Ένας οδηγός από τη Νέα Υόρκη δικαιώθηκε μετά από επτά χρόνια δικαστικής διαμάχης με τη BMW, καθώς το εφετείο των ΗΠΑ για τη Δεύτερη Περιφέρεια, επικύρωσε αποζημίωση 1,9 εκατ. δολαρίων για τον ακρωτηριασμό της άκρης του αντίχειρά του από πόρτα μιας BMW X5 με σύστημα soft-close. Το περιστατικό είχε σημειωθεί τον Ιούλιο του 2016, όταν ο ιδιοκτήτης μιας BMW X5 xDrive35i Sport του 2013 ακούμπησε το δεξί του χέρι στην κολόνα της πόρτας του οδηγού με την πλάτη του στραμμένη προς το όχημα και την πόρτα περίπου 30 εκατοστά ανοιχτή.
Ο Godwin Boateng, αυτοαπασχολούμενος μηχανικός ανάπτυξης λογισμικού, υπέστη απώλεια της άκρης του δεξιού του αντίχειρα, η οποία δεν μπόρεσε να συνδεθεί χειρουργικά. Η ζημιά, όπως υποστήριξε, είχε σημαντικό αντίκτυπο στα μελλοντικά του εισοδήματα. Η υπόθεση βασίστηκε στο γεγονός ότι η πόρτα, εξοπλισμένη με το σύστημα soft-close της BMW, ενεργοποίησε τον μηχανισμό έλξης όταν βρέθηκε σε απόσταση περίπου 6 χιλιοστών από το κλείσιμο, όπως ακριβώς έχει σχεδιαστεί.
Το περιστατικό συνέβη στο Long Island της Νέας Υόρκης των ΗΠΑ και αρχικά ο άτυχος άνδρας ζητούσε 3 εκατ. δολάρια, υποστηρίζοντας πως εξαιτίας του τραυματισμού του, έχανε σημαντικό μέρος από το εισόδημά του. Υποστήριξε στο δικαστήριο πως ως αυτοαπασχολούμενος μηχανικός ανάπτυξης λογισμικού έχανε 250.000 δολάρια το χρόνο.
Η BMW αρχικά αρνήθηκε οποιαδήποτε ευθύνη, επισημαίνοντας ότι το σύστημα λειτουργούσε κανονικά και ότι αποτελεί κοινή λογική οι οδηγοί να μην αφήνουν τα δάχτυλά τους στο πλαίσιο της πόρτας. Η εταιρεία μάλιστα υπογράμμισε πως ο ίδιος ο ενάγων παραδέχθηκε ότι “ήταν ατύχημα”. Επανέλαβε επίσης ότι η λειτουργία soft-close δεν παρουσίαζε ελάττωμα, αλλά ολοκλήρωσε την κίνηση κλεισίματος όπως προβλέπεται.
Ο Boateng και ο δικηγόρος του υποστήριξαν πως σε αντίθεση με τα παράθυρα, το soft-close σύστημα της BMW δεν διαθέτει αισθητήρες για να ανιχνεύσουν εάν ένα αντικείμενο βρίσκεται ανάμεσα στην πόρτα και στο πλαίσιο. Ισχυρίστηκαν δε, πως η BMW είχε επίγνωση πιθανών ζητημάτων ασφάλειας με τις πόρτες της με το soft-close σύστημα τουλάχιστον από το 2002.
Το δικαστήριο και στη συνέχεια το εφετείο έκριναν πως η BMW όφειλε να προειδοποιεί με σαφέστερο τρόπο για τον κίνδυνο τραυματισμού που ελλοχεύει ο συγκεκριμένος μηχανισμός. Με βάση τον Γενικό Εμπορικό Νόμο της Νέας Υόρκης, άρθρο 349, περί “παραπλανητικής παράλειψης”, η εταιρεία θεωρήθηκε ότι παρέλειψε να ενημερώσει επαρκώς τους καταναλωτές για τον κίνδυνο από το αυτόματο κλείσιμο, ακόμη κι αν το σύστημα λειτουργούσε όπως έπρεπε.
Παρά το γεγονός ότι σε παλαιότερες συναφείς υποθέσεις τα δικαστήρια είχαν απορρίψει τις αγωγές, υπενθυμίζοντας ότι “οι άνθρωποι πάντα έπιαναν τα δάχτυλά τους σε πόρτες”, η παρούσα υπόθεση κατέληξε διαφορετικά. Η ετυμηγορία του ενόρκων καταλόγισε πλήρη ευθύνη στη BMW, χωρίς να αναγνωρίσει κανένα ελάττωμα στον μηχανισμό.
Η αποζημίωση περιλαμβάνει 800.000 δολάρια για παρελθόντα πόνο και οδύνη, 850.000 δολάρια για μελλοντικό πόνο και οδύνη και περίπου 255.000 δολάρια για απώλεια εισοδήματος. Η BMW επιχείρησε να πετύχει νέα δίκη, όμως το αίτημά της απορρίφθηκε τόσο από το πρωτοβάθμιο δικαστήριο όσο και από το εφετείο.