Στο προηγούμενο άρθρο είχαμε αφήσει στη μέση στην ιστορία του Kimi Raikkonen και σε αυτό θα την ολοκληρώσουμε, συνεχίζοντας την από το 2008.
2008
Το 2008 το οδηγικό δίδυμο της Ferrari παρέμεινε το ίδιο, αντίθετα στην McLaren υπήρξαν αλλαγές. Ο Alonso αποχώρησε από την Βρετανική ομάδα για να επιστρέψει στην Renault, ενώ τη θέση του στην McLaren πήρε ο Φινλανδός Heikki Kovalainen. Μία σημαντική αλλαγή που επήλθε στους κανονισμούς, ήταν η κατάργηση του traction control, η οποία αρχικά δημιούργησε πολλά προβλήματα σε όλους ανεξαιρέτως τους οδηγούς, με πολλές εξόδους και τετ-α-κε. Τα προγνωστικά έδιναν φαβορί και πάλι τις Ferrari και McLaren, αλλά η σεζόν ξεκίνησε άσχημα για τους Ιταλούς στην Αυστραλία, με τα κόκκινα μονοθέσια να εγκαταλείπουν αμφότερα με πρόβλημα στον κινητήρα.
Grand Prix Μαλαισίας: Ο Raikkonen πανηγυρίζει τη νίκη, έχοντας πάνω στο σώμα της F2008 το Νο 1
Ωστόσο ο Raikkonen “απάντησε” με νίκη στην Μαλαισία και Ισπανία, 2η θέση στο Μπαχρέιν και 3η στην Τουρκία και πλέον φιγουράριζε 1ος στον βαθμολογικό πίνακα με 35 βαθμούς. Ακολούθησαν δύο σημαντικά στραβοπατήματα στο Μονακό, με αρκετά λάθη στους βρεγμένους δρόμους του Πριγκηπάτου, με αποκορύφωμα την σύγκρουσή του με την Force India του Adrian Sutil στην έξοδο του τούνελ. Ενώ στον Καναδά, έπεσε πάνω του ο Hamilton, την ώρα που ο Φινλανδός περίμενε εντός pit-lane το πράσινο φανάρι που θα του επέτρεπε την έξοδο στην πίστα και όλα αυτά ενώ βρισκόταν στην 1η θέση.
Παρ’ όλα αυτά στους αγώνες που ακολούθησαν πέτυχε δύο βάθρα και 2 τερματισμούς στους βαθμούς, με αποτέλεσμα φτάνοντας στην Βαλένθια για το GP Ευρώπης (12ο αγώνα της σεζόν) να βρίσκεται μόλις 5 βαθμούς πίσω από τον πρωτοπόρο Hamilton (62-57). Ωστόσο οι ελπίδες του Φινλανδού να διατηρήσει την πίεση στον Hamilton, πνίγηκαν σε ένα σύννεφο λευκού καπνού μαζί με τον κινητήρα της Ferrari, ο οποίος εξερράγη κατά τη διάρκεια του αγώνα.
Ο Raikkonen είχε την ευκαιρία να ανακάμψει στον αγαπημένο του αγώνα στο Spa. Εκκίνησε 4ος και μόλις στον 2ο γύρο πέρασε στην 1η θέση, έχοντας περάσει τους: Kovalainen, Massa και Hamilton. Ωστόσο 3 γύρους πριν το τέλος του αγώνα και με την βροχή να κάνει την εμφάνισή της, δέχθηκε πίεση από τον Hamilton η οποία τον ανάγκασε να υποπέσει σε λάθος, γλιστρώντας με το μονοθέσιο του και καταλήγοντας στη συνέχεια κάθετα στον τοίχο. Η αγαπημένη του πίστα, τον τιμώρησε. Ο Hamilton απέδειξε την ανωτερότητα του στο βρεγμένο, αλλά τιμωρήθηκε με ποινή 25δλπ. για το “κόψιμο” του τελευταίου σικέιν με αποτέλεσμα να καταταχθεί στην 3η θέση. Ο Φινλανδός βρισκόταν πλέον 19 βαθμούς πίσω από τον Βρετανό.
Ακολούθησε ο εντός έδρας για την Ferrari αγώνας στη βροχερή Monza, με όλα τα φαβορί να τερματίζουν σε χαμηλές θέσεις, απόρροια των χαμηλών θέσεων στη σχάρα εκκίνησης, η οποία προέκυψε από κακή επιλογή ελαστικών. Massa και Hamilton τερμάτισαν στις θέσεις 6 και 7 αντίστοιχα (είχαν εκκινήσει από 6η και 15η θέση), ενώ ο Raikkonen τερμάτισε εκτός βαθμών στην 9η θέση, έχοντας εκκινήσει 14ος. Ο Sebastian Vettel έγινε τότε ο νεότερος νικητής σε GP κερδίζοντας τον αγώνα στην Monza για την Scuderia Toro Rosso.
Φτάνοντας στον πρώτο νυχτερινό αγώνα στην ιστορία της F1, για πρώτη φορά στην Σιγκαπούρη, είχε γίνει αντιληπτό ότι ο τίτλος ήταν υπόθεση των Hamilton-Massa, καθώς μόλις ένας βαθμός χώριζε τους δύο οδηγούς (78-77). Ο Robert Kubica με την BMW-Sauber διατηρούσε μαθηματικές πιθανότητες όντας 3ος με 64, ενώ ο 4ος Raikkonen χρειαζόταν ένα θαύμα για να διατηρήσει τον τίτλο του, έχοντας 57 βαθμούς. Θαύμα το οποίο δεν ήρθε ποτέ, καθώς ο Φινλανδός είχε επαφή με τον τοίχο στα σικέϊν της στροφής 10, τέσσερις γύρους πριν το τέλος και ενώ βρισκόταν στην 5η θέση.
Με τρεις αγώνες να απομένουν για το τέλος της σεζόν, ο Φινλανδός κατάφερε να ανεβεί τρείς φορές στο 3ο σκαλί του βάθρου, ισοφαρίζοντας τους βαθμούς του Kubica, αλλά ανέβηκε στην 3η θέση της τελικής κατάταξης, έχοντας 2 νίκες ένατι μίας του Πολωνού, ενώ επιπλέον βοήθησε την ομάδα του στην κατάκτηση του Πρωταθλήματος Κατασκευαστών, το οποίο παραμένει μέχρι σήμερα ο τελευταίος τίτλος των “Κόκκινων”.
Παράλληλα βοήθησε και τον Massa στην Κίνα, παραχωρώντας του αμαχητί την 2η θέση, με τον Βραζιλιάνο να επωφελείται με δύο επιπλέον βαθμούς. Όπως το 2007 έτσι και το 2008, ο Massa ξεπέρασε τον Raikkonen στη μάχη των κατατακτηρίων δοκιμών. Και αν το 2007 το κατάφερε οριακά με 9-8, το 2008 η κυριαρχία του Βραζιλιάνου ήταν ξεκάθαρη με 12-6 έναντι του Φινλανδού. Ο τελευταίος ωστόσο, πέτυχε ξανά 10 ταχύτερους γύρους στη σεζόν, ρεκόρ που μοιράζεται με τον Michael Schumacher.
2009
Το 2009 ήταν χρονιά μεγάλων αλλαγών στους τεχνικούς κανονισμούς, με αποτέλεσμα να αναδειχθούν “νέες δυνάμεις” στο προσκήνιο, ενώ αντίθετα η “παραδοσιακή φρουρά” των κορυφαίων ομάδων έχασε έδαφος. Ferrari και McLaren βρέθηκαν πολύ πίσω απο τον ανταγωνισμό, με τους Ιταλούς να βρίσκονται σε δεινότερη θέση έναντι των Βρετανών, καθώς μετά από 5 αγώνες φιγουράριζαν στην 7η θέση του βαθμολογικού πίνακα με μόλις 6 βαθμούς. Στον επόμενο αγώνα στο Μονακό, ο Raikkonen έφερε ξανά την ελπίδα στην ομάδα του. 2ος στις κατατακτήριες δοκιμές και 3ος στον αγώνα, με την Ferrari να δείχνει επιτέλους ανταγωνιστική, ενώ η 4η θέση του Massa απλά συμπλήρωσε ένα υπέροχο, δεδομένων των συνθηκών, Σαββατοκύριακο για την Scuderia, που είδε για πρώτη φορά στη σεζόν τα μονοθέσια της να τερματίζουν αμφότερα εντός βαθμών.
Θα ακολουθήσει άλλο ένα podium του Massa στη Γερμανία στην 3η θέση και φτάνουμε στο Hungaroring, 10ο Grand Prix της σεζόν. Ο Βραζιλιάνος κινούμενος με περισσότερα από 260 χλμ/ώρα, δέχεται στο κράνος του ένα μικρό ελατήριο από την ανάρτηση της προπορευόμενης Brawn του Rubens Barrichello και καταλήγει στο προστατευτικό τοίχος από ελαστικά. Το αίμα όλων παγώνει, όταν ακούν τον κινητήρα της Ferrari να συνεχίζει να στροφάρει μετά την σύγκρουση, σημάδι ότι ο Βραζιλιάνος είναι αναίσθητος μέσα στο cockpit.
Ο Massa παραλίγο να χάσει το αριστερό του μάτι, όμως θα καταφέρει να αναρρώσει και να επιστρέψει. Σε εκείνον τον αγώνα ο Raikkonen θα τερματίσει 2ος, ενώ θα ακολουθήσουν άλλα δύο podium σε Βαλένθια και Monza, στο 3ο σκαλί του βάθρου και μία απίστευτη νίκη στο Spa, η τέταρτη για τον Φινλανδό, που θα ενίσχυε έτι περισσότερο το προσωνύμιο “king of Spa”, αποτελέσματα που ανέβασαν τον Φινλανδό στην 5η θέση των οδηγών, πίσω μόνο από τους οδηγούς των Brawn και RedBull που μονοπωλούν τη σεζόν, ενώ η Ferrari φιγουράριζε 3η, 15 βαθμούς μπροστά από την McLaren.
Δυστυχώς στους 4 τελευταίους αγώνες, ο Φινλανδός πέτυχε μόνο μία 4η και μία 6η θέση, ενώ αντίθετα ο Hamilton κέρδισε στη Σιγκαπούρη και ανέβηκε άλλες δύο φορές στο 3ο σκαλί του βάθρου, με αποτέλεσμα να ξεπεράσει κατά έναν βαθμό τον Raikkonen αφήνοντάς τον στην 6η θέση των οδηγών. Αυτός ο ένας βαθμός βοήθησε την McLaren να καταταχθεί στην 3η θέση των Κατασκευαστών, αφήνοντας την Scuderia στην 4η θέση. Ο “χλιαρός” Heikki Kovalainen κατάφερε να συγκεντρώσει σε όλη τη σεζόν 22 βαθμούς, όσους δηλαδή συγκέντρωσε σε 9 αγώνες ο Massa, ενώ οι αντικαταστάτες του Βραζιλιάνου, Luca Badoer και Giancarlo Fisichella δεν κατάφεραν να φέρουν βαθμούς, οπότε ήταν μία ξεκάθαρη μάχη Raikkonen-Hamilton.
Ο Φινλανδός δεδομένων των συνθηκών τα έκανε όλα καλά το 2009. Ξεπέρασε σε απόδοση τον Massa στις κατατακτήριες με 5-4, ενώ κέρδισε σε όλες τις περιπτώσεις τους Badoer και Fisichella. Πέτυχε την μοναδική νίκη της Ferrari F60 και βοήθησε την ομάδα στην μάχη της με την McLaren. Ωστόσο κατά τη διάρκεια του Ιαπωνικού gp, η Ferrari ανακοίνωσε ότι το οδηγικό της δίδυμο για το 2010 θα ήταν οι Massa και Alonso! Ήδη από το 2008 υπήρχαν σενάρια για τον ερχομό του Ισπανού στο στρατόπεδο των “κόκκινων”, σενάρια που έδειχναν να επιβεβαιώνονται για το 2011.
Από την άλλη η Ferrari είχε ήδη ανανεώσει τα συμβόλαια των Massa και Raikkonen για το 2010, αλλά ήθελε να εντάξει στο δυναμικό της όσο το δυνατόν γρηγορότερα τον Alonso, στο πρόσωπο του οποίου έβλεπε τον “ηγέτη” που θα τραβούσε την ομάδα μπροστά. Οπότε μόλις ξεκαθάρισε το θέμα της υγείας του Massa, αποφάσισε να κρατήσει τον Βραζιλιάνο, ο οποίος το 2008, με λιγότερα λεφτά έκανε περίπου την ίδια δουλειά με τον Πρωταθλητή του 2007. Επιπλέον τα χρήματα που θα εξασφάλιζε η ομάδα από την Ισπανική τράπεζα Santander (χορηγός του Alonso), έδωσαν τη δυνατότητα στη Ferrari να πληρώσει το συμβόλαιο του Φινλανδού, παρόλο που δεν θα διατηρούσε τις υπηρεσίες του για το 2010.
Υπήρξαν επαφές του Raikkonen με την McLaren για ένα συμβόλαιο για το 2010, αλλά δεν ευδοκίμασαν. Ο Φινλανδός αποφάσισε να αγωνιστεί στα Rally για λογαριασμό της Citroen Junior Team, τη δεύτερη ομάδα του Γάλλου κατασκευαστή. Στο Ράλι Ιορδανίας, 3ο γύρο του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος (WRC), τερμάτισε 8ος και έγινε ο μόλις 2ος οδηγός F1, μετά τον Carlos Reutemann, ο οποίος σκόραρε βαθμούς σε F1 και WRC. Το 2011 αγωνίστηκε με δική του ομάδα, την ICE 1 Racing οδηγώντας Citroen DS3. Και τις δύο χρονιές τερμάτισε στην 10η θέση των οδηγών. Παράλληλα το 2011 έκανε περιορισμένες εμφανίσεις στο NASCAR.
2012 ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗΝ F1
Η F1 δεν είχε τελειώσει για τον Raikkonen και το 2012 επέστρεψε υπογράφοντας διετές συμβόλαιο με την Lotus Renault, η οποία προέκυψε μετά την εξαγορά της εργοστασιακής Γαλλικής ομάδας. Το ξεκίνημα δεν ήταν ιδιαίτερα επιτυχημένο, καθώς στις κατατακτήριες του GP Αυστραλίας πέτυχε την 17η θέση, ωστόσο στον αγώνα κατάφερε να τερματίσει 7ος. Στον 4ο αγώνα της σεζόν στο Μπαχρέϊν ανέβηκε στο 2ο σκαλί του βάθρου. Σε μία αμφίρροπη σεζόν με 7 διαφορετικούς νικητές στους πρώτους 7 αγώνες, ο Raikkonen ανέβηκε συνολικά 6 φορές στο βάθρο, σκόραρε βαθμούς στους 19 από τους 20 αγώνες και πέτυχε μία μνημειώδη νίκη στο Άμπου Ντάμπι χαρίζοντάς μας ένα από τα πιο χαρακτηριστικά team-radio ever!
Τερμάτισε την σεζόν στην 3η θέση των οδηγών, 71 βαθμούς πίσω από τον 2ο Alonso, αλλά μπροστά από τους οδηγούς της McLaren, Hamilton-Button, οι οποίοι πέτυχαν συνολικά 7 νίκες, με την ομάδα τους να καταλαμβάνει την 3η θέση στους κατασκευαστές. Η 3η θέση του Iceman στο Πρωτάθλημα θεωρείται το 3ο πιο επιτυχημένο comeback οδηγού στο σπορ, τουλάχιστον με βάση τα αποτελέσματα (Lauda και Prost επέστρεψαν και αναδείχθηκαν ξανά Πρωταθλητές). Μία θέση πίσω από την McLaren τερμάτισε η Lotus. Ο Φινλανδός αναδείχθηκε ισόπαλος με τον νέο team-mate του, τον Γάλλο Romain Grosjean (10-10) στις κατατακτήριες, με τον Γάλλο να σκοράρει 111 βαθμούς λιγότερους, κάτι που μεταφράστηκε στην 8η θέση των οδηγών.
Μπορεί να μην είχε καμία συγγένεια με την αυθεντική ομάδα της Lotus, αλλά η επιστροφή του μαύρου και χρυσαφί χρωματικού συνδυασμού μας άρεσε.
2013
Το 2013 ξεκίνησε καλά για τον Raikkonen και την Lotus, με νίκη στον εναρκτήριο αγώνα στην Αυστραλία. Ο Φινλανδός είχε εκκινήσει από την 7η θέση και με στρατηγική δύο pit-stop, έναντι τριών των αντιπάλων του, κατάφερε να πάρει την καρό σημαία, φτάνοντας τις 20 νίκες, ισοφαρίζοντας τον Mika Hakkinen. Δυστυχώς σύντομα αποδείχθηκε ότι το μονοθέσιο της Lotus δεν ήταν φτιαγμένο για νίκες, ωστόσο μπορούσε να κυνηγήσει θέσεις στο βάθρο. Ο Φινλανδός κατάφερε να ανέβει έξι φορές στο 2ο σκαλί του βάθρου και μία στο 3ο, ενώ και ο team-mate του, Romain Grosjean, πέτυχε συνολικά έξι podium.
Ο Raikkonen απέδειξε ότι είχε επιστρέψει στην F1 για να παραμείνει, κάνοντας εμφανίσεις σαν αυτή στο Μονακό. Στο Πριγκηπάτο λοιπόν, μετά από επαφή με τον Perez κι ενώ βρισκόταν στην 5η θέση, αναγκάστηκε να μπεί στα pits για αλλαγή ελαστικών. Επέστρεψε στην πίστα 13ος και προσπέρασε τρία μονοθέσια σε δύο γύρους, τερματίζοντας τον αγώνα στη 10η θέση, διατηρώντας αλώβητο το σερί των 23 συνεχόμενων τερματισμών στους βαθμούς, το οποίο επέκτεινε σε 27 στους επόμενους αγώνες, σπάζοντας τότε το ρεκόρ του Michael Schumacher με 24.
Ο Φινλανδός έδωσε μάχη για τη δεύτερη θέση της βαθμολογίας των οδηγών με τον Alonso, με τον Ισπανό να παίρνει τα ηνία της 2ης θέσης μετά το 11ο GP στο Spa. Όλα έδειχναν ότι ο Raikkonen θα “κλείδωνε” την 3η θέση της βαθμολογίας, ωστόσο ένας παλιός τραυματισμός στη μέση του, έκανε την εμφάνιση του στο GP της Σιγκαπούρης με αποτέλεσμα να απουσιάσει από τους δύο τελευταίους αγώνες.
Ως εκ τούτου ο Φινλανδός περιορίστηκε στην 5η θέση πίσω από τους Mark Webber (Redbull) και Lewis Hamilton (Mercedes). Οι εμφανίσεις του Φινλανδού με την Lotus, τράβηξαν την προσοχή της παλιάς του ομάδας (Ferrari), η οποία του προσέφερε διετές συμβόλαιο, ενώ τα οικονομικά προβλήματα της Lotus, η οποία αδυνατούσε να του καταβάλει τα δεδουλευμένα του, καθιστούσαν την Scuderia μονόδρομο για τον Raikkonen.
(Με 10-6 επιβλήθηκε του Grosjean ο Φινλανδός, με τον Γάλλο να τερματίζει τη σεζόν στην 7η θέση με 51 βαθμούς λιγότερους).
2014 FERRARI (part 2)
To 2014 σηματοδότησε μια τεράστια αλλαγή των τεχνικών κανονισμών, καθώς αφήσαμε πίσω μας την εποχή των ατμοσφαιρικών V8 κινητήρων και περάσαμε σε αυτή των υβριδικών turbo V6. Όσοι από εμάς πίστευαν ότι η αλλαγή αυτή θα θύμιζε έστω και στο ελάχιστο την εποχή των 80s, είτε ακουστικά, είτε οπτικά, πέσαμε απλά έξω. Η Ferrari είχε επιτέλους στη διάθεση της, το οδηγικό δίδυμο που συζητιόταν στους δημοσιογραφικούς κύκλους, από το 2008. Ωστόσο στην πράξη αποδείχθηκε ότι δεν αρκούν δύο παγκόσμιοι πρωταθλητές για να φέρουν την “άνοιξη”.
Η Scuderia δεν ανταποκρίθηκε με επιτυχία στο νέο concept, με την F14T να κινείται κάτω του μετρίου. Πέτυχε μόλις δύο podium (και τα δύο από τον Alonso), ενώ έγινε το πρώτο μονοθέσιο της Ferrari μετά την F93A του μακρινού 1993, που δεν πέτυχε καμία νίκη στη σεζόν συμμετοχής του. Ήταν η χειρότερη χρονιά που θα μπορούσε να φανταστεί ο Raikkonen, καθώς δεν κατάφερε ούτε μία φορά να ανέβει στο βάθρο, πράγμα που είχε να συμβεί από το 2001, πρώτη σεζόν συμμετοχής του με την Sauber. Αποδείχθηκε κατώτερος του Alonso σε κατατακτήριες δοκιμές (ηττήθηκε με 16-3) αλλά και σε αποτελέσματα αγώνα, τερματίζοντας την σεζόν στην 12η θέση (χαμηλότερη τότε επίδοση καριέρας) με 55 βαθμούς, ενώ ο Ισπανός συγκέντρωσε σχεδόν τους τριπλάσιους, φτάνοντας τους 161, κάτι που μεταφράστηκε σε 6η θέση στο Πρωτάθλημα Οδηγών.
Να σημειωθεί ότι ο Ισπανός για κάποιο διάστημα φιγουράριζε στην 3η αλλά και στην 4η θέση της βαθμολογίας, πριν πέσει πίσω από τους Ricciardo, Bottas και Vettel. Η καλύτερη επίδοση του Φινλανδού, ήρθε στο Spa, όπου υπήρχαν ελπίδες ακόμη και για podium, ωστόσο η Williams του Bottas είχε άλλη άποψη, στερώντας την 3η θέση στον Raikkonen και περιορίζοντάς τον στην 4η.
Ρόδα με ρόδα με την RB-10 του Daniel Ricciardo
Η κατρακύλα της Ferrari έφερε αλλαγές στο διοικητικό της κομμάτι. Τρείς αγώνες μετά την έναρξη της σεζόν, ο Stefano Domenicali (σημερινός CEO F1 group) τότε Διευθυντής της Ferrari παραιτήθηκε, αναλαμβάνοντας την ευθύνη για την εικόνα της ομάδας. Αντικαταστάθηκε από τον Marco Mattiacci, Πρόεδρο και CEO της Ferrari Βορείου Αμερικής.
Επιπλέον στο GP Σιγκαπούρης (14ο αγώνα της σεζόν) αντικαταστάθηκε ο Luca di Montezemolo, Πρόεδρος της Ferrari για 23 συναπτά έτη. Τη θέση του κάλυψε ο αείμνηστος Sergio Marchionne, CEO της Fiat Chrysler Automobiles. Οι “κόκκινοι” τερμάτισαν την σεζόν στην 4η θέση των κατασκευαστών πίσω από τις Mercedes, RedBull και Williams, με την διαφορά από την Βρετανική ομάδα στους 104 βαθμούς.
2015
Το 2015 ο Raikkonen απέκτησε καινούριο team-mate, τον τετράκις Παγκόσμιο Πρωταθλητή Sebastian Vettel, ο οποίος ερχόμενος από μία κακή σεζόν με την Redbull, αντικατέστησε τον Fernando Alonso. Ήταν μία κίνηση από πλευράς Ferrari, η οποία έπεισε και τον πλέον ρομαντικό φίλαθλο του Φινλανδού, συμπεριλαμβανομένου και του εαυτού μου, ότι η ομάδα δεν πόνταρε στον Iceman για να επιστρέψει στους τίτλους. Καινούριος ήταν και ο Διευθυντής της ομάδας, ο Maurizio Arrivabene, πρώην μεγαλοστέλεχος καπνοβιομηχανίας η οποία παλαιότερα υπήρξε μέγας χορηγός της ομάδας.
Η Scuderia παρουσιάστηκε εμφανώς βελτιωμένη σε σχέση με το 2014, με τον Vettel να κερδίζει 3 αγώνες και να πετυχαίνει άλλα 10 podium (1 pole, 1 ταχ. γύρο). Ο Raikkonen από την άλλη ανέβηκε 3 φορές στο βάθρο, σημείωσε δύο ταχύτερους γύρους και όταν τερμάτιζε βρισκόταν πάντα εντός βαθμών (σημείωσε 5 εγκαταλείψεις, με τον Vettel να εγκαταλείπει μόλις μία φορά).
Ωστόσο επισκιάστηκε από τον Vettel σε κατατακτήριες δοκιμές (ηττήθηκε σε 15 περιπτώσεις) και σε αποτελέσματα αγώνα, όπου ο Γερμανός συγκέντρωσε σχεδόν διπλάσιους βαθμούς (278-150), ενώ μόλις 4 φορές κατάφερε ο Φινλανδός να τερματίσει μπροστά του. Μάλιστα λίγο έλειψε να χάσει την 4η θέση των οδηγών από τον συμπατριώτη του, Valtteri Bottas, με τον οποίο έδωσε αρκετές μάχες μέσα στη σεζόν, οι οποίες σε δύο περιπτώσεις κατέληξαν σε επαφή των δύο.
Φυσικά δεν έλειψαν τα οδηγικά λάθη (τετ-α-κε στον Καναδά, έξοδος στις H.Π.Α.), οι ατυχίες (στην Αυστραλία δεν κούμπωσε καλά ο τροχός στο pit-stop, πρόβλημα με τον κινητήρα στην Ουγγαρία, κακή εκκίνηση στην Ιταλία) αλλά και οι συγκρούσεις, όπως αυτή στην Αυστρία με τον Fernando Alonso, η οποία σε συνδυασμό με την τραγική είδηση του χαμού του Jules Bianchi (ο οποίος είχε τραυματιστεί βαρύτατα στο κεφάλι κατά τη διάρκεια του Ιαπωνικού GP του 2014) επέβαλαν την λήψη άμεσων μέτρων για την ενίσχυση της ασφάλειας των οδηγών (βλ. halo).
Ωστόσο υπήρξαν και οι καλές στιγμές, αυτές που θύμισαν τον πραγματικό Kimi Raikkonen, όπως για παράδειγμα στη Μαλαισία, όπου μετά από κλατάρισμα λόγω επαφής στον 1ο γύρο έπεσε στην 18η θέση, αλλά κατάφερε να επανακάμψει και να τερματίσει στην 4η. Στην Ουγγαρία εκκινώντας από την 5η θέση, κατάφερε να περάσει στον 1ο γύρο τις δύο Mercedes σε δύο διαδοχικές στροφές και να βρεθεί 2ος πίσω από τον Vettel.
Δυστυχώς αντιμετώπισε πρόβλημα με την μονάδα MGU-K και άρχισε να χάνει θέσεις και τελικά εγκατέλειψε. Πλασαρίστηκε στη 2η θέση του grid στις κατατακτήριες δοκιμές της Monza, μπροστά από τον Vettel, και φυσικά ας μην ξεχνάμε τα podium σε Μπαχρέιν, Σιγκαπούρη και Άμπου Ντάμπι. Η Ferrari τερμάτισε στη 2η θέση των κατασκευαστών, ωστόσο έναν “αιώνα” πίσω από την Mercedes, με τη διαφορά στους 275 βαθμούς.
Η μέτρια απόδοση του Φινλανδού την περίοδο 2014-2015, είχε σαν αποτέλεσμα να υποστεί κριτική από τους δημοσιογράφους, με τους τελευταίους να εικάζουν την αντικατάστασή του, με κάποιον νεότερο οδηγό. Ωστόσο η Ιταλική ομάδα προτίμησε τη σταθερότητα στο εσωτερικό της, λαμβάνοντας υπόψη τις πολύ καλές σχέσεις των δύο οδηγών της, ανανεώνοντας τη συνεργασία της με τον Raikkonen για έναν ακόμη χρόνο.
2016
To 2016 η Mercedes παρέμεινε στην κορυφή, ενώ από την άλλη η Ferrari ηττήθηκε από την Redbull, η οποία εμφανίστηκε βελτιωμένη σε σχέση με το 2015, με τον Ricciardo να τερματίζει στην 3η θέση των οδηγών, μπροστά από τον Vettel και τον Max Verstappen στο ντεμπούτο του με την Αυστριακή ομάδα να τερματίζει στην 5η θέση, μπροστά από τον Raikkonen.
Αυτή τη φορά ο Φινλανδός κατάφερε να σταθεί με απόλυτη αξιοπρέπεια απέναντι στον Γερμανό τετράκις Παγκόσμιο Πρωταθλητή. Η απόδοση στις κατατακτήριες βελτιώθηκε, με τους δύο ομόσταβλους να αναδεικνύονται ισόπαλοι (10-10). Μάλιστα ο Raikkonen μάλλον “στρίμωξε” λιγάκι τον Vettel, καταφέρνοντας να πετύχει καλύτερους χρόνους στις κατατακτήριες δοκιμές των τελευταίων 5 αγώνων. Ο Φινλανδός αποδείχθηκε αποτελεσματικός και στους αγώνες, ανεβαίνοντας στο βάθρο τρείς φορές στα πρώτα 5 Grand Prix, με το όνομα του να φιγουράρει στη 2η θέση των οδηγών (Kimi 61, Hamilton 57, Vettel 48).
Κατά τη διάρκεια της σεζόν, αναπτύχθηκε μία αντιπαλότητα εντός πίστας, μεταξύ του γηραιότερου οδηγού στο grid με τον νεότερο, με πιο απλά λόγια μεταξύ του Raikkonen και του Max Verstappen, με το αποκορύφωμα να έρχεται στα GP Ουγγαρίας και Βελγίου. Ο Ολλανδός έπαιξε “σκληρή” άμυνα εναντίον του Φινλανδού και μάλιστα χωρίς να τιμωρηθεί από τους αγωνοδίκες.
Στο τέλος της σεζόν η RedBull ήταν η μοναδική ομάδα, εκτός της Mercedes που κατάφερε να κερδίσει GP και συγκεκριμμένα δύο. Ο Ricciardo άφησε 44 βαθμούς πίσω του τον Vettel καταλαμβάνοντας την 3η θέση, ενώ ο Raikkonen έχασε την 5η θέση για 18 βαθμούς από τον Verstappen. Η Ferrari τερμάτισε στην 3η θέση των κατασκευαστών, 70 βαθμούς πίσω από την Redbull, ενώ να σημειωθεί ότι δεν κέρδισε κανέναν αγώνα.
2017
Το 2017 η Ferrari γιόρτασε 70 χρόνια από την παραγωγή του πρώτου της αυτοκινήτου, ενώ παράλληλα για πρώτη φορά στην υβριδική εποχή, βρισκόταν σε θέση να διεκδικήσει το Πρωτάθλημα. Ο Vettel κέρδισε τους δύο από τους τρείς πρώτους αγώνες και παρέμεινε πρωτοπόρος της βαθμολογίας για 12 αγώνες σερί. Ο Raikkonen από την άλλη, μετά από 129 αγώνες πέτυχε μία εξαιρετική pole position στο Μονακό, η οποία δεν μετουσιώθηκε σε νίκη, καθώς η Ferrari επέλεξε να τον βάλει πρώτο στα pits, αφήνοντας τον Vettel έξω στην πίστα.
Όταν ήρθε η ώρα για το pit-stop του Γερμανού, ο Φινλανδός δεν κατάφερε να κρατηθεί μπροστά και περιορίστηκε στη 2η θέση. Ήταν η πρώτη νίκη της Ferrari στο Πριγκηπάτο από το μακρινό 2001. Η Scuderia θα πετύχει άλλον ένα τερματισμό στο 1-2, αυτή τη φορά στην Ουγγαρία, εκεί όπου ο Iceman κατάφερε να κρατήσει πίσω του, όχι μόνο τον Bottas αλλά και τον Lewis Hamilton, βοηθώντας τον team-mate του να εξασφαλίσει την νίκη χωρίς πίεση.
Φτάνουμε στον 14ο σταθμό του Πρωταθλήματος, το Grand Prix Σιγκαπούρης, έναν αγώνα που όπως αποδείχθηκε ήταν η αρχή του τέλους για τις ελπίδες του Vettel, της Ferrari αλλά και των tifosi. Μετά τις back to back νίκες του σε Spa και Monza, ο Hamilton προηγείται του Vettel κατά 3 βαθμούς. Ο Γερμανός εκκινεί από την pole, έχοντας δίπλα του τον Verstappen, ενώ ο Kimi εκκινεί 4ος.
Αυτό που προσωπικά κατάλαβα βλέποντας το βίντεο ξανά και ξανά, είναι ότι ο Max κινείται προς το μέρος του Vettel, αλλά όταν συνειδητοποιεί ότι ο Raikkonen έχει εκκινήσει εξαιρετικά, προσπαθεί να του κλείσει το χώρο με αποτέλεσμα την επαφή και την εγκατάλειψη όλων των εμπλεκομένων. Νικητής του αγώνα, για την ιστορία, αναδείχθηκε ο Lewis Hamilton.
Ο Raikkonen βρισκόταν καθ’όλη τη διάρκεια της σεζόν στην 5η θέση της βαθμολογίας, πίσω από τον Bottas και τον Ricciardo. Ωστόσο, τρείς τερματισμοί στο 3ο σκαλί του βάθρου και μία 4η θέση στους τελευταίους 4 αγώνες, σε συνδυασμό με τις 3 εγκαταλείψεις και τη μία 6η θέση του Ricciardo, οδήγησαν τον Φινλανδό στο να “κλέψει” την 4η θέση της βαθμολογίας των οδηγών, στον τελευταίο αγώνα της σεζόν στο Άμπου Ντάμπι, από τα χέρια του Αυστραλού.
2018
Η Ferrari παρέμεινε σε “τροχιά τίτλου” και το 2018, με την SF71H να ξεπερνά σε αποτελέσματα την προκάτοχό της (SF70H). Για την ακρίβεια, η πρώτη είναι το πιο επιτυχημένο μονοθέσιο της Ferrari στην “υβριδική” εποχή, με 6 νίκες και 24 podiums, σε σχέση με την τελευταία που πέτυχε 5 νίκες και 20 podiums.
Η σεζόν ξεκίνησε πλημμυρίζοντας τους απανταχού tifosi με ελπίδα, με τον Vettel να πετυχαίνει 3 poles positions και 2 νίκες στους πρώτους τέσσερις αγώνες. Από την άλλη ο Raikkonen εξακολουθούσε να στέκεται στο ύψος των περιστάσεων, κι αν το 2017 αποτελούσε είδηση το 1-2 της Ferrari στις κατατακτήριες του Sochi (με το προηγούμενο 1-2 να χρονολογείται πίσω στο Γαλλικό GP του 2008), πλέον έμοιαζε σαν κάτι φυσιολογικό, με τα κόκκινα μονοθέσια να “κλειδώνουν” την 1η σειρά της εκκίνησης σε δύο περιπτώσεις, στους πρώτους τρείς αγώνες και τον Φινλανδό να ανεβαίνει στο βάθρο 3 φορές στους πρώτους 4 αγώνες.
Ο “Iceman” πέτυχε συνολικά 11 podiums, τα περισσότερα από κάθε άλλη φορά μετά την επιστροφή του στην Ferrari, τα οποία άλλες φορές ήταν αποτέλεσμα εκμετάλλευσης της ατυχίας άλλων οδηγών, θυμίζοντας γέρικο λιοντάρι που παραμονεύει στη γωνία τη λεία του, π.χ. GP Κίνας (τερμάτισε 3ος εκμεταλλευόμενος την επαφή των Vettel-Verstappen και το λάθος Hamilton που τους απέφυγε από αριστερά, ενώ ο ίδιος προτίμησε να πάει από δεξιά) ή GP Αζερμπαϊτζάν (εκκίνησε 6ος αλλά μία επαφή με τον Ocon τον έριξε 12ο.
Κατάφερε να αναρριχηθεί στην 6η θέση, εκμεταλλεύτηκε την επαφή και εγκατάλειψη των Ricciardo-Verstappen, το λάθος του Vettel που επιχείρησε προσπέρασμα στον Bottas και την εγκατάλειψη από κλαταρισμένο ελαστικό του συμπατριώτη του 3 γύρους πριν το τέλος, για να τερματίσει τελικά 2ος) και άλλες φορές αποτέλεσμα σκληρής δουλειάς και εξαιρετικής οδήγησης, π.χ. Γαλλία (μάχη με Ricciardo 6 γύρους πριν το τέλος για 3η θέση, με τον Φινλανδό να περνά τελικά μπροστά), Αυστρία με 2η θέση και ρεκόρ ταχύτερου γύρου, Monza με pole position και νέο ρεκόρ πίστας, αλλά και ένα βήμα πριν από τη νίκη, με τον Φινλανδό να χάνει τη θέση του από τον Hamilton, 8 γύρους πριν το τέλος.
https://youtu.be/2ChdaNDFI30
Τελικά 113 αγώνες μετά την τελευταία του νίκη, ακούσαμε στο team-radio: “grande Kimi, grande Kimi” στο GP του Austin, με τον Iceman να παίρνει την τελευταία του νίκη, καταφέρνοντας να κρατήσει πίσω του τον Lewis Hamilton. Η σεζόν έκλεισε με τον Raikkonen να “κλειδώνει” την 3η θέση των οδηγών με 251 βαθμούς, για τρίτη φορά στην καριέρα του, αφήνοντας πίσω του οριακά τους Max Verstappen (249) και Valtteri Bottas(247).
Όπως το 2017 έτσι και το ’18 ο Φινλανδός δεν κατάφερε να κερδίσει τον team-mate του, καθώς ηττήθηκε με 15-5 και 17-4 αντίστοιχα. Ωστόσο η κατάσταση σε αποτελέσματα αγώνα ήταν βελτιωμένη το 2018, καθώς οι δύο οδηγοί αναδείχθηκαν ισόπαλοι με 8-8. Αντίθετα το 2017 ο Raikkonen τερμάτισε 14 φορές πίσω από τον team-mate του.
Τέλος καριέρας
Η συνεργασία του Φινλανδού με την Scuderia ολοκληρώθηκε στα τέλη της σεζόν. Ο νεαρός Μονεγάσκος Charles Leclerc, που έκανε το ντεμπούτο του με την Sauber εκείνη την σεζόν, θα ήταν ο αντικαταστάτης του Φινλανδού, με την Ferrari να επενδύει πια στο μέλλον. Ο Iceman ωστόσο υπέγραψε διετές συμβόλαιο με την ομάδα που τον ανέδειξε (Sauber), η οποία για το 2019 μετονομάστηκε σε Alfa Romeo Racing. Ο Φινλανδός παρέμεινε μαζί της μέχρι το 2021, οπότε και αποσύρθηκε από την ενεργό δράση.
Δυστυχώς λόγω του σκανδάλου κατασκοπείας για το οποίο κατηγορήθηκε η McLaren, υπάρχουν κάποιες “θεωρίες συνομωσίας” γύρω από το Πρωτάθλημα του 2007 και κατά πόσο αυτό κατέληξε δίκαια στα χέρια του Raikkonen. Υπάρχει πολύ παρασκήνιο, αλλά δεν είναι αντικείμενο του παρόντος άρθρου. Είναι ένα Πρωτάθλημα που κρίθηκε για μόλις ένα βαθμό και λόγω του βάρους των ονομάτων που το διεκδίκησαν, θα ιντριγκάρει πάντα κοινό και δημοσιογράφους. Ωστόσο είμαι πεπεισμένος ότι θα ήταν εξαιρετικά άδικο για τον Iceman, να ολοκληρώσει την καριέρα του χωρίς να έχει κερδίσει έναν τουλάχιστον τίτλο στην κορωνίδα του μηχανοκίνητου αθλητισμού.