Eίτε ασχολείσαι με τα αθλητικά δρώμενα είτε όχι, θα έχεις ακούσει πως πριν από μερικές ημέρες η Εθνική Ομάδα Μπάσκετ έπαιξε αγώνες στη Φινλανδία για το Ευρωμπάσκετ, με την εικόνα της ομάδας να μην είναι η αναμενόμενη. Ειδικά στον αγώνα με τους οικοδεσπότες, αρκετοί «επιστήμονες» του καναπέ προεξοφλούσαν νίκη απέναντι στην οικοδέσποινα, καθώς «με τους ξυλοκόπους παίζουμε μωρέ» και «ποια Φινλανδία ρε, μόνο ραλίστες βγάζει». Τελικά οι «ραλίστες» έφτασαν να μας ρίχνουν 20αρα, κατά τη διάρκεια του αγώνα. Επειδή, όμως, οι οδηγοί αγώνων είναι πράγματι το καλύτερο εξαγώγιμο προϊόν της σκανδιναβικής χώρας, θυμόμαστε τους 12 ταχύτερους και προσευχόμαστε η ομάδα να φανεί αντάξια των προσδοκιών στον σημερινό αγώνα με την Λιθουανία.

1Rauno Aaltonen

Ο προπάτορας του φρεναρίσματος με το αριστερό, χαρακτηρίζεται από τα εξής ιδιώματα: δεν ξεκίνησε καν την καριέρα του από το αυτοκίνητο (αλλά από ταχύπλοα!) και είναι ο πρώτος Φινλανδός που κέρδισε αγώνα μοτοσυκλετών παγκοσμίου πρωταθλήματος.

Στα των τεσσάρων τροχών, πήρε τη νίκη στις 1000 Λίμνες, το Μόντε Κάρλο, το RAC και έφτασε να προηγείται με 2 ώρες στο Σαφάρι, μέχρι που εγκατέλειψε από σπασμένο κινητήρα. Από τα χέρια του πέρασαν κυρίως το Mini Cooper και η BMW 2002ti, αλλά δεν έλειψαν και το Opel Manta με τα Datsun Bluebird και 240Ζ. Kατά πολλούς, ο πρώτος που έφερε το προσωνύμιο «Ιπτάμενος Φινλανδός»

2Markku Alen

Με τα ράλι σε ραγδαία άνοδο, η British Motor Corporation ήθελε ένα σεβαστό κομμάτι από την ολοένα και αυξανόμενη πίτα. Το Mini Cooper μπορεί να διέθετε –στην καλύτερη- τα μισά άλογα από τον ανταγωνισμό, όμως το λιλιπούτειο μέγεθος το καθιστούσε ιδανικό για τις στενές ειδικές διαδρομές. Το μόνο που χρειάζονταν, ήταν ένας παρτενέρ που να «πιάνουν» τα χέρια του.

Ο team manager Stuart Turner δήλωσε το αμίμητο «if you wanna win, get a Finn». Ο Timo Makinen, εκ των πρωτοπόρων του φρεναρίσματος με το αριστερό και της μεταφοράς βάρους, δεν άργησε να τον δικαιώσει. Το 1965 κέρδισε το Μόντε Κάρλο και τις 1000 Λίμνες (αλλιώς, η Μόντσα των ράλι), ενώ το 1967 χάρισε ένα από τα πιο ξεχωριστά θεάματα στην ιστορία του αθλητισμού γενικότερα, όταν τερμάτισε τρίτος στην ταχύτατη ειδική Ouninpohja του φινλανδικού αγώνα οδηγώντας με το κεφάλι έξω από το παράθυρο, λόγω ανοιγμένου καπό

3Markku Alen

Έχεις ακουστά τη φράση «maximum attack»; Από ‘δω ο πατέρας της. Προπομπός των οδηγών-καμικάζι, ο Alen πήγαινε «αέρα-πατέρα» παντού και πάντα. Στο ράλι RAC του 1973 τούμπαρε το Escort RS1600 στην πρώτη ειδική, έπεσε στην 178η θέση και η καρό σημαία τον βρήκε στο τρίτο σκαλί του βάθρου. Βοήθησε την Fiat να κερδίσει τον τίτλο στους Κατασκευαστές με το 131 Abarth το ’77, ενώ την επόμενη χρονιά πανηγύρισε τον μοναδικό του τίτλο πίσω από το τιμόνι της μυθικής Lancia Stratos HF.

Στην Group B εποχή, «έσφιξε» τη θηλιά γύρω από το επαναστατικό Audi Quattro και τελικά το έπνιξε, χαρίζοντας το πρωτάθλημα –με team mate τον Walter Rohrl- στην Lancia 037. Μάλιστα, σημείωσε την τελευταία νίκη για πισωκίνητο μοντέλο στο WRC το 1984, πριν η 037 αντικατασταθεί από την Delta S4.

Mέχρι το 2011 κατείχε το ρεκόρ με τις περισσότερες κερδισμένες ειδικές (801), το οποίο καταρρίφθηκε από τον Sebastien Loeb.

4Hannu Mikkola

Oυσιαστικά, ο άνθρωπος που μετέτρεψε την Ford σε «παίκτη» του WRC. Καθόλη την δεκαετία του 70 έπαιρνε νίκες με το Escort, ενώ έφτασε έναν πόντο από το παγκόσμιο στέμμα το 1979, τερματίζοντας πίσω από τον Bjorn Waldegard. Την επόμενη χρονιά ήταν και πάλι δεύτερος, αλλά με σχεδόν τους μισούς βαθμούς από τον Walter Rohrl.

To 1981, ο Mikkola έγινε αφίσα με την μορφή που τον ξέρει η συντριπτική πλειοψηφία: «πετώντας» ή πλασάροντας το Audi Quattro. H παρθενική σεζόν συνοδεύτηκε από προβλήματα αξιοπιστίας, τα οποία τον περιόρισαν στην τρίτη θέση και πάλι πίσω από τον Rohrl και την Michele Mouton. Το 1983, ωστόσο, ήταν η χρονιά του. 4 νίκες, 3 δεύτερες θέσεις και κούπα. Το ’84 έφτασε και πάλι μέχρι τον «τελικό», αλλά ηττήθηκε από τον team mate του Stig Blomgvist.

(Στο 0:29 ανάταση τρίχας που πονάει).

5Ari Vatanen

Απόφοιτος της σχολής Alen, πρώτα οδηγούσε – μετά έκανε ερωτήσεις. Έμεινε στην ιστορία για 3 λόγους: την επική ανάβαση στο Pikes Peak με το Peugeot 405 T16, το γεγονός πως είναι ο μοναδικός οδηγός που κατέκτησε το πρωτάθλημα με ιδιωτική ομάδα (οδηγώντας το Escort RS 1800 της Rothman’s Rally Team) και τα ψυχικά τραύματα που προκαλούσε στους συνοδηγούς του. Τα λέει καλύτερα ο Terry Harryman (στο 2:00, αλλά αξίζει να το δεις όλο).

6Timo Salonen

Το παρουσιαστικό του παρέπεμπε περισσότερο σε ταβέρνα και αέναες ταβλομαχίες στο καφενείο του χωριού. Μπουλούκος, με γυαλιά-βιτρίνα Ερμού, τσιγάρο και χαλαρή συμπεριφορά ο Salonen αποτελούσε τον αγαπημένο προορισμό των οδηγών για πειράγματα στα service park. Όταν έπαιρνε θέση πίσω από το τιμόνι, όμως, τα γέλια κοβόντουσαν. Για τους αντιπάλους του. Ο ίδιος συνήθιζε να κατευθύνει το θηριώδες 205 Τ16 με το ένα χέρι στο τιμόνι και το άλλο στον λεβιέ, δείγμα της χαλαρής νοοτροπίας του.

Στα 4 χρόνια ζωής του Group B, αποτελεί τον πολυνίκη με 7 καρό σημαίες στο ενεργητικό του, ενώ σήκωσε και το τρόπαιο το 1985.

7Henri Toivonen

Έχοντας το αίμα του Pauli Toivonen στις φλέβες του, ο Henri ξεκίνησε να αγωνίζεται από τα 15 του στο τοπικό πρωτάθλημα. 9 χρόνια αργότερα, έγινε ο νεότερος νικητής αγώνα Παγκοσμίου Πρωταθλήματος όταν πήρε την καρό σημαία στο RAC με το Talbot Sunbeam Lotus. Όλοι περίμεναν να τον δουν στον θρόνο του WRC και το 1986 φαινόταν ως η χρονιά του.

Ξεκίνησε με νίκη στο Μόντε Κάρλο (20 χρόνια ακριβώς μετά τον πατέρα του) και προηγείτο στον πέμπτο αγώνα της σεζόν. Μια αποφράδα στροφή στην Κορσική, ωστόσο, δεν μας επέτρεψε ποτέ να μάθουμε πού θα έφτανε ο Toivonen ή το Group B. Το ρεκόρ του άντεξε μέχρι το 2008, όταν ο συμπατριώτης του Jari-Matti Latvala κέρδισε το Ράλι Σουηδίας σε ηλικία 22 ετών.

8Juha Kankkunen

O Rauno Aaltonen ήταν ο «καθηγητής» των ράλι, όμως ο Kankkunen είναι αυτός που προσεγγίζει περισσότερο στην κυριολεκτική απόδοση του όρου. Η μυστακοφόρος παρουσία έκρυβε έναν άριστο γνώστη του αυτοκινήτου, ο οποίος μπορούσε να προσαρμόσει τάχιστα το στυλ οδήγησης αναλόγως συνθηκών. Το άκρο αντίθετο των Alen και Vatanen, ήξερε πού και πόσο να αφήσει για να αποφύγει τις κακοτοπιές και να πανηγυρίσει την νίκη. Διόλου τυχαία ήταν ο πολυπρωταθλητής του θεσμού με 4 τίτλους, μέχρι την ισοφάρισή του από τον Tommi Makinen και την «λαίλαπα» των 9 πρωταθλημάτων του Sebastien Loeb. Αν δεν ήταν η «λαδιά» της Toyota, σήμερα θα μέτραγε 5 κούπες και ο Makinen 3. Aλλά με τα «αν» και τα «μπορεί» χαίρετε

9Tommi Makinen

Aπό το 1987 μέχρι το 1995, ο Makinen ήταν ένας συμπαθής οδηγός που δεν είχε να επιδείξει κάτι το ιδιαίτερο. Κέρδισε το Group N του φινλανδικού πρωταθλήματος το 1988 με μια Lancia Delta HF Integrale, γεγονός που του έδωσε ένα bucket στο εργοστασιακό Ford Sierra της επόμενης σεζόν. Η πρώτη του νίκη ήρθε το 1994 με το Escort RS Cosworth, όμως η βρετανική ομάδα τον αποδέσμευσε στο τέλος της σεζόν και κατέληξε στην Mitsubishi.

5 χρόνια μετά, δεν πρέπει να έμεινε τοίχος που να μην κοπάνησαν τα κεφάλια τους οι ιθύνοντες της Ford, καθώς ο Makinen σάρωσε το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα μετρώντας 4 σερί κατακτήσεις (96, 97, 98, 99). Μέχρι το «μπαμ» του Loeb ήταν ο μοναδικός με αυτό το επίτευγμα. Εξίσου αξέχαστο και το ομώνυμο Mitsubishi Lancer Evo 6

Και στα της πίστας

10Mika Hakkinen

Στον τελευταίο αγώνα του 1995, η McLaren του προσέκρουσε στις μπαριέρες της Αδελαΐδας με περισσότερα από 220 χλμ/ώρα. Ο Hakkinen (ή Χάνικεν, κατά πολλούς γλωσσοδεμένους) υπέστη κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις, εσωτερική αιμορραγία και απόφραξη αναπνευστικής οδού. Σώθηκε χάρις στην ταχύτατη παρέμβαση του προσωπικού της πίστας και νοσηλεύτηκε στο νοσοκομείο για περισσότερο από 2 μήνες, το περισσότερο διάστημα εκ των οποίων στην εντατική.

3 χρόνια μετά, και αφού ξεπεράστηκαν τα προβλήματα νεότητας στη σχέση McLaren-Mercedes, κατέκτησε το πρωτάθλημα στην αυλαία της Σουζούκα. Την επόμενη σεζόν, ο τραυματισμός του Michael Schumacher απέτρεψε τα δράματα και οδήγησε στην άνετη υπεράσπιση του τίτλου. Θα τον θυμόμαστε στον αιώνα τον άπαντα για αυτή την «αλητεία» πάνω στον Γερμανό

11Kimi Raikkonen

Η εύκολη λύση θέλει ένα video με τα καλύτερα team radios και κλείνει το άρθρο. Δεν χρειάζεται κάτι περισσότερο για να δικαιολογηθεί η παρουσία του Κίμαρου. Όμως ο “Iceman” είναι πολλά περισσότερα από μια uber cool περσόνα που ξεχωρίζει σαν τη μύγα μέσα σε ένα ομογενοποιημένο γάλα ονόματι «Formula 1».

Από το κοντρολάρισμα της Sauber στο –τότε- Α1 Ring όταν του έμεινε το τιμόνι στα χέρια το 2001, μέχρι την διεκδίκηση του πρωταθλήματος από την δικτατορία της Ferrari με μονοθέσιο προηγούμενης σεζόν (λέγε με MP4-17D) το 2002, ο Raikkonen έχει αποδείξει πως είναι από τους τελευταίους πραγματικούς πιλότους στην F1. Χρίστηκε πρωταθλητής το 2007 κι όπως φάνηκε πρόσκαιρα, δεν ήθελε κάτι παραπάνω. Speaking of τιμόνι.

Στράφηκε στα ράλι το 2010, όπου όταν τελειώνει ο δρόμος υπάρχουν δέντρα και γκρέμια αντί για αμμοπαγίδες, κατέστρεψε ουκ ολίγα DS3 WRC, κέρδισε 1 ειδική και επέστρεψε στις πίστες 2 χρόνια μετά. Και εκεί που όλοι περίμεναν έναν τουρίστα, εκείνος έφτασε να βρίσκεται στους διεκδικητές του τίτλου –έστω μαθηματικά- μέχρι 3 αγώνες πριν το τέλος, ενώ χάρισε στη Lotus την πρώτη της νίκη στο comeback της. Η πρεμιέρα του 2013 τον βρήκε νικητή στην Μελβούρνη, όμως η σεζόν δεν είχε ανάλογη συνέχεια, τερματίζοντας 5ος στην τελική κατάταξη. Από το 2014 μέχρι σήμερα κράζει και πάλι τους ανθρώπους της Ferrari, με όλο τον αέρα του τελευταίου πρωταθλητή με τα χρώματα της Scuderia.

  • gronholm89

    Ο Gronholm ρε παιδια που ειναι;;; 2 φορες παγκοσμιος, με 5 πρωταθληματα κατασκευαστων στις ομαδες που οδηγουσε. Ο τελευταιος της παλιας γενιας!! Τεραστια παραλειψη!!

    • LJ

      Συμφωνώ 100%

      Σημάδεψε την αρχη της προηγούμενης 10ετιας με το 206 WRC. Αν κ ήμουν με McRae/Sainz εκείνη την περίοδο, ο Gronholm ήταν the man to beat.

  • 4 πραματα για το αρθρο που το ενα υποθηκε !!!
    1-ωραιο αρθρο
    2-λειπει ο σανιδας οπως προαναφερθηκε !!
    3-ο Χακινεν μονο ευκολα δεν υπερασπιστηκε τον τιτλο του την δευτερη χρονια που το σηκωσε…
    4- η φωτο με τον Κιμι να ειναι αγκαλια του μορφεα…..τον ”προσβαλει” για ενα τετοιο αρθρο !!!! :-D

    • Mika

      Καλυτερα να τον ειχε με σαγιοναρα και παγωτο ξυλακι!!!
      :p

  • Κούκος

    Kimi for president