Στο νέο άρθρο της αφιερωματικής σειράς “Οι “άλλοι” πρωταθλητές της Formula 1, που θυμόμαστε τους οδηγούς της F1 που στέφθηκαν πρωταθλητές μία φορά στην διάρκεια της καριέρας τους, θα μάθουμε την ιστορία του Kimi Raikkonen.
Kimi Raikkonen
- Πρωταθλητής F1 Σεζόν 2007
- Φινλανδός
- Ενεργός 2001-2009, 2012-2021 ΕΚΚΙΝΗΣΕΙΣ: 349
- 349 εκκινήσεις, 21 νίκες, 18 pole, 103 βάθρα, 46 ταχύτεροι γύροι)
- Hat Tricks: 2
Γεννημένος στις 17 Οκτωβρίου του 1979 στο Espoo της Φινλανδίας, ο Kimi Raikkonen έμελλε να αφήσει ανεξίτηλο το στίγμα του στη σύγχρονη F1 και συγκεκριμένα στην “μετά Schumacher” εποχή. Ξεκίνησε να ασχολείται με αγώνες go-kart σε ηλικία 10 ετών με μεγάλη επιτυχία, και στα 20 του χρόνια είχε κερδίσει το πρωτάθλημα Formula Renault στο Ηνωμένο Βασίλειο. Tην επόμενη χρονιά, το 2000, κατέκτησε τον ίδιο τίτλο και πάλι στο Ηνωμένο Βασίλειο, κερδίζοντας τους 7 από τους 10 αγώνες της σειράς.
Ο Φινλανδός με μόλις 23 αγώνες στο ενεργητικό του, με μονοθέσια χαμηλότερων κατηγοριών, θα έκανε το ντεμπούτο του στην F1, χάρη στο πείσμα και την διορατικότητα του Peter Sauber, ιδρυτή και ιδιοκτήτη τότε, της ομώνυμης ομάδας.
Στα μέσα του 2000 λοιπόν, οι μάνατζερ του Raikkonen έρχονται σε επαφή με ιδιοκτήτες ομάδων και ζητούν να δοκιμαστεί ο οδηγός τους. Μεταξύ αυτών που συνομίλησαν ήταν και ο Sauber. Κανονίζουν μία δοκιμή στην πίστα του Mugello, τον Σεπτέμβριο, δύο ημέρες μετά το Ιταλικό GP. Ο Φινλανδός τη δεύτερη ημέρα των δοκιμών, μόλις στον 6ο του γύρο, καταφέρνει να μειώσει 0,5 δευτ. τον καλύτερο γύρο του Pedro Diniz, οδηγού της Sauber την περίοδο 1999-2000.
Μαζί με τον Nick Heidfeld κατάφεραν να πλασάρουν την μικρή Ελβετική ομάδα στην 4η θέση των κατασκευαστών.
Ο Sauber γνωρίζει ότι έχει χρυσάφι στα χέρια του. Κρατάει σχεδόν μυστικό το αποτέλεσμα της δοκιμής στο Mugello, προκειμένου να κρατήσει τις μεγάλες ομάδες μακριά. Μάλιστα αποφεύγει μέχρι και να αναφερθεί στον Φινλανδό με το όνομά του. Αντιθέτως τον αποκαλεί με το κωδικό όνομα: “Εσκιμώος”!
2001 Ντεμπούτο
Ο Sauber υπογράφει συμβόλαιο με τον Raikkonen για το 2001, ωστόσο εκφράζονται αμφιβολίες για τον Φινλανδό, λόγω της απειρίας του. Μεταξύ των αμφισβητούντων βρισκόταν και ο τότε Πρόεδρος της FIA, Max Mosley. Τελικά κατόπιν επίδειξης ενώπιον 25 μελών της επιτροπής της FIA, δίνεται η πολυπόθητη Super Licence στον Φινλανδό με ψήφους 24 προς 1, αλλά με τον όρο ότι θα βρίσκεται υπό επιτήρηση για διάστημα 4 αγώνων.
Ο Raikkonen έπεισε και τους πλέον δύσπιστους, όταν τερμάτισε 7ος στο παρθενικό του GP στην Αυστραλία, ενώ μετά την ποινή 25 δευτ. που δέχθηκε ο Panis, για προσπέρασμα υπό καθεστώς κίτρινης σημαίας, προβιβάστηκε στην 6η, παίρνοντας τον πρώτο του βαθμό. Ο Φινλανδός τερμάτισε δύο φορές στην 4η θέση και μία στην 5η, βοηθώντας την ομάδα του να γιορτάσει τότε τους 100 βαθμούς συνολικά στην F1.
Συγκέντρωσε 9 βαθμούς που αντιστοιχούσαν στην 10η θέση των οδηγών. Ο team-mate του από την άλλη, ο Γερμανός Nick Heidfeld, έχοντας ένα χρόνο προϋπηρεσία στο σπορ, συγκέντρωσε 12 βαθμούς, έχοντας ανέβει στο τρίτο σκαλί του βάθρου στη Βραζιλία. Οι δύο οδηγοί συνέβαλαν στο πλασάρισμα της Sauber στην 4η θέση των κατασκευαστών, που τότε ήταν η καλύτερη επίδοση της Ελβετικής ομάδας. Επτά φορές σε 17 αγώνες βρέθηκε ο Φινλανδός σε υψηλότερη θέση στο grid από τον Γερμανό ομόσταβλό του.
2002 Μεταγραφή στη McLaren
Στα τέλη του 2001, ο Mika Hakkinen αποφάσισε να κάνει ένα διάλειμμα για ένα χρόνο, όμως αποδείχθηκε ότι θα αποσυρόταν μόνιμα από την ενεργό δράση. Η θέση του στην McLaren έπρεπε να καλυφθεί και ο Hakkinen προωθούσε στην ομάδα ως αντικαταστάτη του τον συμπατριώτη του. Για την McLaren από την άλλη, υπήρχε και η επιλογή του Nick Heidfeld, ο οποίος είχε διατελέσει δοκιμαστής της ομάδας, ενώ διατηρούσε σχέσεις και με την Mercedes, έχοντας συμμετάσχει στην ομάδα της τελευταίας στο Le Mans.
Επιπλέον ο Γερμανός είχε συγκεντρώσει περισσότερους βαθμούς και είχε ξεπεράσει σε απόδοση στις κατατακτήριες τον Φινλανδό. Ωστόσο η επιρροή του δις Παγκόσμιου Πρωταθλητή ήταν αυτή που μέτρησε κι έτσι η McLaren προτίμησε και πάλι Φινλανδό. Το αφεντικό της Βρετανικής ομάδας, Ron Dennis, είναι υπεύθυνος για το ψευδώνυμο: ” the Iceman” που θα ακολουθήσει τον Raikkonen για το υπόλοιπο της καριέρας του. Ευτυχώς για τον ίδιο αλλά και για όλους εμάς, δεν του κόλλησε το: “Εσκιμώος”.
Στην πρώτη του εμφάνιση με την ιστορική Βρετανική ομάδα, ο Raikkonen θα ανέβει στο 3ο σκαλί του βάθρου. Θα ακολουθήσουν άλλοι τρεις τερματισμοί στο podium με καλύτερο αποτέλεσμα μία 2η θέση, η οποία από καθαρή ατυχία δεν μετουσιώθηκε σε νίκη στο Γαλλικό GP, όταν το μονοθέσιο του Φινλανδού γλίστρησε στα λάδια της Toyota του Allan Mc Nish, 5 γύρους πριν το πέσιμο της καρό σημαίας.
Ήταν γενικά μία κακή σεζόν για τον Raikkonen και την McLaren. Η ομάδα αντιμετώπισε τεράστια προβλήματα αξιοπιστίας, ειδικά με τον κινητήρα της Mercedes. Από τις 14 εγκαταλείψεις της ομάδας, οι 7 ήταν λόγω κινητήρα, ενώ οι 10 είχαν την υπογραφή του Raikkonen. Ο Φινλανδός ξεπέρασε σε απόδοση τον πολύπειρο team-mate του, David Coulthard, με 10-7, αλλά βρέθηκε μία θέση πίσω του στην κατάταξη των οδηγών (6η), έχοντας συγκεντρώσει 17 βαθμούς λιγότερους.
Η McLaren ολοκλήρωσε τη σεζόν στην 3η θέση των κατασκευαστών 27 βαθμούς πίσω από την Williams. Για την ιστορία, η Ferrari κυριάρχησε κερδίζοντας 15 από τους 17 αγώνες, ενώ ο Schumacher κέρδισε τον 5ο του τίτλο, ισοφαρίζοντας το ρεκόρ του Juan Manuel Fangio.
2003 Διεκδικητής του πρωταθλήματος
Schumacher, Raikkonen και Montoya κονταροχτυπήθηκαν για τον τίτλο με τελικό νικητή τον Γερμανό στον τελευταίο αγώνα. Η σεζόν ξεκίνησε καλά για τον Iceman με 3η θέση στην Αυστραλία και την 1η νίκη της καριέρας του στην Μαλαισία. Η συνέπεια στους τερματισμούς (μόνο 3 εγκαταλείψεις σε σχέση με τις 10 το 2002, αλλά και πάλι 2 περισσότερες από τον Schumacher) και ειδικότερα στο βάθρο, έφεραν τον Φινλανδό πρωτοπόρο στην βαθμολογία έως τα μέσα της σεζόν, όμως στο GP του Καναδά, η 3η σερί νίκη του Schumi άλλαξε τα δεδομένα υπέρ του Γερμανού.
Στο μεταξύ το πολλά υποσχόμενο νέο μονοθέσιο της McLaren, η MP4-18 δεν εμφανίστηκε ποτέ σε πίστα, λόγω προβλημάτων ψύξης του κινητήρα, αλλά και λόγω της αποτυχίας να περάσει τις δοκιμές πλευρικής πρόσκρουσης της FIA. Το αποτέλεσμα ήταν ο Raikkonen να αγωνίζεται με μία εξελιγμένη έκδοση του προηγούμενου μονοθεσίου, την MP4-17D.
Άλλες εποχές. Ινδιανάπολη, 28 Σεπτεμβρίου 2003. Ο πάλαι ποτέ ισχυρός άνδρας της F1, Bernie Ecclestone, με τους 3 διεκδικητές του τίτλου.
Ένατος σταθμός του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος στο Nurburgring, για το GP Ευρώπης. Ο Kimi για πρώτη φορά στην καριέρα του, εκκινεί από την pole position. Στον αγώνα διατηρεί τη θέση του μέχρι τον 25ο από τους 60 γύρους, όταν προδίδεται από τον κινητήρα της Mercedes. Είναι ένα αποτέλεσμα που στο τέλος της σεζόν θα παίξει το ρόλο του.
Τρείς αγώνες πριν το τέλος και μόνο 2 βαθμοί χώριζαν τον 1ο από τον 3ο (Schumacher 72, Montoya 71, Raikkonen 70). Ωστόσο ο Γερμανός κερδίζει στη Monza από την pole, σημειώνοντας μάλιστα ρεκόρ υψηλότερης μέσης ωριαίας ταχύτητας σε αγώνα, αλλά κερδίζει και στην Ινδιανάπολη προσπερνώντας στα ίσα τον Raikkonen. Από την άλλη ο Montoya τέθηκε εκτός διεκδίκησης του Πρωταθλήματος, λόγω ποινής διέλευσης από τα pits, που του επιβλήθηκε για μία επαφή με τον Barrichello, κατά τη διάρκεια του αγώνα.
Suzuka. Τελευταίος αγώνας της σεζόν, με την βαθμολογία 92-83 υπέρ του Schumi. Ο Raikkonen έχει την ευκαιρία να γίνει ο νεαρότερος Πρωταθλητής στην ιστορία, όμως χρειάζεται ένα μικρό θαύμα. Την νίκη και τον Schumacher εκτός βαθμών. Ο Γερμανός εκκινoύσε από την 14η θέση, ενώ ο Φινλανδός από την 8η και στην pole βρισκόταν ο Barrichello, αποστολή του οποίου ήταν να κερδίσει τον αγώνα, προκειμένου απλά να μην κερδίσει ο Raikkonen, σε περίπτωση που τα πράγματα πήγαιναν πολύ στραβά για τον Michael (π.χ. εγκατάλειψη). Ωστόσο όλα κύλησαν όπως τα ήθελε η Ferrari.
Ο Montoya, που πέρασε τον Barrichello στην 13η στροφή του 1ου γύρου, εγκατέλειψε από μηχανική βλάβη στον 9ο γύρο, παραδίδοντας την πρωτοπορία και πάλι στον Βραζιλιάνο, αλλά κυρίως παραδίδοντας το Πρωτάθλημα Κατασκευαστών στα χέρια της Ιταλικής ομάδας. Ο Raikkonen έφτασε μέχρι τη 2η θέση, αλλά δεν μπόρεσε ποτέ να απειλήσει τον Rubens, τερματίζοντας 11 δευτ. πίσω του. Πρωταθλητής για 6η φορά στην καριέρα του και 4η συνεχόμενη, στέφθηκε ο Michael Schumacher, με την Ferrari να πανηγυρίζει τον 5ο συνεχόμενο τίτλο της στους Κατασκευαστές.
Αυστραλία 2003. Ο “Iceman” υπερασπίζεται την θέση του, αναγκάζοντας τον Schumacher να πατήσει εκτός πίστας.
Δύσκολα αποτυπώνεται σε λόγια αυτό που πέτυχε ο Iceman το 2003, να καταφέρει δηλαδή να πάει μέχρι τον τελευταίο αγώνα την υπόθεση τίτλος, με το περσινό μονοθέσιο της McLaren. Για να γίνει αντιληπτή η διαφορά σε ταχύτητα, η Ferrari πέτυχε 8 pole positions, η Williams 4 και η McLaren 2. Να προσθέσω ότι ο team-mate του Φινλανδού, David Coulthard, οδηγώντας το ίδιο μονοθέσιο συγκέντρωσε 40 βαθμούς λιγότερους. Από την άλλη, ίσως είναι καλύτερα που ήρθαν έτσι τα πράγματα, καθώς ένα Πρωτάθλημα με μία μόνο νίκη και τον βασικό αντίπαλο να μετρά 6 νίκες, θα μπορούσε να εγείρει αμφισβητήσεις, κάτι που θα ήταν άδικο για τον Raikkonen.
2004
Ο εναρκτήριος αγώνας στο Albert Park της Μελβούρνης σηματοδοτούσε το 150ο grand prix της συνεργασίας McLaren και Mercedes, που ξεκίνησε το 1995. Δυστυχώς για την Βρετανική ομάδα και τον Γερμανικό κολοσσό, η σεζόν δεν ξεκινούσε καθόλου καλά. Οχτώ εγκαταλείψεις στους πρώτους 7 αγώνες, ένας μόλις βαθμός για τον Raikkonen και 4 για τον Coulthard στο ίδιο διάστημα, με την McLaren να μετρά μόλις 5 βαθμούς. Η MP4-19, βασισμένη σε μεγάλο βαθμό στην MP4-18, που όπως είπαμε δεν αγωνίστηκε ποτέ, ήταν τρομερά αναξιόπιστο μονοθέσιο.
Η Βρετανική ομάδα αναγκάστηκε να εξελίξει μεσούσης της σεζόν μία βελτιωμένη εκδοχή της, την MP4-19B, με ριζικά αναθεωρημένο αεροδυναμικό πακέτο και τα αποτελέσματα ήταν άμεσα. Ο DC την πλάσαρε στην 3η θέση του grid στο Γαλλικό GP, 10ο γύρο του Πρωταθλήματος (η καλύτερη θέση του Σκωτσέζου στο grid μέχρι τότε ήταν η 9η), ενώ στον επόμενο αγώνα στο Silverstone, ο Raikkonen πέτυχε την pole position (η 4η θέση ήταν η προηγούμενη καλύτερη του επίδοση) και ανέβηκε στο 2ο σκαλί του βάθρου.
Ωστόσο το βελτιωμένο μονοθέσιο επιφύλασσε σκωτσέζικο ντους για τον…Φινλανδό, καθώς στον επόμενο αγώνα κι ενώ ακολουθούσε τον Schumacher για την 1η θέση, η πίσω πτέρυγα αποκολλήθηκε, με αποτέλεσμα ο Raikkonen να καταλήξει με σφοδρότητα στο προστατευτικό τείχος.
Στο Βελγικό GP στο Spa, εκκινώντας από την 10η θέση, πήρε μία σπουδαία νίκη, τη 2η της καριέρας του και την μοναδική της McLaren στη σεζόν. Ο Iceman πέτυχε άλλα δύο βάθρα συγκεντρώνοντας 45 βαθμούς, που αντιστοιχούσαν στην 7η θέση των οδηγών. Ο DC από την άλλη δεν ανέβηκε καθόλου στο βάθρο εκείνη τη σεζόν και περιορίστηκε στην 10η θέση με 24 βαθμούς.
Ο Raikkonen πανηγυρίζει τη νίκη του στο Spa
Για άλλη μία φορά η απόδοση του Σκωτσέζου επισκιάστηκε από αυτή του Φινλανδού team-mate του (12-6). Η McLaren από την άλλη κατατάχθηκε στην 5η θέση των Κατασκευαστών, 19 βαθμούς πίσω από την Williams, πετυχαίνοντας την χειρότερη της επίδοση από το 1983, αλλά και την χειρότερη στην μέχρι τότε κοινή πορεία της με την Mercedes.
Fun fact: Οι τρείς τελευταίες εγκαταλείψεις του Raikkonen συνέβησαν όλες στον 13ο γύρο.
2025 Raikkonen Vs Alonso
Το 2005 έκανε το ντεμπούτο της η Red Bull Racing, η οποία προέκυψε όταν η “μαμά” Ford αποφάσισε την πώληση της Jaguar Racing. Η τιμή φημολογείται ότι ήταν 1$(!), υπό τον όρο να επενδυθούν 400εκ. δολάρια σε τρεις σεζόν. Εκείνη τη χρονιά συνέβη η μεγαλύτερη αλλαγή σκηνικού των τότε τελευταίων ετών στην F1. Η πενταετής απόλυτη κυριαρχία του Michael Schumacher και της Ferrari άρχισε να “ξεθωριάζει” και στη θέση τους ανέτειλε το άστρο του Fernando Alonso και της Renault. Ο Ισπανός ξεκίνησε τη σεζόν δυναμικά, με 3η θέση στο GP Αυστραλίας και 3 διαδοχικές νίκες σε Μαλαισία, Μπαχρέϊν και Ίμολα.
Την ίδια στιγμή, ο Φινλανδός είχε δύο τερματισμούς στην 8η και 9η θέση, μία 3η θέση και πολλές πιθανότητες να κερδίσει την Ίμολα, στην οποία εκκίνησε από την pole και ήταν επικεφαλής του αγώνα για 8 γύρους. Ωστόσο στον 9ο γύρο, μία αστοχία κινητήριου άξονα τον έθεσε εκτός μάχης και εκτός βαθμών. Μαθημένος στα “τερτίπια” αξιοπιστίας της McLaren, ο Raikkonen είχε αποδείξει ότι δεν “λυγίζει” στις δυσκολίες, οπότε απάντησε στην ατυχία πετυχαίνοντας pole position και νίκη στα GP Ισπανίας και Μονακό, με το όνομα του να φιγουράρει πλέον στην 2η θέση του βαθμολογικού πίνακα, 22 βαθμούς πίσω από τον Alonso.
Σειρά είχε το GP Ευρώπης στο Nurburgring, με τον Φινλανδό να περνά επικεφαλής της κούρσας, αφού νίκησε στην εκκίνηση την Williams-BMW του Nick Heidfeld. Λίγους γύρους πριν το τέλος, ο Iceman αντιμετώπισε δονήσεις στο τιμόνι, από το πολύ φθαρμένο εμπρός δεξί του ελαστικό, φθορά η οποία προκλήθηκε στην προσπάθεια του να “ρίξει” γύρο στον Villeneuve.
Οι κανονισμοί εκείνης της σεζόν, είχαν απαγορεύσει την αλλαγή ελαστικών κατά τη διάρκεια του αγώνα και οι οδηγοί καλούνταν να διανύσουν την απόσταση με ένα σετ. Μπαίνοντας στον τελευταίο γύρο, ο Alonso απείχε 1,5 δευτ. από την ουρά της McLaren, αλλά στην πρώτη στροφή η ανάρτηση έσπασε, μη μπορώντας να αντέξει το μέγεθος των δονήσεων, στέλνοντας την MP4-20 ακυβέρνητη εκτός πίστας. Ο Ισπανός κέρδισε τον αγώνα και επέκτεινε το προβάδισμα του στους 32 βαθμούς.
Στον Καναδά η τύχη ευνόησε τον Φινλανδό, ο οποίος εκκινώντας από την 7η θέση πέρασε πρώτος την γραμμή τερματισμού, εκμεταλλευόμενος τη διπλή εγκατάλειψη της Renault (Fisichella μηχανική βλάβη, Alonso οδηγικό λάθος και επαφή με τοίχο στην έξοδο της 4ης στροφής), αλλά και την ατυχία του team-mate του, Juan Pablo Montoya, ο οποίος ευρισκόμενος στην 1η θέση, δεν πρόλαβε να μπεί στα pits όταν βγήκε στην πίστα το αυτοκίνητο ασφαλείας. Η διαφορά είχε μειωθεί και πάλι στους 22 βαθμούς.
Μετά το περιβόητο φιάσκο στο GP των Η.Π.Α. ακολούθησε το Γαλλικό GP. Στις δοκιμές της Παρασκευής το μονοθέσιο του Raikkonen υπέστη αστοχία κινητήρα και η αλλαγή του με καινούριο προέβλεπε ποινή 10 θέσεων στο grid. Συνεπώς η 3η θέση στις κατατακτήριες μετατράπηκε σε 13η για την εκκίνηση του αγώνα. Ο Alonso έχοντας εκκινήσει από την pole position πήρε εύκολα τη νίκη, χωρίς να χάσει ποτέ την πρωτοπορία, ενώ από την άλλη ο Φινλανδός περιόρισε στο ελάχιστο τις απώλειες, τερματίζοντας στη 2η θέση σχεδόν 12 δευτ. πίσω από τον Ισπανό.
Στο Silverstone ο Raikkonen σημείωσε τον 2ο καλύτερο χρόνο, μόλις 0,027 δευτ. πίσω από τον Alonso που πέτυχε την pole position. Ωστόσο ο κινητήρας της Mercedes “εξερράγη” στις ελεύθερες δοκιμές του Σαββάτου και ο Φινλανδός έπρεπε να εκκινήσει από την 12η θέση. Στον αγώνα κατάφερε να τερματίσει στην 3η θέση, πίσω από τον νέο team-mate του, Juan Pablo Montoya και τον Alonso.
Σειρά είχε το Hockenheim, ένας αγώνας όπου ίσως κρίθηκε το Πρωτάθλημα. Ο Kimi πέτυχε την pole position σχεδόν μισό δευτερόλεπτο ταχύτερα από τον δεύτερο. Παρά τις ατυχίες στις κατατακτήριες δοκιμές στους δύο προηγούμενους αγώνες, είχε καταφέρει να μειώσει τις βαθμολογικές απώλειες σε μόνο 4 βαθμούς και υπολείπονταν κατά 26 βαθμούς έναντι του Alonso. Με 8 αγώνες να απομένουν, υπήρχε χρόνος να ανατραπεί το σκηνικό υπέρ του Φινλανδού. Στην εκκίνηση ο Kimi διατήρησε την πρωτοπορία του και ο Alonso δεν φαινόταν να μπορεί να τον απειλήσει.
Παρ’ όλα αυτά, στον 35ο γύρο η McLaren μείωσε δραματικά ταχύτητα, μέχρι που ακινητοποιήθηκε τελείως από βλάβη στα υδραυλικά της συστήματα. Για τρίτη φορά μέσα στη σεζόν, πολύτιμοι βαθμοί είχαν χαθεί. Το Γερμανικό GP κέρδισε ο Fernando Alonso, με την “ψαλίδα” να ανοίγει πλέον στους 36 βαθμούς. Αξίζει να αναφερθεί ότι ο Montoya εκκίνησε τελευταίος, από την 20η θέση του grid και τερμάτισε 2ος, επιβεβαιώνοντας με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο ότι η MP4-20 ήταν το ταχύτερο μονοθέσιο. Από την άλλη η Renault R25, του Alonso τουλάχιστον, ήταν ένα μονοθέσιο που μετρούσε μία μόλις εγκατάλειψη, ενώ χειρότερος τερματισμός του Ισπανού ήταν μία 4η θέση. Βέβαια η R25 του έτερου οδηγού, του Giancarlo Fisichella, ήταν σαν να είναι διαφορετικό αυτοκίνητο. 4 εγκαταλείψεις και μία μόλις παρουσία στο βάθρο με τη νίκη στον εναρκτήριο αγώνα.
Ο “Iceman” έπρεπε να κερδίσει όσους περισσότερους αγώνες μπορούσε, από τους 7 που απέμεναν και ταυτόχρονα να ελπίζει σε “στραβοπάτημα” του Alonso, για να καλύψει το χάσμα των 36 βαθμών. Στην Ουγγαρία πέτυχε το ιδανικό, δηλαδή νίκη και τον Alonso εκτός βαθμών, σε έναν κακό αγώνα για τον Ισπανό, όπου αναγκάστηκε να κάνει έξτρα pit-stop για αλλαγή εμπρός πτέρυγας. Η διαφορά είχε πλέον μειωθεί στους 26 βαθμούς.
Ο Φινλανδός πέτυχε την pole και τη νίκη στο πρώτο Τουρκικό GP στην F1, διατηρώντας μάλιστα την πρωτοπορία σε όλους τους γύρους του αγώνα, όμως ο Alonso τερμάτισε στη 2η θέση, όταν ο Montoya βγήκε προς στιγμήν εκτός πίστας, στον τελευταίο γύρο. Στη Monza o Kimi πέτυχε την pole, όμως άλλη μία αλλαγή κινητήρα τον έριξε στην 11η θέση του grid. Ο Montoya κέρδισε τον αγώνα με τον Alonso και τον Fisichella να συμπληρώνουν το βάθρο, ενώ ο Raikkonen τερμάτισε 4ος. Στο Spa πέτυχε την 6η του νίκη στη σεζόν, ισοφαρίζοντας τον Alonso. Ο Ισπανός τερμάτισε 2ος, μετά το ατύχημα μεταξύ των Montoya και Pizzonia 4 γύρους πριν το πέσιμο της καρό σημαίας, με τον Κολομβιανό να αποτυγχάνει για δεύτερη φορά να βοηθήσει λίγο τον team-mate του.
Αναμφισβήτητα πρόκειται για τους δύο καλύτερους οδηγούς της “μετά Schumacher” εποχής ή αν προτιμάτε των μέσων της δεκαετίας ’00.
Φτάνουμε στο Interlagos για το GP Βραζιλίας. Τα ψέμματα είχαν τελειώσει. Ο Alonso χρειαζόταν μόνο την 3η θέση του βάθρου, για να γίνει ο τότε νεότερος Πρωταθλητής στην ιστορία της F1, με δύο αγώνες “καβάντζα”. Εκκίνησε από την pole και κράτησε την θέση του μέχρι τον 2ο γύρο, όμως στον 3ο δεν μπορούσε να κρατήσει πίσω του τον Montoya. Ο Raikkonen εκκίνησε 5ος, αλλά πέρασε αμέσως τον Button και λίγο αργότερα τον Fisichella. Μετά τα pit-stops πέρασε μπροστά από τον Alonso, όμως ο Ισπανός παρέμεινε στην 3η θέση και πήρε το Πρωτάθλημα.
Αυτό που δεν είχε τελειώσει ήταν ο τίτλος των Κατασκευαστών, με την McLaren να προηγείται της Renault για 2 βαθμούς. Στην Ιαπωνία λοιπόν, ο Raikkonen έδωσε ένα πραγματικό ρεσιτάλ οδήγησης, κερδίζοντας τον αγώνα αφού προσπέρασε τον Fisichella στον τελευταίο γύρο, έχοντας εκκινήσει από την 17η θέση. Απόλαυση
Για την ιστορία το τελευταίο GP στη Σανγκάη κέρδισε από την pole ο Alonso, ενώ η αποτυχία του Montoya να τερματίσει στα τελευταία δύο GP, σήμαινε ότι η Renault αναδείχθηκε Πρωταθλήτρια Κατασκευαστών για 1η φορά στην ιστορία της Γαλλικής αυτοκινητοβιομηχανίας. Alonso και Raikkonen μοιράστηκαν από 7 νίκες έκαστος, με τον Ισπανό να πετυχαίνει μία pole position περισσότερη από τον Φινλανδό (6-5), με τον τελευταίο να σημειώνει 10 ταχ. γύρους (ισοφαρίζοντας το ρεκόρ του Schumacher το 2004) έναντι 2 του Alonso. Ο Raikkonen ξεπέρασε σε απόδοση τον team-mate του Juan Pablo Montoya με 13-6.
2006
Το 2006 επεφύλασσε αλλαγές. Στο πεδίο των τεχνικών κανονισμών άλλαξε ο τύπος του κινητήρα από V10 3.0 λίτρων σε V8 2,4 λίτρων, ενώ παράλληλα επετράπη και πάλι η αλλαγή ελαστικών κατά τη διάρκεια του αγώνα. To Πρωτάθλημα αποδείχθηκε υπόθεση των Alonso και Schumacher, οι οποίοι κέρδισαν από 7 αγώνες έκαστος. Η Ferrari δούλεψε πολύ τον χειμώνα και επέστρεψε δριμύτερη, με τη 248 F1 να αποδεικνύεται εξαιρετικά αξιόμαχη. Ο Michael Schumacher στα 37 του τότε έτη, έχασε το Πρωτάθλημα για 13 βαθμούς, ενώ η Ferrari για μόλις 5 βαθμούς έχασε το Κατασκευαστών. Raikkonen και McLaren δεν κατάφεραν να κερδίσουν κανέναν αγώνα, πράγμα που είχε να συμβεί από το 1996.
Ωστόσο ο Φινλανδός κατάφερε να τερματίσει 12 αγώνες, όλοι εντός βαθμών και με 6 παρουσίες στο βάθρο συγκέντρωσε 65 βαθμούς, τερματίζοντας την σεζόν στην 5η θέση, πίσω από τους Felipe Massa (Ferrari) και Giancarlo Fisichella (Renault). Παρόλο που η αξιοπιστία είχε βελτιωθεί, η MP4-21 δεν κινούνταν στον ίδιο ρυθμό με τις Renault και Ferrari, μένοντας κάποιες φορές πίσω ακόμα και από τους Massa και Fisichella. Να σημειωθεί, ότι ο V8 κινητήρας κατασκευαζόταν για πρώτη φορά εξ ολοκλήρου από την Mercedes και όχι από την ilmor, όπως συνέβαινε για 11 συναπτά έτη.
Η MP4-21, το μονοθέσιο της McLaren το 2006
Ξεχωρίζοντας τα highlights, αξίζει να αναφερθεί η απόδοση του Φινλανδού στον εναρκτήριο αγώνα στο Μπαχρέϊν, όπου εκκίνησε 22ος και τερμάτισε 3ος. Στο Μονακό όπου εκκίνησε 3ος, πέρασε τον Webber για τη 2η θέση και κυνήγησε τον Alonso μέχρι τον 50ο γύρο, όταν και ξέσπασε φωτιά στην πλάτη της McLaren. Ο Raikkonen περπάτησε μέχρι το λιμάνι και μπήκε στο προσωπικό του γιοτ, ενώ λίγο αργότερα μεταδόθηκαν ζωντανά σε όλη την υφήλιο οι γνωστές εικόνες, με τον ίδιο να χαλαρώνει με φίλους, έχοντας βγάλει την αγωνιστική στολή του.
Το 2006 γενικότερα ήταν ένα σημείο καμπής στην F1. Ο Michael Schumacher, μετά τη νίκη του στην Monza, ανακοίνωσε την απόσυρσή του από την ενεργό δράση στο τέλος του 2006. Πολύ σύντομα ανακοινώθηκε από πλευράς Ferrari ότι ο Raikkonen θα αντικαθιστούσε τον 7 φορές Παγκόσμιο Πρωταθλητή. Από την άλλη, ο Juan Pablo Montoya είχε μία δύσκολη σεζόν και μετά το GP των Η.Π.Α., όπου έπεσε επάνω στον Φινλανδό team-mate του, αντικαταστάθηκε άμεσα από τον Pedro de la Rosa, 3ο οδηγό της McLaren. Ήταν το τέλος της καριέρας ενός πραγματικά ταλαντούχου οδηγού, ενός οδηγού που για κάποιο λόγο δεν ταίριαξε στην F1, ενός οδηγού που αν το είχε βάλει στόχο θα μπορούσε να στεφθεί πρωταθλητής. Να σημειωθεί ότι ήδη από τον Δεκέμβριο του 2005, υπήρχαν επιβεβαιωμένα δημοσιεύματα για την μετακίνηση του Fernando Alonso στην McLaren για το 2007.
(Ο Raikkonen κέρδισε και τους δύο team-mates του το 2006. Με 7-3 επιβλήθηκε του Montoya και με 8-0 του De la Rosa).
2007 Ferrari
Η ανακοίνωση της συνεργασίας Ferrari και Raikkonen λίγο μετά το GP της Monza το 2006, επιβεβαίωσαν τις φήμες περί προσυμφώνου των δύο πλευρών, που κυκλοφορούσαν από τα τέλη Αυγούστου του 2005. Ήταν άλλωστε γνωστό τοις πάσι ότι το συμβόλαιο του Michael Schumacher με τους “Κόκκινους” ολοκληρωνόταν στα τέλη της σεζόν του 2006. Η απόσυρση του Schumi αλλά και του Villeneuve σήμαινε ότι ο μοναδικός Παγκόσμιος Πρωταθλητής στο grid του 2007, ήταν ο Fernando Alonso, πλάϊ στον οποίο θα έκανε το ντεμπούτο του ο νεαρός τότε, Lewis Hamilton.
Ο Iceman ξεκίνησε την σεζόν ιδανικά με pole position και νίκη στην Αυστραλία, ισοφαρίζοντας τον Nigel Mansell, ο οποίος είχε κερδίσει το 1989 στο ντεμπούτο του με την Ferrari. Σύντομα έγινε σαφές ότι η McLaren είχε ένα πολύ ανταγωνιστικό πακέτο, ενώ επιπλέον ο Φινλανδός είχε απέναντί του έναν πολύ γρήγορο team-mate, τον Felipe Massa. Ο Βραζιλιάνος πέτυχε την pole position στην Μαλαισία, αλλά στον αγώνα έκανε αρκετά λάθη, με αποτέλεσμα να χάσει θέσεις. Αντίθετα ο Alonso πήρε την πρωτοπορία στον 1ο γύρο και δεν απειλήθηκε ποτέ από κανέναν, φτάνοντας εύκολα στη νίκη. Ο Hamilton τερμάτισε 2ος 17,5 δευτ. πίσω από τον Ισπανό, με τον Iceman να συμπληρώνει το βάθρο.
O Massa ήταν φορμαρισμένος και κέρδισε τα επόμενα δύο GP σε Μπαχρέϊν και Ισπανία, εκκινώντας και στις δύο περιπτώσεις από την pole position. Ο Raikkonen ανέβηκε στο 3ο σκαλί του βάθρου στην πίστα του Σακχίρ, αλλά εγκατέλειψε από βλάβη στα ηλεκτρικά της F2007, στην πίστα της Καταλονίας. Ο Hamilton μπορεί να μην είχε κερδίσει αγώνα ακόμα, αλλά με τέσσερις παρουσίες στο βάθρο, ηγούνταν της κούρσας του Πρωταθλήματος με 30 βαθμούς, έχοντας πίσω του τον Alonso με 28, τον Massa με 27 και τον Raikkonen με 22. Ο Βρετανός έγινε ο νεότερος πρωτοπόρος της βαθμολογίας, σπάζοντας το ρεκόρ του ιδρυτή της ομάδας του, Bruce McLaren.
Ο Raikkonen υπέπεσε σε λάθος κατά τη διάρκεια των κατατακτηρίων δοκιμών στους στενούς δρόμους του Πριγκηπάτου, όταν ακούμπησε τον εμπρός δεξί του τροχό στην μπαριέρα, στην έξοδο της στροφής μετά την πισίνα. Το αποτέλεσμα ήταν ζημιά στην ανάρτηση, κάτι που τον ανάγκασε να εκκινήσει από την 16η θέση. Στην McLaren ήταν προφανώς ικανοποιημένοι με τον Alonso στην pole και τον νεαρό team-mate του στη 2η θέση του grid. Τα βρετανικά μονοθέσια ήταν καταιγιστικά, με τον Alonso να κερδίζει τον αγώνα και να πετυχαίνει τον ταχύτερο γύρο.
Τέσσερα δευτ. πίσω του τερμάτισε ο Lewis Hamilton, έχοντας ντουμπλάρει μαζί με τον Alonso όλα τα μονοθέσια πλην του Massa, ο οποίος εκκίνησε 3ος και τερμάτισε στην ίδια θέση 1,09 λεπτά από τους δύο πρώτους. Ο Φινλανδός έφυγε από το Μονακό με τον ένα βαθμό της 8ης θέσης.
Οι τρείς διεκδικητές του τίτλου σε μία φωτογραφία. Στο κέντρο η F2007 του Raikkonen. Αριστερά η MP4-22 του Hamilton και δεξιά αυτή του Alonso.
Στον Καναδά ήταν η σειρά του Lewis να σημειώσει την παρθενική του pole position. Στην εκκίνηση ο Βρετανός κατάφερε να κρατηθεί πρώτος, σε αντίθεση με τον δις Παγκόσμιο Πρωταθλητή που έχασε τη 2η θέση, όταν βγήκε εκτός πίστας στην 1η στροφή. Μάλιστα ο Ισπανός έκανε το ίδιο λάθος ξανά με αποτέλεσμα να χάσει την 3η θέση από τον Massa. Ο αγώνας ήταν δραματικός με το αυτοκιίνητο ασφαλείας να κάνει την εμφάνιση του 4 φορές. Ο Πολωνός οδηγός της BMW-Sauber, Robert Kubica, υπέστη ένα τρομακτικό ατύχημα, από το οποίο ευτυχώς κατάφερε να βγεί σώος. Ο Hamilton κατάφερε να κερδίσει στην 6η του μόλις εμφάνιση στην F1, ωστόσο για τους υπόλοιπους πρωταγωνιστές μας τα πράγματα πήγαν πολύ στραβά.
Ο Massa δέχθηκε την μαύρη σημαία και τον αποκλεισμό του από τον αγώνα, όταν παραβίασε τον κόκκινο σηματοδότη που απαγόρευε την έξοδο από το pitlane. Ο Alonso έκανε πολλά λάθη, δέχθηκε ποινή 10 δευτ., προσέφερε άφθονο θέαμα μαζί με τον Raikkonen δίνοντας μάχη για την 8η θέση, ενώ στο τέλος δέχθηκε προσπέρασμα από την Super-Aguri Honda του Takuma Sato, χάνοντας την 6η θέση. Ο Raikkonen στάθηκε πιο τυχερός, έμεινε μακριά από κακοτοπιές και τερμάτισε στην 5η θέση. Ακόμα πιο τυχεροί ήταν οι Nick Heidfeld (BMW-Sauber) και Alex Wurz οι οποίοι συμπλήρωσαν το βάθρο, με τον Αυστριακό οδηγό της Williams να έχει εκκινήσει από την 19η θέση του grid!
Ο Hamilton πέτυχε ξανά την pole position στην Ινδιανάπολη, με τον Alonso να “κλειδώνει” την πρώτη σειρά εκκίνησης για την McLaren. Πίσω τους βρέθηκαν οι δύο Ferrari, με τον Massa μπροστά από τον Kimi. Τον αγώνα κέρδισε ο Lewis, παρά την ασφυκτική πίεση του Alonso, ο οποίος τερμάτισε 1,5 δευτ. πίσω από τον Βρετανό. Το βάθρο συμπλήρωσε ο Massa σχεδόν 13 δευτ. πίσω από τις McLaren, ενώ ο Iceman δεν κατάφερε κάτι καλύτερο από την 4η θέση. Σε αυτό το GP έκανε το ντεμπούτο του ο 19χρονος Γερμανός Sebastian Vettel, αντικαθιστώντας τον Robert Kubica στην BMW-Sauber. Εκκίνησε από την 7η θέση και τερμάτισε στην 8η, λαμβάνοντας τον πρώτο του βαθμό στην F1.
Επιστροφή στην Ευρώπη για το Γαλλικό GP στην πίστα του Magny-Cours. Πρωτοπόρος της βαθμολογίας ήταν ο… Hamilton με 58 βαθμούς. Δέκα βαθμούς πίσω του βρισκόταν ο Alonso, ενώ στην 3η θέση με 39 βρισκόταν ο Massa. O Raikkonen ήταν 4ος με 32 βαθμούς, έχοντας κερδίσει μόνο τον εναρκτήριο αγώνα στην Αυστραλία, τη στιγμή που όλοι οι προαναφερόμενοι είχαν κερδίσει από δύο αγώνες. Το γεγονός δε ότι η McLaren ήταν τόσο ανταγωνιστική και αξιόπιστη αποτελούσε μάλλον τραγική ειρωνεία για τον Iceman. Ήταν φανερό ότι έπρεπε να αντιδράσει, αν ήθελε να έχει ελπίδες για τον τίτλο.
Στη Γαλλία λοιπόν, ο Φινλανδός πέρασε στην εκκίνηση τον Hamilton και ακολούθησε τον team-mate του, που είχε εκκινήσει από την pole. Όταν ήρθε η ώρα για τα δεύτερα pit-stops, ο Kimi επέλεξε να μπει δύο γύρους μετά τον Massa, πράγμα που στρατηγικά απέδωσε με τον Φινλανδό να βγαίνει στην πίστα 1ος. Ο αγώνας ολοκληρώθηκε με την Ferrari να πετυχαίνει το πρώτο της 1-2 στη σεζόν, με τον Hamilton 3o και τον Alonso μόλις 7ο.
Με παρόμοιο τρόπο, ο Iceman κέρδισε και το Silverstone νικώντας αυτή τη φορά τους οδηγούς της McLaren. Ωστόσο στην 1η θέση της βαθμολογίας εξακολουθούσε να βρίσκεται ο Hamilton με 70 βαθμούς, με τον Alonso στη 2η θέση (58) και τον Raikkonen στην 3η, να βρίσκεται οριακά πάνω από τον team-mate του με ένα βαθμό διαφορά (52-51).
Φτάνουμε στο GP Ευρώπης στο Nurburgring, με τον Raikkonen να επιστρέφει στην pole position για δεύτερη φορά στη σεζόν, μετά την Αυστραλία. Στον 1ο γύρο του αγώνα ξεκινούν να πέφτουν ψιχάλες και o Φινλανδός στρίβει την τελευταία στιγμή προς τα pits για αλλαγή ελαστικών. Μία μικρή αποσταθεροποίηση και μία διόρθωση με το τιμόνι, γίνονται η αιτία να βγεί από τον διάδρομο και να επιστρέψει στην πίστα, με αποτέλεσμα να κάνει άλλον ένα γύρο με ελαστικά για στεγνό οδόστρωμα. Στο μεταξύ οι συνθήκες γρήγορα χειροτέρεψαν και μία σειρά από απανωτές εξόδους στην πρώτη στροφή, οδήγησε σε προσωρινή διακοπή.
Στην επανεκκίνηση οι Massa και Alonso έδωσαν μάχη για τη νίκη, με τον Raikkonen να έχει πέσει στην 7η θέση και τον Hamilton τελευταίο, μετά από ένα ρίσκο με στεγνά ελαστικά που δεν απέδωσε. Ο Φινλανδός εγκατέλειψε με βλάβη στα υδραυλικά στα μισά του αγώνα, ενώ βρισκόταν στην 3η θέση. Πέντε γύρους πριν την καρό σημαία κι ενώ ο Massa είναι στην πρωτοπορία για 41 γύρους σερί, ο Alonso κάνει την κίνηση του από την εξωτερική στη στροφή 5 και περνά μπροστά. Λίγο πριν την απονομή των τροπαίων, η ένταση μεταξύ των δύο Ισπανόφωνων ανδρών ανεβαίνει και αποτυπώνεται στην τηλεοπτική κάμερα.
Ακολουθούσε ο αγώνας στην Ουγγαρία, αλλά μόλις είχε ξεσπάσει το σκάνδαλο “spygate”. Στα μέσα Ιουλίου λοιπόν, η McLaren ερωτήθηκε από την FIA αν κατέχει έγγραφα και εμπιστευτικές πληροφορίες της Ferrari. Υπεύθυνος για τη διαρροή φερόταν να είναι ο Nigel Stepney, υπάλληλος της Ιταλικής ομάδας, ο οποίος πικραμένος που δεν προήχθη σε Τεχνικό Διευθυντή μετά την αποχώρηση του Ross Brawn, κατηγορήθηκε ότι διέρευσε πληροφορίες σχετικές με την F2007 στον επικεφαλής σχεδίασης της McLaren, Mike Coughlan. Στις 26 Ιουλίου έλαβε χώρα ακρόαση της FIA προκειμένου εξετάσει τους ισχυρισμούς των δύο πλευρών.
Οι Βρετανοί υποστήριξαν ότι δεν χρησιμοποιήθηκαν πληροφορίες της Ferrari, σε κανένα στάδιο εξέλιξης του μονοθεσίου τους, καθώς αυτές βρίσκονταν στην κατοχή του Coughlan και κανένας άλλος υπάλληλος της McLaren δεν γνώριζε την ύπαρξή τους πριν την 03/07/2007. Η McLaren κρίθηκε ένοχη για την κατοχή των πληροφοριών, αλλά δεν τιμωρήθηκε για τις ενέργειες του Coughlan. Ωστόσο αποκλείστηκε από το Πρωτάθλημα Κατασκευαστών και τιμωρήθηκε με πρόστιμο μαμούθ 100 εκ. δολαρίων.
Στα αγωνιστικά θέματα, οι σχέσεις των δύο οδηγών της McLaren διαρρήχθηκαν κατά τη διάρκεια των κατατακτηρίων δοκιμών στο Hungaroring. Ο Hamilton (που βρισκόταν στην κορυφή του βαθμολογικού πίνακα με 70 βαθμούς) πήρε εντολή από την ομάδα του, να αφήσει τον Alonso (δύο βαθμούς πίσω με 68) να περάσει μπροστά του στο τελευταίο μέρος των δοκιμών. Ο Βρετανός δεν το έκανε, κι έτσι όταν ο Ισπανός μπήκε στα pits για αλλαγή ελαστικών με σκοπό έναν ακόμη γρήγορο γύρο, παρέμεινε στατικός για 10 δευτ. ενώ είχε πάρει το “οκ” από το pit crew, ώστε ο team-mate του να μην έχει την ευκαιρία να κάνει τον δικό του γρήγορο γύρο.
Ο Ισπανός πέτυχε την pole position, αλλά τιμωρήθηκε με ποινή 5 θέσεων κι ετσι η pole ήταν του Hamilton. Στον αγώνα, Alonso και Massa ταλαιπωρήθηκαν πολύ με αποτέλεσμα να περιοριστούν στις θέσεις 4 και 13 αντίστοιχα. Ο Hamilton έκανε πολύ καλό αγώνα, άντεξε στην πίεση του Kimi και σημείωσε την τρίτη του νίκη, με τον Raikkonen να τερματίζει πίσω του με διαφορά 0,715 δευτ.
Στην Τουρκία, ήταν σειρά του Massa να πετύχει την pole position και να σημειώσει και αυτός την 3η του νίκη. Ο Raikkonen τερμάτισε 2ος σημειώνοντας το δεύτερο 1-2 της Ferrari. Η McLaren δεν μπόρεσε να απειλήσει τους “κόκκινους” σε αυτόν τον αγώνα (Alonso 3ος 26 δευτ. πίσω, Hamilton 5ος) και πλέον απέμεναν 5 αγώνες για την ολοκλήρωση της σεζόν με τους 4 πρωταγωνιστές να μετράνε από 3 νίκες έκαστος. Φτάνοντας στην Monza οι προσδοκίες της Ferrari ήταν υψηλές, μετά από το σαρωτικό 1-2 στην Τουρκία, ωστόσο η πραγματικότητα την διέψευσε.
Ο Raikkonen είχε ένα σφοδρό ατύχημα στις δοκιμές του Σαββάτου και δεν κατάφερε κάτι καλύτερο από την 5η θέση. Αντιθέτως οι McLaren’s “κλείδωσαν” την 1η σειρά της εκκίνησης με τον Alonso στην pole. Στην 3η θέση κατατάχθηκε ο Felipe Massa. Στον αγώνα τα βρετανικά μονοθέσια δεν προβληματίστηκαν και τερμάτισαν στο 1-2, ενώ 27 δευτ. πίσω τερμάτισε 3ος ο Iceman. Μάλιστα ο Φινλανδός δεν μπόρεσε να κρατήσει πίσω του τον Βρετανό μετά τα pit-stops και έχασε τη 2η θέση από τον Hamilton στην 1η στροφή. Ο Massa ήταν άτυχος, καθώς αποσύρθηκε στον 11ο γύρο με πρόβλημα στην ανάρτηση, κι ενώ βρισκόταν στην 3η θέση.
Η εκδίκηση για την Ferrari ήρθε στο Σπα, με τους κόκκινους να “κλειδώνουν” την 1η σειρά της εκκίνησης, με τον Raikkonen μπροστά από τον Massa. Ο Φινλανδός και ο Βραζιλιάνος team-mate του, δεν απειλήθηκαν σε κανένα σημείο του αγώνα από κανέναν και κατάφεραν να τερματίσουν στις θέσεις 1 και 2 αντίστοιχα. Μερικά δευτερόλεπτα πιο πίσω στην 3η και 4η θέση, τερμάτισαν οι Alonso και Hamilton. Η Ferrari ανακυρήχθηκε Πρωταθλήτρια Κατασκευαστών, μετά τον επίσημο αποκλεισμό της McLaren από τα αποτελέσματα. Να σημειωθεί ότι έναν αγώνα πριν, η Βρετανική ομάδα προηγούνταν της Ιταλικής με διαφορά 23 βαθμών.
Επιστροφή για την πίστα του Fuji στο καλεντάρι της F1 μετά από 30 χρόνια, για το GP Ιαπωνίας, σε έναν επεισοδιακό αγώνα με πολύ βροχή, αλλά και με ελάχιστη ορατότητα. Ο Lewis Hamilton ξεκινούσε από την pole position, έχοντας πίσω του τους: Alonso, Raikkonen και Massa. Η εκκίνηση έγινε πίσω από το αυτοκίνητο ασφαλείας και παρά την σύσταση της FIA για χρήση των extreme βρόχινων ελαστικών από τις ομάδες, η Ferrari εκκίνησε με νορμάλ βρόχινα. Το αποτέλεσμα ήταν μια πιρουέτα από τον Massa, στον 2ο γύρο, πράγμα που τον οδήγησε στα pits για αλλαγή ελαστικών, ένα γύρο αργότερα. Αμέσως μετά ακολούθησε ο Raikkonen για τη δική του αλλαγή. Στον 19ο γύρο αποσύρθηκε το αυτοκίνητο ασφαλείας και είχαμε αγώνα.
Σε αυτό το σημείο ο Raikkonen βρισκόταν στην 16η θέση και ο Massa στην 17η. Ένα γύρο μετά, ο Βραζιλιάνος εμβολίστηκε από την Williams του Alex Wurz, αλλά κατάφερε να συνεχίσει τον αγώνα του. Στον 25ο γύρο, ο Raikkonen περνά την Toyota του Ralf Schumacher για την 11η θέση, ενώ λίγο αργότερα οι McLaren’s μπαίνουν στα pits για αλλαγή ελαστικών. Ο Hamilton επέστρεψε στην πίστα 3ος, ενώ ο Alonso 8ος. Μπροστά στην 1η θέση βρισκόταν η Toro Rosso του Sebastian Vettel, ο οποίος σε ηλικία 20 ετών έγινε ο τότε νεότερος οδηγός επικεφαλής αγώνα. Στον 33ο γύρο, ο Alonso δέχεται προσπέρασμα από τον Nick Heidfeld για την 7η θέση, ενώ ένα γύρο μετά υπήρξε επαφή του Kubica με τον Hamilton, οι οποίοι βρίσκονταν στις θέσεις 3 και 2 αντίστοιχα.
Ο Ισπανός δις Πρωταθλητής περνούσε ένα ομολογουμένως δύσκολο απόγευμα, καθώς στον 35ο γύρο είχε μία επαφή με τον Vettel, ενώ στον 41ο γύρο τέθηκε εκτός αγώνα, μετά από μία σφοδρή σύγκρουση με την μπαριέρα. Το ατύχημα του Alonso επέφερε εμπλοκή αυτοκινήτου ασφαλείας, κατά τη διάρκεια παραμονής του οποίου ο Vettel (3ος) έπεσε πάνω στην Red Bull του Mark Webber (2ος) βάζοντας τέλος στον αγώνα και των δύο. Ο Hamilton απέδειξε ότι είναι γεννημένος για τα δύσκολα και πήρε την καρό σημαία στο Fuji.
Ο Massa έπεσε θύμα της στρατηγικής της Ferrari, αναγκάστηκε να μπει στα pits για 4η φορά 10 γύρους πριν το τέλος, παραδίδοντας την 3η θέση στον team-mate του, έδωσε μάχη με τον Robert Kubica για την 6η θέση στον τελευταίο γύρο του αγώνα και κατάφερε να την κρατήσει. Ο Raikkonen, δεδομένων των συνθηκών, έκανε έναν πολύ καλό αγώνα. Η στρατηγική της ομάδας του, κόστισε και σε αυτόν ένα καλύτερο αποτέλεσμα, με 3 pit stops έναντι 1 του Hamilton. Οδήγησε σταθερά και εκμεταλλεύτηκε τις εγκαταλείψεις για να ανέβει θέσεις, αλλά έκανε και πραγματικά προσπεράσματα όπου αυτό απαιτήθηκε. Το μόνο που δεν κατάφερε να κάνει, παρά την προσπάθεια του, ήταν να περάσει την Renault του Heikki Kovalainen για τη 2η θέση.
Απέμεναν δύο αγώνες για την ολοκλήρωση του Πρωταθλήματος και σειρά είχε το GP Κίνας. Ο Hamilton ηγούνταν της κούρσας με 107 βαθμούς, με τον Alonso στους 95 και τον Raikkonen στους 90. Ο Βρετανός πέτυχε την 6η του pole position, αυξάνοντας τις πιθανότητες εξασφάλισης του τίτλου. Πίσω του βρέθηκαν οι: Raikkonen, Massa και Alonso. Στην εκκίνηση του αγώνα στην υγρή πίστα της Σαγκάης, ο Massa έπαιξε άμυνα απένατι στον Alonso, προστατεύοντας τον team-mate του από μια ενδεχόμενη επίθεση του Ισπανού.
Οι δύο Ισπανόφωνοι οδηγοί αντάλλαξαν από νωρίς δύο φορές τις θέσεις τους. Οι δύο πρωτοπόροι, Hamilton και Raikkonen, μπήκαν στα pits αλλά δεν άλλαξαν τα ελαστικά τους, κρατώντας τα βρόχινα. Ο Φινλανδός πίεζε τον Βρετανό, κι όταν ο τελευταίος έστριψε ανοιχτά σε μία αριστερή στροφή, εκμεταλλεύτηκε το λάθος και πέρασε μπροστά. Η πίστα στέγνωνε και ο Lewis αντιμετώπιζε εκτεταμένη φθορά στα ελαστικά του. Επιχειρώντας να μπει στα pits, γλίστρησε και βγήκε εκτός pitlane στο χαλίκι, απ’ όπου δεν κατάφερε να βγει παρά τις φιλότιμες προσπάθειες του προσωπικού της πίστας. Ήταν η πρώτη εγκατάλειψη για τον Βρετανό. Ο Iceman πήρε την 5η του νίκη στη σεζόν και 200η για την Ferrari.
Grand Prix Κίνας. Ίσως η πιο καθοριστική στιγμή για την τελική έκβαση του πρωταθλήματος.
Όλα θα κρίνονταν στην Βραζιλία, όπου για πρώτη φορά μετά το 1986 είχαμε τρεις πιθανούς πρωταθλητές στον τελευταίο αγώνα της σεζόν. Τότε είχε κερδίσει ο Alain Prost τους Nelson Piquet και Nigel Mansell. Ο Felipe Massa ήταν αυτός που πέτυχε την pole position στο Interlagos, με τον Hamilton δίπλα του, ενώ στην 2η σειρά της εκκίνησης βρέθηκαν οι Raikkonen και Alonso. Στην εκκίνηση ο Φινλανδός κατάφερε να περάσει τον Βρετανό, ο οποίος δέχθηκε προσπέρασμα και από τον Ισπανό team-mate του. Όταν ο Hamilton επιτέθηκε στον Alonso για να πάρει πίσω τη θέση του, έχασε το φρενάρισμα με αποτέλεσμα να βγεί εκτός πίστας και να πέσει στην 8η θέση. Ο Βρετανός είχε ανακάμψει στην 6η θέση, όταν αντιμετώπισε ξαφνικά προβλήματα με το κιβώτιο του, ωστόσο το πρόβλημα ως δια μαγείας λύθηκε και ο Hamilton κατάφερε να συνεχίσει, αλλά από την 18η θέση της κατάταξης. Στις μπροστά θέσεις, ο Alonso καθόταν μάλλον άνετος στην 3η θέση, η οποία του εξασφάλιζε τον 3ο του τίτλο.
Από την άλλη ο Raikkonen έπρεπε να βρει τρόπο να περάσει τον Massa (τα team orders είχαν απαγορευτεί μετά τη σεζόν του 2002), αν ήθελε να γίνει πρωταθλητής. Με τη βοήθεια της στρατηγικής της ομάδας του και με μερικούς πολύ γρήγορους γύρους του, κατάφερε να περάσει μπροστά από τον Massa κατά τη διάρκεια των δεύτερων pit-stop, και να κερδίσει τον αγώνα αλλά και το Πρωτάθλημα, με διαφορά ενός μόλις βαθμού από τους Hamilton (7ος) και Alonso (3ος). Επιτέλους ο Iceman τα είχε καταφέρει.
Παρά το γεγονός ότι βρέθηκε 26 βαθμούς πίσω από τον πρωτοπόρο Hamilton, μετά από το GP των Η.Π.Α. κατάφερε να ανατρέψει το σκηνικό με τις 6 του νίκες ( Alonso-Hamilton από 4, Massa 3).