Ο Enzo μας άφησε το 1988, αλλά το τελευταίο μονοθέσιο που σχεδιάστηκε υπό την προεδρεία του ήταν αυτό του 1987, αφού το 1988 έτρεξαν με μια βελτιωμένη μορφή του. Η πρακτική να χρησιμοποιούν ένα σασί για δύο ή και περισσότερες χρονιές ήταν αρκετά συνήθης παλιότερα, οι νεότεροι την θυμόμαστε κυρίως με την MP4-17 που έτρεξε η McLaren το 2002 και το 2003 εν αναμονή της φιλόδοξης MP4-18 που τελικά δεν έτρεξε ποτέ.
Η F1/87 που βλέπεις ήταν η τέταρτη Ferrari F1 με στροβιλοσυμπιεστές αφού είχαν προηγηθεί:
- Η 126C που έτρεξε για 4 σεζόν από το 1981 ως και το 1984 κερδίζοντας τα δύο τελευταία πρωταθλήματα κατασκευαστών (’82, ’83) για την Ferrari πριν την μεγάλη νύχτα που κράτησε ως το 1999.
- Η 156/85 του 1985, που η μνημειώδης της αναξιοπιστία στέρησε από τον Michele Alboreto την διεκδίκηση του πρωταθλήματος, τερματίζοντας δεύτερος με 4 εγκαταλείψεις στους 4 τελευταίους αγώνες και βάθρο σχεδόν σε κάθε αγώνα που τερμάτισε.
- Η F1/86 του 1986, που ήταν η τελευταία χρονιά που χρησιμοποιούσαν τον V6 κινητήρα με τις 120 μοίρες περιεχόμενης γωνίας.
Η F1/87 σχεδιάστηκε από τους Gustav Brunner και John Barnhard. Τον πρώτο ίσως τον θυμάσαι από την Minardi και την Toyota. Ο δεύτερος ήταν κάτι σαν τον Andrian Newey των 80s αφού ευθύνεται για την μεγάλη επιτυχία των πρώτων MP4. Η έλευσή του στην Scuderia Ferrari δημιούργησε μεγάλες προσδοκίες αλλά υπήρχε μεγάλη δυσκολία στην συνεργασία. Ο Βρετανός Barnhard προτιμούσε να εργάζεται στην Μεγάλη Βρετανία θεωρώντας πως εκεί είναι η καρδιά της F1 και διαφωνώντας με το μεσογειακό ταμπεραμέντο των Ιταλών μηχανικών. Τα μονοθέσια του ήταν καλά αλλά δεν έφεραν τον πολυπόθητο τίτλο στο Maranello. Το μονοθέσιο του 1987 είχε νέο κινητήρα με την πιο “λογική” γωνία των 90 μοιρών και τηρώντας την παράδοση της Ferrari ήταν μάλλον το δυνατότερο στο grid, δυστυχώς όμως η αξιοπιστία ήταν κι αυτή αντάξια της ιταλικής παράδοσης και τα μονοθέσια είχαν 19 εγκαταλείψεις σε 16 αγώνες (32 εκκινήσεις), με μόλις τρεις αγώνες που να τερματίζουν αμφότερα.
Η F1/87 που βλέπεις εδώ πωλείτε από τον οίκο Bonhams σε δημοπρασία στο πριγκιπάτο του Μονακό την ερχόμενη εβδομάδα και η τιμή που αναμένεται να πιάσει είναι 750 χιλιάδες ευρώ, τιμή κάπως ψηλή κατά την γνώμη μου κυρίως επειδή χρειάζεται εκτενέστατη συντήρηση για να γίνει ξανά αξιόμαχη. Η Ferrari έχει εξειδικευμένη υπηρεσία που αναλαμβάνει την συντήρηση παλαιών αγωνιστικών αλλά αυτό είναι κάτι που φαντάζομαι μπορεί να κοστίσει άλλες μερικές εκατοντάδες χιλιάδες. Βέβαια σε τέτοιες δημοπρασίες δεν πωλείται το αυτοκίνητο γι’αυτό που είναι αλλά για την ιστορία που κουβαλάει.
