Υπάρχουν αυτοκίνητα που κατασκευάστηκαν στα μέσα του περασμένου αιώνα και παρέμειναν σε υψηλά επίπεδα πωλήσεων για αρκετές δεκαετίες. Ένα από τα αυτοκίνητα αυτής της κατηγορίας είναι και το Citroen 2CV (“deux chevaux”, στα Ελληνικά: ”Δύο Ίπποι”) έχοντας σημειώσει 42 ολόκληρα χρόνια στη γραμμή παραγωγής. Γιατί ονομάστηκε έτσι; Η ονομασία του προέρχεται από το σύστημα φορολόγησης που ίσχυε τότε και βασιζόταν σε φορολογήσιμους ίππους οι οποίοι με τη σειρά τους προέκυπταν από τον κυβισμό του κινητήρα. Σας θυμίζει κάτι; Αξίζει να σημειωθεί ότι στις αναπτυγμένες Ευρωπαϊκές χώρες αυτός ο τρόπος φορολόγησης έπαψε να ισχύει στα μέσα της δεκαετίας του ’50, σε αντίθεση με μερικές άλλες Ευρωπαϊκές χώρες (ονόματα δε λέμε) που αποφάσισαν μόλις πριν ένα χρόνο να τον αλλάξουν.

Τα τρία πρωτότυπα που σώθηκαν μετά την λήξη του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου

Το 1930 πρωτοσχεδιάστηκε ως πρωτότυπο με τα περισσότερα από εκείνα να καταστρέφονται προτού πέσουν στα χέρια των Ναζί. Η Citroen είχε κρύψει πολύ καλά 3 πρωτότυπα στη πόλη Michelin και το 1948 στο Παρίσι, παρουσίασε την έκδοση παραγωγής.

Το 2CV κατασκευαζόταν από το 1948 μέχρι το 1990. Ήταν φθηνό (το κόστος του ήταν περίπου στο 50% της τιμής του VW Beetle), πολύ απλό στην κατασκευή αλλά και πολύ εξελιγμένο, για την εποχή του, τεχνολογικά. Με το παράξενο μεν χρηστικό δε σχήμα του κατασκευάστηκε για να εξυπηρετεί κυρίως τις ανάγκες των κατοίκων της Γαλλικής επαρχίας, αποδεσμεύοντας τους από την μέχρι τότε σχεδόν υποχρεωτική χρήση αλόγων και αμαξών. Το κύριο χαρακτηριστικό του, εκτός από την οικονομία και την εργονομία, ήταν η δυνατότητα του να κινείται στους σχεδόν ανύπαρκτους δρόμους, με σχετική ευκολία και ασφάλεια. Τα κύρια χαρακτηριστικά του ήταν ο ελαφρύς και εύκολος στη συντήρηση κινητήρας, οι εξαιρετικά μαλακές αναρτήσεις με ρυθμιζόμενο ύψος και το αναδιπλώμενο σκέπασμα από μουσαμά που επέτρεπε τη μεταφορά ψηλών εμπορευμάτων, το οποίο μέχρι το 1960 κάλυπτε και το πορτ μπαγκάζ. Η πιο γνωστή διαφήμιση για την χρηστικότητά του ήταν η ιδιότητά του να μπορεί να μεταφέρει αυγά μέσα από ένα οργωμένο χωράφι χωρίς να τα σπάσει.

Η πολύπλοκη ανάρτησή εκτός από το ότι του επέτρεπε να κινείται με ασφάλεια εντός και εκτός δρόμου, έδινε στο αυτοκίνητο τη δυνατότητα να κινείται ακόμα και μόνο με τρεις τροχούς. Ο κινητήρας του ήταν δικύλινδρος, αερόψυκτος και τετράχρονος, με χωρητικότητα μόλις 375 κ.εκ. αποδίδοντας 9 ίππους. Το 1955 άρχισαν να χρησιμοποιούνται κινητήρες 425 κ.εκ και το 1968 602 κ.εκ με απόδοση 28 ίππους. Στον τελευταίο τύπο κινητήρα έγιναν μετατροπές στα τέλη της δεκαετίας του ’70, ανεβάζοντας την απόδοσή του στους 33 ίππους.

Μια καινοτομία που εισήχθη με το 2CV ήταν η κίνηση στους μπροστινούς τροχούς, αφού ήταν το πρώτο αυτοκίνητο μαζικής παραγωγής που τη χρησιμοποιούσε, ενώ υπεύθυνο για τη μετάδοσή της ήταν ένα κιβώτιο 4 σχέσεων. ΄Οσον αφορά τις επιδόσεις… “0-60 χλμ/ώρα σε μια μέρα” έλεγαν αστειευόμενοι όσοι το οδηγούσαν. Αυτό στην πορεία και με τη χρήση των πιο εξελιγμένων κινητήρων βελτιώθηκε, με κορυφαία την ταχύτητα των 115 km/h στα μοντέλα από το 1981 και μετά.

Με κατανάλωση μόλις 3 λίτρα βενζίνης ανά 100 χλμ και επιτρέποντας στους ιδιοκτήτες του να μεταφέρουν 100 κιλά εμπορεύματα, περνώντας από τραχείς δρόμους με μέση ταχύτητα 60 χλμ/ώρα, έκανε πολύ γρήγορα μεγάλη επιτυχία στις πωλήσεις. Στα 42 χρόνια παραγωγής του κατασκευάστηκαν 3.872.583 2CV, 1.246.306 Fourgonnettes (η έκδοση του 2CV σε βαν) και 2.383.325 άλλες εκδόσεις του (Ami, Dyane, Acadiane, Mehari κ.ά.). Σύνολο: 8.756.688 μονάδες. Χαρακτηριστικός επίσης είναι ο χρόνος αναμονής για το πολυπόθητο όχημα που για ένα διάστημα έφτανε ακόμα και τα πέντε χρόνια! Επίσης, κυκλοφόρησε και τετρακίνητη έκδοση με δύο κινητήρες, έναν για τον μπροστινό άξονα και ένας για τον πίσω.

Κλείνοντας, κάποιες φτωχότερες χώρες, όπως η Ελλαδίτσα μας, συναρμολογούσαν σε μικρά εργοστάσια αυτοκίνητα βασισμένα στο 2CV. Όποιος δεν ξέρει το Citroen Pony να σηκώσει το χέρι! Άλλες χώρες που έκαναν κάτι παρόμοιο ήταν το Ιράν, το Βιετνάμ, η Χιλή, το Βέλγιο, η Πορτογαλία και άλλες.

[Πηγή: 2cv.gr, the2cvshop.co.uk, Wikipedia]