Οι τιμές του κοβαλτίου και του νικελίου χτυπάνε κόκκινο στις αγορές εμπορευμάτων (commodities). Ο λόγος είναι πως όλο και περισσότερες ηλεκτρικές συσκευές είναι φορητές και αυτές χρειάζονται μπαταρίες. Η αγορά των ηλεκτρικών αυτοκινήτων θα εκτοξεύσει την ζήτηση των μπαταριών ακόμη περισσότερο, αφού όπως φαντάζεσαι ένα αυτοκίνητο έχει εικοσαπλάσια χωρητικότητα σε σχέση με ένα κινητό και δεν νομίζω να αλλάζουν πολλοί αυτοκίνητο (και μάλιστα ηλεκτρικό) στην εικοσαετία. Από την άλλη αρκετοί αλλάζουν κινητό στον χρόνο.
Το νικέλιο και το κοβάλτιο λοιπόν είναι ορυκτά και όπως όλα τα ορυκτά υπάρχουν πεπερασμένα αποθέματα και μάλιστα η ποιότητα των μισών αποθεμάτων νικελίου παγκοσμίως δεν είναι κατάλληλης ποιότητας για μπαταρίες αυτοκινήτων. Για παράδειγμα το νικέλιο της Αυστραλίας είναι κατάλληλο, ενώ αυτό της Λατινικής Αμερικής όχι. Υποθέτω πως και το ελληνικό νικέλιο είναι ακατάλληλο καθώς πρόκειται για φερρονικέλιο όπως και της Βραζιλίας.
Η περίπτωση του κοβαλτίου είναι ακόμη πιο δύσκολη καθώς τα μισά κοιτάσματα παγκοσμίως βρίσκονται στην Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό, μια περιοχή μαστιζόμενη από αιματηρές συρράξεις, κληρονομιά της αποικιοκρατίας, κάτι που κάνει τους επενδυτές διστακτικούς, μιας και η γραμμή τροφοδοσίας είναι αρκετά περίπλοκη και ελάχιστα ευέλικτη σε περίπτωση μη σταθερής παροχής πρώτων υλών. Παράλληλα ο Καναδάς προσπαθεί να αξιοποιήσει τις εγκαταστάσεις από τα παρακμάζοντα αργυρωρυχεία του Οντάριο, αλλά μέχρι στιγμής το κοβάλτιο είναι άφαντο και στα μάτια μου μοιάζει πιο πολύ με παιχνίδι χειραγώγησης των τιμών γης παρά με σοβαρό επενδυτικό πλάνο.
Σίγουρα κάποιοι πιστεύουν πως τα ηλεκτρικά είναι καλύτερα απλά δεν έχουμε βρει ακόμα την κατάλληλη τεχνολογία. Ναι είναι πολύ θελκτικό σενάριο το να καταναλώνουμε χωρίς αύριο και να μην υπάρχει πρόβλημα επειδή χρησιμοποιούμε ανακυκλώσιμα υλικά και ανανεώσιμες πηγές ενέργειας αλλά εδώ και πολλά χρόνια παραμένει ένα ανεκπλήρωτο σενάριο γεμάτο αστερίσκους.