Λένε ότι “το ματσάκι τελειώνει μόνο όταν σφυρίξει ο διαιτητής”, μια φράση-κλισέ που όλοι λατρεύουμε ή μισούμε, αλλά που είναι πέρα για πέρα αληθινή. Λίγη μπαλίτσα να έχεις παρακολουθήσει, θα ξέρεις ότι ανατροπές γίνονται μέχρι και το τελευταίο δευτερόλεπτο, καριέρες δημιουργούνται και διαλύονται σε μια στιγμή, νίκες και πρωταθλήματα αλλάζουν χέρια εν ριπή οφθαλμού. Πόσο μάλλον στο μηχανοκίνητο αθλητισμό, αφού για να κατακτήσεις τη νίκη, πρέπει πρώτα να δεις τον κυριούλη με την πολυπόθητη καρό σημαία να την ανεμίζει στα μούτρα σου. Αν ρωτήσεις τον Mika, το γνωρίζει αυτό πολύ καλά.

1Τέταρτη νίκη στη σειρά… Θα ΄θελες…

Ο ξανθός Μιχάλης ερχόταν με φόρα στο Ισπανικό GP στην πίστα της Catalunya με σύμμαχό του τις τρεις σερί νίκες του. Βέβαια, το 2001 δεν άρχισε και πολύ καλά για αυτόν, αφού στους τέσσερις προηγούμενους αγώνες, μετρούσε δύο εγκαταλείψεις, μια έκτη και μια τέταρτη θέση. Φτάνοντας στην Ισπανία για τον πέμπτο αγώνα του πρωταθλήματος, ο Häkkinen βρισκόταν 22 βαθμούς πίσω από τον Michael Schumacher, παλεύοντας ταυτόχρονα με την αναξιοπιστία της Mclaren-Mercedes MP4-16. Σημειωτέον, η τελευταία νίκη του Φινλανδού δις πρωταθλητή ήταν το 2000 στο Spa σε εκείνο τον αγώνα που έκανε “κουτό” τον Schumi με εκείνο το επικό προσπέρασμα στην Kemmel Straight.

Schumacher και Häkkinen βρίσκονταν στην πρώτη σειρά της εκκίνησης, με μόλις 0,085” να χωρίζουν τους χρόνους του Σαββάτου των δύο πρωταθλητών. Ήδη άρχιζαν να απομακρύνονται στους πρώτους γύρους από τους Barrichello και Ralf Schumacher, με την μεταξύ τους διαφορά να κυμαίνεται στα δύο δευτερόλεπτα. O Häkkinen ήταν μονίμως η “σκιά” του Schumacher και πολλά θα παίζονταν στην στρατηγική των pit stops. Στα πρώτα δύο stints, ο Schumacher ήταν καθαρά στην πρωτοπορία του αγώνα, ενώ, μετά το τελευταίο pit stop, ο Φινλανδός πέρασε μπροστά και άρχιζε να φτιάχνει μια σεβαστή διαφορά από τον Γερμανό, αφού ο τελευταίος αντιμετώπιζε προβλήματα πρόσφυσης και ήδη έχανε παραπάνω από δύο δευτερόλεπτα στο γύρο σε σχέση με τον Häkkinen.

Ευρισκόμενος πραγματικά σε δικό του αγώνα, έχοντας δώσει γύρο σε όλους εκτός από τον Schumacher, ο Häkkinen έμπαινε άνετος και χαλαρός στον τελευταίο γύρο με την χαοτική διαφορά των 42” από τον Γερμανό. Αλλά, στην τρίτη στροφή, η θεά Τύχη του γύρισε την πλάτη. Μια διαρροή οδήγησε σε βλάβη του συμπλέκτη με αποτέλεσμα ο Hakkinen να προσπαθεί να ανακτήσει το ρυθμό της MP4-16.

Μάταια όμως. Καπνός και φλόγες έκαναν την εμφάνισή τους και ο Φινλανδός απλά έκανε στην άκρη, βλέποντας τον Schumacher να τον προσπερνά και να βαδίζει προς την 47η και προφανώς την πιο ανέλπιστη νίκη της καριέρας του. O Coulthard ανέλαβε χρέη ταξιτζή για να μεταφέρει τον team mate του στα pits και μετά το τέλος του δραματικού αγώνα, θα δήλωνε στις κάμερες:

Σκέφτηκα ότι αν νικήσω για τέταρτη συνεχόμενη χρονιά στην Ισπανία, θα ήταν κάτι φανταστικό! Στον τελευταίο γύρο, μάλλον κατάλαβα ότι όλο αυτό ήταν πολύ καλό για να είναι αληθινό. Φαινόταν ότι υπήρχε πρόβλημα στο συμπλέκτη και δεν μπορούσα να κάνω κάτι για να σώσω την κατάσταση. Προσπάθησα να κάνω κάποιες ρυθμίσεις για να ελαττώσω τα προβλήματα, αλλά τίποτε δεν άλλαζε.

Θέλω πολύ ένα σάκο του μποξ για να ρίξω μερικές μπουνιές τώρα και να χαλαρώσω!

Καταλαβαίνεις ότι κανείς δε θα ήθελε να είναι στη θέση του Häkkinen. Μπορώ να φανταστώ τον εκνευρισμό των Mclarenisti παρακολουθώντας την τροπή του αγώνα, τα τασάκια και τα ποτήρια που σίγουρα θα έφυγαν για κάποιο άτυχο τοίχο και τις “κατάρες” για τον κ@λοφαρδο Γερμανό που πήρε μια νίκη από το πουθενά. Αλλά, έτσι είναι η ζωή!

Λυπάμαι πραγματικά για τον Mika. Είχαμε έναν πολύ καλό αγώνα σήμερα και με προσπέρασε στο τελευταίο pit stop. Mου θύμισε τον παλιό, καλό καιρό και εντούτοις, σοκαρίστηκα όταν τον είδα να εγκαταλείπει, πέντε σχεδόν στροφές πριν το τέλος. Δεν είναι αυτός ο τρόπος για να νικάς σε έναν αγώνα, αλλά έχει συμβεί και σε μένα αυτό στο παρελθόν και τέτοια πράγματα συμβαίνουν στους αγώνες. Ήμασταν πάρα πολύ τυχεροί σήμερα.

Για την ιστορία, στη δεύτερη θέση του βάθρου ανέβηκε ο Juan Pablo Montoya, κατακτώντας παράλληλα το πρώτο podium στην καριέρα του στην F1 και στη τρίτη θέση τερμάτισε ο Jacques Villeneuve, στο πρώτο βάθρο της BAR.