Αυτόματο σύστημα φρεναρίσματος, μόνο στον βασικό εξοπλισμό!

Η οδική ασφάλεια είναι ένα περίπλοκο ζήτημα, υπάρχουν πολλές σχολές σκέψης που εστιάζουν στις υποδομές, στους οδηγούς, στα αυτοκίνητα και στις κοινωνικές σχέσεις ακόμα! Οι μεγαλύτερες τομές στην οδική ασφάλεια ήταν η ζώνη ασφαλείας, τα όρια ταχύτητας(με αυστηρή αστυνόμευση) σε συνδυασμό με τα ακριβά καύσιμα και το διαχωριστικό στηθαίο! Οι τρεις αυτές αλλαγές που συνέπεσαν περίπου με την πετρελαϊκή κρίση, δηλαδή κάπου την δεκαετία του ’70, ανέτρεψαν το σκηνικό και έκτοτε οι θάνατοι ανά διανυθέντα χιλιόμετρα μειώνονται, το αντίθετο δηλαδή από αυτό που γινόταν ως τότε. Έκτοτε οι βελτιώσεις εστιάστηκαν κυρίως στην αστυνόμευση (π.χ. κάμερες) και στον εξοπλισμό παθητικής ασφάλειας, όπως η ελεγχόμενη παραμόρφωση, οι αερόσακοι και το “φιλικό στις συγκρούσεις” εσωτερικό των αυτοκινήτων. Γνωρίζω πως όλοι τα θεωρούν αυτά βελτιώσεις, οι στατιστικολόγοι όμως δυσκολεύονται να αποφανθούν αν αυτές είναι ουσιαστικές ή οριακές βελτιώσεις. Το ίδιο ισχύει και για τα ενεργητικά (ή έξυπνα) συστήματα που εμφανίστηκαν την τελευταία δεκαετία, όπως το σύστημα αυτόματης επιβράδυνσης (εφεξής ΣΑΕ).

Η National Highway Traffic Safety Administration και η ΜΚΟ Insurance Institute for Highway Safety άπλωσαν τον τραχανά των στατιστικών και είδαν πως το καταναλωτικό κοινό δεν είναι διατεθειμένο να πληρώσει επιπλέον για το ΣΑΕ, συμπεριφορά που μπορεί να επεκτείνεται και σε άλλα συστήματα ασφαλείας. Εδώ βέβαια χωράν πολλά “ναι μεν αλλά” καθώς παρόλο που η εξατομίσκευση εξήρεται, σπάνια μπορείς να επιλέξεις α λα καρτ τον εξοπλισμό και συνήθως αυτός προσφέρεται σε πακέτα που συνήθως ακολουθούν την λογική βασικού-μεσαίου-πλήρους. Στον παρακάτω πίνακα μπορείς να δεις πως η Tesla μάλλον επειδή πλασάρεται ως εταιρεία με υψηλό τεχνολογικό προφίλ, έχει το ΣΑΕ στον βασικό εξοπλισμό όλων των οχημάτων της. Στην περίπτωση της Mercedes-Benz νομίζω έχει να κάνει με το πολυτελές προφίλ της εταιρείας, ενώ για τους Σουηδούς (εσχάτως κινεζοποιημένους) της Volvo, γνωρίζουμε πως πάντα είχαν την ασφάλεια ψηλά στην ατζέντα τους. Στις υπόλοιπες μάρκες που έχουν ευρύτερη γκάμα αυτοκινήτων, δηλαδή και φτηνά-καθημερινά αλλά και πολυτελείας, τα ποσοστά αυτών που έχουν ΣΑΕ στον βασικό εξοπλισμό κυμαίνονται σε πολύ πιο χαμηλά ποσοστά, αναλόγως με την κατηγορία που βασίζουν τον κύριο όγκο πωλήσεών τους. Ο δεύτερος πίνακας δείχνει το ποσοστό των πωλήσεων με ΣΑΕ, ασχέτως επιπέδου εξοπλισμού. Δυστυχώς ο δεύτερος πίνακας δεν μπορεί να οδηγήσει εύκολα σε συμπεράσματα, πέραν πολύ βασικών όπως του ότι αυτοί που επιλέγουν Audi κρίνουν πως αξίζει να συμπεριλάβουν το πακέτο εξοπλισμού που έχει και το ΣΑΕ, ενώ οι αγοραστές BMW όχι τόσο. Συγκρίνω Audi με BMW γιατί παίζουν περίπου στην ίδια κατηγορία.

Το συμπέρασμα της έρευνα αυτής είναι πως οι αγοραστές δεν διατίθενται να πληρώσουν έξτρα για το ΣΑΕ, δεν το θεωρούν αναγκαίο ή προτιμούν να δώσουν τα χρήματά τους αλλού. Οπότε καταλήγει στο συμπέρασμα η έρευνα πως το ΣΑΕ πρέπει να γίνει υποχρεωτικο και να συμπεριληφθεί στον βασικό εξοπλισμό. Προσωπικά θεωρώ πως το επίπεδο ασφαλείας πρέπει να είναι καθολικό και όχι εξαγοράσιμο με άλλα λόγια πως όλα τα αυτοκίνητα πρέπει να έχουν τα ίδια επίπεδα ασφαλείας καθώς αυτό δεν αφορά μόνο τον ιδιοκτήτη αλλά και τους γύρω του, είτε είναι πεζοί, είτε δικυκλιστές (οι πιο εκτεθιμένες ομάδες), είτε άλλα αυτοκίνητα.