Η Ferrari F50 παρουσιάστηκε το 1995 και ακολουθώντας το παράδειγμα της F40, βγήκε για να γιορτάσει τα 50 χρόνια της Ferrari και να ορίσει το περιεχόμενο της λέξης supercar για την δεκαετία του ’90, όπως είχε κάνει και η F40 για το ’80. Η συνέχεια όμως ήταν διαφορετική, παράχθηκε σε μικρούς αριθμούς, 349+1 Ferrari F50, έναντι 1.311 Ferrari F40 και ποτέ δεν είχε την απήχηση και την αναγνωρισιμότητα της F40. Οι τιμές μεταπώλησης της F40 έπιασαν πολύ ψηλά νούμερα ενώ της F50 παρέμεναν σχετικά, για την σπανιότητά της, χαμηλές.
Αυτό ήταν ίσως που έκανε την Ferrari να σταματήσει αυτή την ονοματοδοσία κι έτσι η Enzo, δεν ονομάστηκε F60 και αντίστοιχα η LaFerrari, F70. Ίσως να σκέφτηκαν πως τέτοια μοναδικά αυτοκίνητα πρέπει να έχουν και μοναδικά ονόματα. Προσωπικά θα προτιμούσα να συνεχιστεί η ονοματοδοσία με τις δεκαετίες ύπαρξης της Ferrari και τα αντίστοιχα μοντέλα να είναι και κορυφαίας τεχνολογίας αλλά και αγωνιστικά δρόμου. Να σου θυμίσω εδώ πως η F50 σχεδιάστηκε για να τρέξει στην κατηγορία GT1 και το μοτέρ που φορούσε ήταν σχεδόν αυτούσιο το μοτέρ της αγωνιστικής 333SP και είχε ρίζες στο μοτέρ από την Ferrari 641, το μονοθέσιο της Scuderia για την σεζόν του 1990 στην F1. Έτσι ως πραγματικό αγωνιστικό είναι από τα πιο σπαρτιάτικα αυτοκίνητα που έχουν κυκλοφορήσει, με μανιβέλες στα παράθυρα και χωρίς ηχοσύστημα, θα έκανε ακόμη και την Lotus Elise S1 να μοιάζει πολυτελής. Μια ακόμη καινοτομία της F50 είναι πως ο κινητήρας είναι δομικό στοιχείο του πλαισίου, όπως και το κιβώτιο/διαφορικό και σε αυτό εδράζεται η πίσω ανάρτηση, όπως στα μονοθέσια της F1. Αυτή η διάταξη, χωρίς υποπλαίσιο για τον κινητήρα, αποδείχθηκε κάπως άβολη για τον δρόμο αφού οι κραδασμοί που μεταφέρονται στην καμπίνα των επιβατών είναι αυξημένοι.
Στο video που ακολουθεί θα δεις από κάποιον που έχει αρκετή εμπειρία με τις κορυφαίες Ferrari να εξηγεί τις αρετές και την οδηγική συμπεριφορά της F50.