Το ερώτημα έχει απασχολήσει πολλές φορές τις παρέες των βενζινοαίματων και ποτέ τις παρέες των γαλαζοαίματων. Βέβαια στις μέρες μας δεν έχει και πολύ νόημα, καθώς μπορείς εύκολα να βρεις σχετικά φτηνά μεταχειρισμένα σπορ για το σαββατοκύριακο και καθημερινά για την πόλη και να μην σε πειράζει που θα το αφήνεις. Παλιότερα δεν ήταν έτσι όμως και η αγορά αυτοκινήτου για τους περισσότερους ήταν κάτι σαν παντρειά (κάναν και γλέντι και κερνούσαν την γειτονιά). Οι κύριοι αντίπαλοι σε αυτή την μάχη είναι η τσέπη, η πρακτικότητα (συχνά συμμαχούν) και το γούστο, ή για να γίνω λίγο πιο γραφικός, μυαλό vs συναίσθημα.

Για παράδειγμα κάποιος που δεν είχε πολλά χρήματα και δεν τον ενδιέφερε καθόλου η πρακτικότητα αλλά είχε σπορ γούστα, θα επέλεγε ένα βρετανικό σπορ διθέσιο στα 50s και 60s. Αν κάποιος ενδιαφερόταν για την πρακτικότητα και την χαμηλή τιμή στα 70s και 80s, θα επέλεγε ένα ιαπωνικό και ίσως στην πορεία ανακάλυπτε πως στις στροφές μπορεί να γουστάρει με ανάποδα τιμόνια.

Σε πιο πρόσφατες εποχές οι παράγοντες τσέπη και πρακτικότητα που προανέφερα συχνά εκφραζόντουσαν μέσω των “οικογενειακών υποχρεώσεων” οπότε έπρεπε να επιλέξεις ανάμεσα στην οικογένεια και το χόμπυ. Την χρυσή τομή προσέφεραν αυτοκίνητα όπως το Subaru WRX SW, το Audi RS2, ή το Focus ST (και RS), δηλαδή χώροι για όλους αλλά και συγκινήσεις για τ’ανήσυχα τιμόνια.

Ο τίτλος του άρθρου επελέγη γιατί στην εποχή της πλεονεξίας είναι δύσκολο να βρεις ικανοποιημένους ανθρώπους. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι όσοι παίρνουν ένα σπορ αυτοκίνητο, ας πούμε ένα Toyota MR2 και μην μπορώντας να βρουν το μέτρο, το βελτιώνουν τόσο που τελικά είναι μόνο για τα 3,2 χιλιόμετρα των Σερρών και καθημερινά κινούνται με κάποιο αδιάφορο αμάξι αλλά καυχιούνται πως έχουν έναν πύραυλο στο γκαράζ. Τελικά το πουλάνε κοψοχρονιά για κάτι άλλο και ξεκινάνε πάλι το σισύφειο έργο της βελτίωσης. Για μένα πάλι το σημαντικό είναι να γουστάρεις κάθε στιγμή και όχι να ζεις για το σαββατοκύριακο (και αν).

Οπότε το ερώτημα ανάγεται στο πόσο μπορείς να καταλάβεις καλύτερα τον εαυτό σου και να βρεις αυτό που σε ικανοποιεί αφήνοντας εκτός τα περιττά.

Αν το κόστος δεν είναι πρόβλημα και αφού κάτι Ιάπωνες πάνε για camping με Ferrari F40, ε τότε κι εγώ μπορώ να ζήσω για πάντα νέος με μια απλή Elise, ειδάλλως θα βολευτώ μια χαρά και με κάνα Ford Puma.