαπωνική Λέσχη Μηχανολόγων Μηχανικών δηλαδή) προχώρησε σε μια λίγο ετεροχρονισμένη βράβευση. Για την ιστορία η JSME βραβεύει οτιδήποτε αφορά την ιαπωνική μηχανολογία και τεχνολογία, σε διάφορες κατηγορίες, μεταξύ των οποίων βραβεία διακεκριμένων μηχανικών, βραβεία νέων τεχνολογιών, μελετών κτλ. Φυσικά σε όλο αυτό το πακέτο υπάρχει χώρος για την ιαπωνική αυτοκινητοβιομηχανία.
Φέτος λοιπόν η JSME βράβευσε το Subaru 360 (K111) ως αυτοκίνητο μεγάλης μηχανολογικής κληρονομιάς. Αν το εικονιζόμενο δε σου φαίνεται γνωστό, το 360 είναι το πρώτο αυτοκίνητο ευρείας παραγωγής της Subaru. Είχε προηγηθεί το 1500 το 1954, αλλά μόνο 21 μονάδες κατασκευάστηκαν. Το 1958 παρουσιάστηκε το 360, το οποίο απέκτησε το προσωνύμιο “ladybag”, δηλαδή “πασχαλίτσα”, λόγω του ιδιαίτερου σχεδιασμού του. Ήταν σύμφωνο με τους κανονισμούς των Κei-cars της Ιαπωνίας, με μήκος λιγότερο από 3 μέτρα.
Τι είναι τα Kei-Cars; Είναι η μικρότερη κατηγορία οχημάτων που κυκλοφορούν στην Ιαπωνία, με αυξημένες ελευθερίες στην κίνηση μέσα στα μποτιλιαρισμένα αστικά κέντρα. Μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο η οικονομική κατάσταση των Ιαπώνων δεν επέτρεπε την απόκτηση κάτι παραπάνω από μια μοτοσυκλέτα. Η Ιαπωνική κυβέρνηση ήθελε να φέρει τα αυτοκίνητα πιο κοντά στον μέσο πολίτη της χώρας και για το λόγο αυτό θέσπισε τους κανονισμούς των Kei-Cars το 1949, σύμφωνα με τους οποίους τα αυτοκίνητα αυτής της κατηγορίας είχαν ευνοϊκή αντιμετώπιση ως προς τη φορολογία, την ασφάλιση και την στάθμευση. Από το 1949 οι κανονισμοί έχουν αλλάξει, οι διαστάσεις έχουν μεγαλώσει λίγο, αλλά εξακολουθούν να είναι περιορισμένες.
Επιστρέφω στο 360. Μην περιμένεις βραβεία σχεδιασμού. Μιλάμε για την πρώτη ουσιαστικά απόπειρα μιας εταιρείας για αυτοκίνητο παραγωγής. Δοκιμασμένες συνταγές υπήρχαν γύρω. Ο σχεδιασμός του λοιπόν ήταν ξεκάθαρα επηρεασμένος από το Fiat 500 που είχε παρουσιαστεί την προηγούμενη χρονιά (με σαφέστατες επιρροές και από το Beetle), αλλά η ιταλική συνταγή είχε προσαρμοστεί στα ιαπωνικά γούστα. Τα δύο αυτοκίνητα ήταν απόλυτα συγκρίσιμα όσον αφορά τις διαστάσεις (ενώ το Beetle ήταν μεγαλύτερο), αλλά και τη μηχανική διάταξη, ακόμα και όσον αφορά το αντίστροφο άνοιγμα στις πόρτες. Η ονομασία suicide-doors πάντως ίσως είχε πιο ρεαλιστική εφαρμογή στο ιαπωνικό μοντέλο, αφού υπήρξαν αναφορές ότι μπορούσαν να ανοίξουν κατά την κίνηση, λόγω του αέρα!
Η κοινή φιλοσοφία ακολουθήθηκε και στη διάταξη του κινητήρα, ο οποίος όπως στο 500, έτσι κι εδώ δάνεισε τον κυλινδρισμό του για την ονομασία του μοντέλου. Όπως και στο ιταλικό μοντέλο, έτσι κι εδώ ο κινητήρας ήταν ένας δικύλινδρος αερόψυκτος, αλλά με μικρότερη χωρητικότητα 356 κ.εκ. , τοποθετημένος στο πίσω μέρος του αυτοκινήτου. Ένα κιβώτιο 3 σχέσεων έστελνε την ισχύ των 16 ίππων στους πίσω τροχούς. Αν και το βάρος του ήταν κάτω από 500 κιλά, οι προσδοκίες για επιδόσεις δεν θα μπορούσαν να είναι υψηλές: Τα 0-80 χλμ/ώρα έρχονταν σε 37 δευτερόλεπτα και η θεωρητική τελική ήταν λίγο κάτω απ τα 100 χλμ/ώρα. Αργότερα ο κινητήρας έφτασε τους 23ίππους, με αύξηση του κυβισμού στα 423 κ.εκ. Αλλά οι επιδόσεις δεν ήταν το ζητούμενο.
Μπορεί οι επιδόσεις να μην είναι αυτό που θα ήθελε κάποιος, αλλά το 360 είχε αρκετά χαρίσματα. Με το μήκος του οριακά κάτω από τα 3 μέτρα, αλλά με μεταξόνιο 1,8 μέτρων και εξαιρετική εκμετάλλευση χώρων, μπορούσε να φιλοξενήσει 4 επιβάτες. Επίσης ήταν εξαιρετικά οικονομικό, με μόλις 3,5 λίτρα ανά 100χλμ αλλά και τυπικά αξιόπιστο. Παρήχθη από το 1958 ως το 1971 σε συνολικά 392.000 μονάδες σε τρεις διαφορετικές εκδόσεις αμαξωμάτων, την κλασική, μια SW (ονόματι Custom) και την Convertible με υφασμάτινη οροφή. Από το 1969 το σαφώς πιο εξελιγμένο σχεδιαστικά R-2 είχε αντικαταστήσει το 360, αλλά για δυο ακόμα χρόνια πωλούνταν ταυτόχρονα. Για τους πιο ανήσυχους η Subaru προσέφερε δύο σπορ εκδόσεις τυο 360.
Η Young S είχε 4άρι σασμάν και 25 ίππους και η Young SS είχε δύο καρμπυρατερ της Solex και έφτανε τους 36 ίππους από μόλις 354 κ.εκ. Το 360 (γνωστό και ως 450 με το μεγαλύτερο κινητήρα) εισήχθη σε περιορισμένο αριθμό και στην Αυστραλία. Σήμερα είναι αρκετά δημοφιλές στους συλλέκτες μικρών αυτοκινήτων, όπως το Topolino, το 500, το 2CV και το Mini. Έγινε ιδιαίτερα αγαπητό στη χώρα του και δίχως καμία αμφιβολία είναι αυτό που “έβαλε” την Subaru στο χώρο της αυτοκίνησης, μια εταιρεία που κάθε φίλος του αυτοκινήτου σέβεται και αναγνωρίζει την προσφορά της στους αγώνες κι όχι μόνο. Ίσως τελικά αυτό το τελευταίο στοιχείο να είναι αρκετό για την βράβευση. Όπως και να χει οι Ιάπωνες Μηχανολόγοι σίγουρα θα χουν τους λόγους τους!
