Ο Preston Tucker υπήρξε πρωτοπόρος την εποχή αμέσως μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Έχοντας εργαστεί σε διάφορες αυτοκινητοβιομηχανίες τόσο ως μηχανικός, όσο και ως πωλητής, αποφάσισε τελικά να δημιουργήσει την δική του εταιρία για να κατασκευάσει ένα αυτοκίνητο που είχε στο μυαλό του για περισσότερα από 15 χρόνια. Το αυτοκίνητο του μέλλοντος όπως έλεγε, ένα αυτοκίνητο που θα οδηγούσε τις μελλοντικές εξελίξεις στην αυτοκινητοβιομηχανία.
Ο Tucker επένδυσε αρκετά χρήματα για να στήσει την εταιρία του, αγοράζοντας μια μονάδα κατασκευής μηχανών πολεμικών αεροπλάνων. Κάπως έτσι ήρθε το Tucker 48, με το οποίο και κατάφερε να δημιουργήσει αίσθηση. Μόλις 51 μονάδες του Tucker 48 (ή Tucker Torpedo) κατασκευάστηκαν συνολικά (50 παραγωγής και 1 πρωτότυπο), με τις κακές γλώσσες να θέλουν πως όντας ένα από τα πιο επαναστατικά αυτοκίνητα της εποχής του, οι Big Tree εταιρίες του Detroit (GM, Ford, Chrysler) τον κυνήγησαν μέσω της Επιτροπής Κεφαλαιαγοράς των Η.Π.Α, για κατάχρηση χρήματος και απάτη, καταστρέφοντας τον.
Οι κατηγορίες αφορούσαν το γεγονός πως ο Tucker πούλησε μετοχές της εταιρείας του αξίας 17 εκατ. δολαρίων, όπως και δικαιώματα εμπορίας του Tucker 48 για 8.000 δολάρια, για να μαζέψει χρήματα. Τελικά είχε λάβει περισσότερες από 1.600 παραγγελίες, με την Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς να τον κατηγορεί πως δεν σκόπευε να κατασκευάσει ποτέ το αυτοκίνητο, μιας και μέχρι τότε είχε δημιουργήσει μόλις 36 αυτοκίνητα. Κάπως έτσι η εταιρία του Tucker κατέρρευσε το 1949, με το Tucker 48 να δημιουργεί τον δικό τους μύθο. Τελικά το κατηγορητήριο απορρίφθηκε ως αβάσιμο στο δικαστήριο, αλλά η αρνητική δημοσιότητα είχε κλείσει την εταιρία του Tucker, με τους υπαλλήλους της εταιρίας να κατασκευάζουν επιπλέον 14 αυτοκίνητα, με τον Tucker να αφήνει την τελευταία του πνοή το 1956, χτυπημένος από καρκίνο στους πνεύμονες. Τι στοιχεία είχε το Tucker 48 αναρωτιέσαι;
Το Tucker 48 ξεχώριζε από κάθε άλλο αυτοκίνητο της εποχής. Ένα από τα χαρακτηριστικά του ήταν το τρίτο φως, στο κέντρο της μάσκας, που μπορούσε να στρίψει όταν το όχημα έστριβε σε στροφές μεγαλύτερες των 10ο μοιρών, προσφέροντας έτσι καλύτερη ορατότητα. Διέθετε ανεξάρτητη ανάρτηση βασισμένη σε εκείνη των αγωνιστικών αυτοκινήτων, υδραυλικό τιμόνι, 4 δισκόφρενα και μηχανικά φορούσε έναν υδρόψυκτο 5,4-λίτρων κινητήρα προερχόμενος από μηχανή αεροσκάφους ελικοπτέρου. Η κίνηση μεταφερόταν στον πίσω άξονα, διέθετε περιμετρικό πλαίσιο για την προστασία από τις συγκρούσεις, μαζί με roll bar που βρισκόταν ενσωματωμένο στην οροφή. Το κιβώτιο ταχυτήτων είχε τοποθετηθεί πίσω από τον μπροστινό άξονα για λόγους ασφαλείας σε περίπτωση μετωπικής σύγκρουσης. Τόσο ο κινητήρας, όσο και το κιβώτιο ταχυτήτων, ήταν τοποθετημένα σε μια ξεχωριστή βάση που αφαιρούνταν για έλεγχο μέσα σε λιγότερο από 30 λεπτά.
Διέθετε ειδικά ελαστικά του μπορούσαν να κινηθούν ακόμη χωρίς αέρα, με το Tucker 48 να έχει τελική ταχύτητα περίπου 150 χλμ/ώρα. Στο ταμπλό, τα όργανα βρισκόταν κοντά στο τιμόνι με εύκολη πρόσβαση και με επένδυση, για ασφάλεια. Επίσης, ήταν το πρώτο αυτοκίνητο της εποχής που διέθετε ζώνες ασφαλείας, το χειρόφρενο διέθετε κλειδί για αποτροπή κλοπής, ενώ το παρμπρίζ δεν έσπαζε, αλλά έβγαινε σε περίπτωση ατυχήματος. Να σημειωθεί πως ο σχεδιασμός του Tucker 48 έγινε από τον Ελληνοαμερικανό Άλεξ Τρεμούλη.
Πλέον το Tucker 48 έχει αναγνωριστεί ως ένα από τα σημαντικότερα αυτοκίνητα του δεύτερου μισού του 20ου αιώνα και στις δημοπρασίες τα Tucker 48 πιάνουν τιμή μεταξύ 1,5 και 2 εκατομμυρίων δολαρρίων με το μπλε που βλέπεις στις φωτογραφίες να βγαίνει στο σφυρί στις 14 Μαΐου στο Μονακό από τον οίκο RM Sotheby’s.
