Αν τις εποχές προ internet κατανάλωνες ένα σεβαστό διάστημα του ελεύθερου χρόνου σου διαβάζοντας περιοδικά αυτοκινήτου, o τίτλος λογικά ενεργοποίησε τους συναγερμούς της νοσταλγίας και του ρομαντισμού. Βλέπεις, οι λέξεις «μεγάλο» ή «συγκριτικό γίγας» -όπως και το πολύ πιο βαρύ «αποκλειστικό»- χρησιμοποιούνταν κατά κόρον για να τραβήξουν τις διερευνητικές ματιές που ρίχναμε στα περίπτερα.

Μετά Διαδικτύου η ενημέρωση για το αυτοκίνητο έγινε πολύ πιο ζωηρή, οπτικοακουστική και σε ορισμένες περιπτώσεις, πέρα για πέρα ψυχαγωγική. Με δυο λόγια: Top Gear. Φυσικά, η εκπομπή του ΒΒC υπάρχει από το 1977 αλλά όλοι την κάναμε μια αγκαλιά από το 2002 και μετά, όταν δηλαδή πήρε το τιμόνι η τριάδα Clarkson-Hammond-May. Τα περισσότερα video reviews στο YouTube έχουν επηρεαστεί από την τεχνοτροπία του Top Gear και προσπαθούν να συνδυάσουν πληροφόρηση και ψυχαγωγία. Το πληκτικά τετριμμένο «infotainment».

Έλα μου, όμως, που όταν δεν κρατάς κοντά τα χέρια σου πάνε όλα περίπατο. Το χτύπημα του σκληρού παππού Jeremy Clarkson σε άνθρωπο της παραγωγής, ξεκίνησε ένα ντόμινο αποχωρήσεων που άφησε –προσωρινά- άνεργο το τρίο και ορφάνεψε το BBC από τη δημοφιλέστερη εκπομπή του. Τελικώς, καθείς βρήκε τον δρόμο του (το βρετανικό κανάλι ακόμα ψάχνεται, βασικά) και σήμερα έχουμε δυο εκπομπές που θυμίζουν το γρίφο με το αυγό και την κότα.

Το The Grand Tour (το ακρωνύμιο του οποίου, σύμφωνα με συνωμοσιολόγους, κρύβει το «Τοp Gear Two») ήθελε να είναι η συνέχεια του ορίτζιναλ Top Gear, αλλά δεν μπορούσε λόγω copyright του BBC. Το BBC ήθελε για τον διάδοχο του Top Gear να κρατήσει τους ιστορικούς δεσμούς με το όνομα, αλλά να μη θυμίζει σε τίποτα τη συνταγή των Clarkson-Hammond-May. Πάρτο αυγό (και την κότα) και κούρευτο.

Εμείς θα προσπαθήσουμε να ξεδιαλύνουμε το τοπίο και να βγάλουμε τον νικητή μέσα από 5 επιμέρους τομείς. Εξυπακούεται ότι αναφερόμαστε στην 24η σεζόν του βρετανικού show, καθώς η 23η με μπροστάρη τον Chris Evans χρησιμεύει μόνο ως τεστ αντοχής στη μυωπία και τον νευρικό κλονισμό.

Έχουμε και λέμε.

1Χιούμορ

Η βάση για την παταγώδη επιτυχία του Top Gear. Οι δοκιμές των αυτοκινήτων έπαψαν να είναι στείροι αριθμοί και ξύλινα συμπεράσματα. Οι μεταφορές και οι αλληγορίες μπήκαν στο παιχνίδι, εμβαπτισμένες σε καυστικά σχόλια για την απόδοση αλλά και την ιστορία, όχι μόνο της εκάστοτε εταιρίας αλλά και της χώρας προέλευσής της.

Τα τελευταία χρόνια, ωστόσο, φαινόταν να έχει γίνει λίγο μύλος (όχι ο πελάτης του μπασκετικού Ολυμπιακού) η υπόθεση στα μυαλά των συντελεστών. Ο ρατσισμός άρχισε να χρησιμοποιείται όλο και συχνότερα, έμπνευση 0, επανάληψη μήτηρ βαρεμάρας, περιπαικτικές αναφορές σε πολεμικές συρράξεις (βλέπε Φόκλαντς) κι ένα γενικότερο βάλτωμα.

Το οποίο ακολούθησε τους «τρεις αμίγκος» στο The Grand Tour. H προσπάθεια για ανάλαφρη κουβέντα στην ενότητα «Conversation Street» ήταν μία του ύψους-τρεις του βάθους, η σατιρική/προσβλητική ενασχόληση με μείζονα κοινωνικά ζητήματα (όπως το μεταναστευτικό, στο θέμα με το Audi TT και το πώς μπορεί να φυγαδεύει λαθρομετανάστες) νέο προσωπικό χαμηλό. Μα πάνω από όλα, το «Celebrity Brain Crash». Η χαζομάρα που κάποιο βύσμα σκέφτηκε και επέβαλλε, με τους διάσημους καλεσμένους να «σκοτώνονται» σε κάθε επεισόδιο και τους παρουσιαστές να παλεύουν να βρουν ισοδύναμα για να καλύψουν τον χρόνο. Θλίψη και σάπιες ντομάτες μόνο. Α, και ο Αμερικάνος έναν πάγκο λαϊκής μόνος του.

Το απέναντι τρίο (με guest εμφανίσεις από Sabine Schmitz και Eddie «Βοrn Ready» Jordan) έκανε απρόσμενα καλό «χιούμορ». Θα μου πεις, τον πιο αστείο χαρακτήρα στην πιο πετυχημένη κωμική σειρά όλων των εποχών έπαιζε ο Matt LeBlanc. Που είναι και γενικότερα ωραίος τύπος. Δεν θα έκανε χαβαλέ; Το απροσδόκητο ήταν ότι βρήκε σχετικά γρήγορα ρυθμό με τον Chris Harris, ο οποίος κουράζει με τις φωνές α λα Gordon Ramsay που βάζει στους καλεσμένους όταν τους δείχνει την πίστα, αλλά γενικά στέκει μια χαρά. Ο Rory Reid από την άλλη, ούτε καν. Αχίλλειος πτέρνα, Manuel Da Costa και Παναγιώτης Γλύκος μαζί. Κοντολογίς, όλη η προσπάθεια στον λαιμό του.

Ακόμα και σε αυτό το χάλι, λοιπόν, πόντος για το The Grand Tour.

2Reviews

Δεν χρειάζεται να παραθέσω πολλά παραδείγματα. Πάρε τη δοκιμή της Alfa Romeo Giulia Quadrifoglio.

Ο Jeremy Clarkson χρησιμοποιεί το συγγραφικό του μπίρι μπίρι, εμπλουτίζει με μπόλικες «σάλτσες», επικαλείται το συναίσθημα και στο τέλος αγοράζει μία, έτσι για να μας δείξει ότι του άρεσε πολύ (και ότι «καθαρίζει» έναν σκασμό λεφτά από το Amazon).

Ο Chris Harris είναι το ίδιο συναισθηματικός, διαθέτει την απαραίτητη ευφράδεια λόγου για ένα ρομαντικό τεστ σαν αυτό και – το κυριότερο- μας λέει ΤΙ ΨΑΡΙΑ ΠΙΑΝΕΙ ως αυτοκίνητο. Ακόμα και ο LeBlanc με το απαιτητικό Ford GT πιο ενδελεχής ήταν από τον Hammond με το Mustang.

Φτιασιδωμένη παπάτζα vs cool ενημέρωσης σημειώσατε «2». Άνετος πόντος για το Top Gear.

3Η δομή της εκπομπής

Τα εκατομμύρια του Amazon έβαλαν με τη μία το νερό στο αυλάκι. Θέαμα, εκδρομές/οδοιπορικά -έτσι μάθαμε από μικρά- στις 4 γωνιές του πλανήτη, μετατροπές αυτοκινήτων σε διαφόρων ειδών πατέντες. Πάνω-κάτω ό,τι γινόταν και στο βρετανικό δίκτυο. Το θέμα είναι ότι το ίδιο φαγητό ξανά και ξανά, κάποια στιγμή πρήζει το στομάχι (φωτεινή εξαίρεση η χασαπωμένη SL με την Τσέλσι).

Το The Grand Tour φαίνεται να έχει «κάτσει». Βασίζεται στις προσωπικότητες των παρουσιαστών του και το μπαγιόκο της παραγωγής, αφήνοντας την δημιουργικότητα κατά μέρους. Οι απαγορεύσεις του BBC κόστισαν τον Stig και τον «Star in a reasonably priced car», αλλά οι ιδέες που προκρίθηκαν ως αντικαταστάτες (The American και Celebrity Brain Crash) κάνουν ευνούχο σε bord de l’ eau να φαντάζει Johnny Sins. 12 επεισόδια προβλήθηκαν στην εναρκτήρια σεζόν και ζήτημα να άξιζε ολόκληρο το 1 (το τελευταίο).

Στην απέναντι πλευρά τα φρούτα είναι σαφώς πιο φρέσκα. Ένας petrolhead superstar, ίσως ο καλύτερος δημοσιογράφος Ειδικού Τύπου αυτή τη στιγμή, ένας οκ YouTuber, μια πρωταθλήτρια οδηγός αγώνων και ο πιο γαμ-Atos team manager που έχει περάσει από τη Formula 1 τα τελευταία 30 χρόνια. Οι Βρετανοί, περισσότερο από πείσμα, ξεκόλλησαν από τα καθέκαστα και άλλαξαν αρκετά το format. Ο Stig παρέμεινε (αυτό έλειπε), οι διάσημοι επίσης αλλά πλέον δεν κάνουν απλά ένα πέρασμα με 5 λεπτά συζήτηση και τον γύρο στην πίστα. Κάθονται μαζί με τους παρουσιαστές και συμμετέχουν στη ροή της εκπομπής. Δεν λείπουν οι αμήχανες στιγμές, ειδικά όταν ο καλεσμένος είναι μυρουδιάς από αυτοκίνητα, αλλά αποτελεί όμορφο στοιχείο.

Το κλου της υπόθεσης είναι ότι το αυτοκίνητο βρίσκεται στο επίκεντρο. Το εκάστοτε θέμα δεν φαντάζει ως διαβατήριο για το φλέγμα του Clarkson, την ανάλαφρη ματιά του Hammond και την ορθολογιστική στάση του May. Το στυλ του παρουσιαστή διανθίζει το video, αλλά χωρίς να σε απομακρύνει από το νόημα. Που δεν είναι άλλο από το ίδιο το τετράτροχο.

Πόντος για το Top Gear, που γυρίζει το ματς.

4Παρουσιαστές

Τα συντρίμμια που άφησε πίσω του ο Clarkson κλήθηκαν να μαζέψουν ο LeBlanc με τον Harris, αφού προηγουμένως δεν άφησε ούτε καρεκλοπόδαρο όρθιο ο Evans. Παρόλα αυτά, οι δυο τους τα πηγαίνουν μια χαρά.

Ο Joey της καρδιάς μας αποτελούσε ρίσκο, αλλά τα φέρνει βόλτα. Αμερικανιά –με την καλή έννοια- , άνετος, αξιοπρεπές «τιμόνι» (και να μην ήταν, υπάρχουν οι stunt drivers) μα πάνω από όλα ξεχωριστή πινελιά. Υπήρχε ο τρόμος πως θα θύμιζε κάτι σε Top Gear USA (άλλο δράμα από ‘κει), όμως η αύρα του «how you doin’» ήταν πολύ ισχυρή για να επιτρέψει κάτι τέτοιο.

Ο Chris Harris αποτελεί ένα κράμα Clarkson (Βρετανός με ιδιαίτερο σχολιασμό) και Hammond (μπασμένος). Ανώτερος οδηγικά και από τους δύο (από όλους, πλην Sabine, βασικά), διαθέτει το χιούμορ για να σταθεί δίπλα στον LeBlanc. Το παρακάνουν με τα πειράγματα Αγγλίας-Αμερικής, χωρίς να δημιουργείται μεγάλο πρόβλημα.

Αυτό είναι προσφορά του Rory Reid. Το παιδί, απλά κι απέριττα, δεν κάνει. Δεν έχω κάτι προσωπικό μαζί του. Και να ήθελα, δεν θα μπορούσα καθώς προ Top Gear ούτε που τον ήξερα. Όπως ο περισσότερος κόσμος. Ο Reid επιλέχθηκε ως αντι-May, δηλαδή ο πιο άμπαλος και προσγειωμένος από τους τρεις. Μόνο που ο JM πολλές φορές «γλεντάει» τους άλλους δυο, αποδεικνύοντας το πόσο ετοιμόλογος και εφευρετικός είναι σαν χαρακτήρας. Ο Reid επικυρώνει συνεχώς την οδηγική ανωτερότητα του Harris, αστειεύεται με τον LeBlanc για τις λεξιλογικές διαφορές (aluminum-aluminium και πάει κλαίγοντας) και σε κάνει να αναρωτιέσαι πώς και γιατί δεν είναι η Sabine ή ο Jordan στη θέση του.

Με το παρόν lineup, η πρώην τριανδρία του Top Gear δεν αισθάνεται τίποτα περισσότερο από δροσερό αέρα στα…μαλλιά της. Σβηστός πόντος για το The Grand Tour.

5Χημεία

Εδώ υπάρχει χάσμα. Οι «Τρεις Ιεράρχες» είναι μαζί εδώ και 15 χρόνια. Γνωρίζει ο ένας πώς να συμπληρώνει τον άλλον, αυτοσαρκάζονται, σατιρίζονται, σιχτιρίζονται, περνάνε καλά και βγαίνει προς τα έξω. Ευθύς εξαρχής, το The Grand Tour απολάμβανε ένα τεράστιο προβάδισμα.

Το πολύπαθο Top Gear, από την άλλη, αφού θεραπεύτηκε από τον ιό του κοκκινοτρίχη έδωσε τον ρόλο του frontman στον Matt LeBlanc. Πολλοί απόρησαν, θεωρώντας τον Chris Harris ιδανικό αντίμετρο στον Clarkson αλλά λίγο η ομοιότητα στο στυλ, πολύ περισσότερο η δημοτικότητα του JC, έβαλαν τον Μatthew –που λέει κι ο Harris- στη θέση του οδηγού. Η «μαϊμού» -όπως είναι το παρατσούκλι του Άγγλου- είναι ουσιαστικά ισότιμος του LeBlanc, προσεγγίζοντας περισσότερο τον βαθμό του υπολοχαγού. O Rory Reid είναι ο σκαπανέας της υπόθεσης, με την Schmitz και τον Jordan να αποτελούν τις εφεδρείες.

Αυτή η μοιρασιά στους ρόλους, μαζί με το μικρό χρονικό διάστημα που είναι μαζί (2ος χρόνος), έχει εμποδίσει το δέσιμο του γλυκού. Οι δυο μπροστάρηδες έχουν βρει τα πατήματα μεταξύ τους, όμως οι υπόλοιποι μοιάζουν λίγο κομπάρσοι. Πώς ήταν οι Thunder όταν συνυπήρχαν Westbrook με Durant;

Φαντάσου τώρα το The Grand Tour σαν τους Cavaliers. Υπάρχει ένας που τραβάει το άρμα, αλλά πλαισιώνεται με άλλους δυο για να σχηματίσουν τους «Big 3». Γνωρίζουν ότι κουμάντο κάνει ο βασιλιάς, όπως ο ίδιος γνωρίζει ότι χωρίς αυτούς οι επιτυχίες θα ήταν σαφώς λιγότερες και μικρότερες.

6Buzzer beater από το The Grand Tour και τάβλα το Top Gear.

Όλα τα ανωτέρω είναι προσωπική άποψη πάντα. Εσένα μπορεί να σου αρέσει το The Grand Tour και του διπλανού σου να γυρνάνε τα συκώτια στη θέα του Jeremy Clarkson. Ίσως να βρίσκει καλό και τον Rory Reid, βίτσια είναι αυτά. Για εμένα ήταν σαφώς πιο εύκολο και ευχάριστο να παρακολουθώ τους CHM από την παρέα του Top Gear. Όσο αγαπημένος χαρακτήρας ήταν ο Joey κι όσο αγαπητή περσόνα ο Matt LeBlanc. Το παρήγορο είναι πως το concept βρίσκεται σε σωστό δρόμο. Αν το The Grand Tour παραμείνει στάσιμο και το Top Gear συνεχίσει να βελτιώνεται, τότε είναι ζήτημα χρόνου (αρκετού βέβαια) να έρθει το προσπέρασμα. Προς το παρόν, όμως, τρώει σκόνη.