Ο Robert Kubica μπήκε στην F1 το 2006, μετά την κατάκτηση του πρωταθλήματος της Formula Renault 3.5 το προηγούμενο έτος, και παράλληλα έγινε ο πρώτος Πολωνός στην ιστορία που έτρεξε στην κορωνίδα του μηχανοκίνητου αθλητισμού. Αρχικά ήταν ο εφεδρικός οδηγός της BMW Sauber, αλλά βρέθηκε στο grid μετά από μόλις 12 αγώνες, αντικαθιστώντας τον Jacques Villeneuve στον αγώνα του Καναδά για ιατρικούς λόγους. Το ντεμπούτο του ήταν αξιοθαύμαστο και το 2007 η χρονιά ήταν ιδιαίτερα καλή γι’αυτόν καθώς βρισκόταν τακτικά στους βαθμούς.
Στον αγώνα του Καναδά, όμως, είχε ένα πολύ σοβαρό ατύχημα τρακάροντας με 300 χλμ/ώρα και πιάνοντας στιγμιαία 75 G. Παρά τη σφοδρότητα του ατυχήματος, ο Kubica έσπασε μόνο το πόδι του και βγήκε από το νοσοκομείο την επόμενη ημέρα του ατυχήματος, ενώ έχασε μόλις έναν αγώνα. Το 2008 ήταν η καλύτερη χρονιά του με την BMW Sauber F1, καθώς πέτυχε την πρώτη -και μοναδική- του νίκη, τερματίζοντας στην 4η θέση του πρωταθλήματος. Μετά από μια μέτρια σεζόν το 2009, μετακόμισε το 2010 στην Renault F1 Team με την γαλλική ομάδα να έψαχνε τα πατήματα της. Παρόλα αυτά, εκείνη τη χρονιά ο Πολωνός ανέβηκε τρεις φορές στο podium, τερματίζοντας τη χρονιά στην 8η θέση.
Ήταν 6 Φεβρουαρίου του 2011 και λίγο πριν τις επίσημες δοκιμές για την F1, όταν ο Kubica είχε ένα πολύ σοβαρό ατύχημα με Skoda Fabia Super 2000 στην πρώτη ειδική διαδρομή του αγώνα rally Ronde di Andora που έμελλε να τον σημαδέψει -κυριολεκτικά και μεταφορικά- για όλη την υπόλοιπη ζωή του. Εξαιτίας αυτού παραλίγο να έχανε τη ζωή του, ενώ τραυματίστηκε πολύ σοβαρά στο δεξί του χέρι, σε σημείο να μην μπορεί να το κινήσει καθόλου. Εν ολίγοις αυτόν αγώνας ήταν καταστροφικός.
Η πρώτη του χειρουργική επέμβαση ήταν για να σώσει το δεξί του χέρι από μερικό ακρωτηριασμό του βραχίωνα του και διήρκεσε περισσότερο από επτά ώρες. Οι γιατροί και οι χειρουργοί έπρεπε επίσης να αντιμετωπίσουν σύνθετα κατάγματα στον δεξιό αγκώνα, τον ώμο και το πόδι του. Η συνολική εντύπωση που έδωσαν τότε οι γιατροί ήταν ότι ο Kubica ήταν εξαιρετικά τυχερός που έζησε, με την μπαριέρα να ήταν πολύ κοντά στα ζωτικά του όργανα. Ύστερα από 76 μέρες στο νοσοκομείο Santa Corona της Ιταλίας, ο ο Πολωνός πήρε εξιτήριο και ξεκίνησε τη μεγάλη περίοδος της αποκατάστασής του, μέχρι τη στιγμή που θα μπορέσει να βρεθεί και πάλι πίσω από ένα τιμόνι.
Παρόλα αυτά, ποτέ δεν το έβαλε κάτω, και ξανά μπήκε σε αγωνιστικό αυτοκίνητο τον Σεπτέμβριο του 2012, αφού τον Ιανουάριο του ίδιου έτους έσπασε ξανά το δεξί του πόδι (το ίδιο με αυτό στο ατύχημα του Καναδά), αφού γλίστρησε στον πάγο στο σπίτι του στην Ιταλία. Μετά από αρκετές προσπάθειες σε διάφορα είδη του μηχανοκίνητου αθλητισμού (WRC, GT3, WEC) η μοναδική του επιθυμία ήταν να επιστρέψει στην Formula 1. Και τα κατάφερε. Φέτος ήταν ο τρίτος οδηγός της Williams, ενώ του χρόνου θα τον δούμε να αγωνίζεται κανονικά.
Πραγματικά η θέληση αυτού του ανθρώπου είναι αξιοθαύμαστη και είναι παράδειγμα προς μίμηση. Ακόμα και αν είναι παντελώς αποτυχημένη η επιστροφή του, κάτι το οποίο εύχομαι να μην γίνει αλλά φοβάμαι ότι θα είναι, κανείς δεν μπορεί να πει τίποτα λιγότερο από ένα μεγάλο μπράβο.