Με την τιμή της βενζίνης στο 1.4 ευρώ/λίτρο (στην καλύτερη των περιπτώσεων) ο πειρασμός του δόγματος “όσο πιο φθηνά τόσο πιο καλά” μας τριβελίζει το μυαλό. Φυσικά, όποτε γεμίζεις (αν είσαι από τους προνομιούχους της ζωής) σε ένα βενζινάδικο που η τιμή είναι αρκετά κάτω του συνηθισμένου, ψιλιάζεσαι πως δεν μπαίνει στο ρεζερβουάρ καύσιμο από το πάνω ράφι.
Έρευνες του Αμερικανικού Οργανισμού Αυτοκινήτου (a.k.a. AAA) αποδεικνύουν πως -στην Αμερική τουλάχιστον- ό,τι πληρώνεις παίρνεις στα πρατήρια υγρών καυσίμων. Από το 1996 έχει καθιερωθεί η χρήση πρόσθετων στα καύσιμα με καθαριστικές ιδιότητες, με αρκετούς κατασκευαστές να χρησιμοποιούν έξτρα καθαριστικούς παράγοντες .
Σύμφωνα, λοιπόν, με την ΑΑΑ τα δείγματα που είχαν στη σύνθεσή τους λιγότερη ποσότητα καθαριστικών, δημιουργούσαν τις 19πλασιες επικαθίσεις στις βαλβίδες εισαγωγής από τα κορυφαία καύσιμα, σε χρήση 6,5 χιλιάδων χιλιομέτρων. Τα δείγματα που βρέθηκαν στις πρώτες θέσεις της έρευνας, διέθεταν πρόσθετα με αντιοξειδωτικές και αντιδιαβρωτικές ιδιότητες, αδρανοποιητές μετάλλων οξυγονούχες ενώσεις.
Με τόση προίκα, είναι λογικό μια βενζίνη περιωπής να κοστίζει το κατιτίς. Παρόλα αυτά, μια δημοσκόπηση της ΑΑΑ αποκάλυψε πως το αμερικανικό κοινό επιλέγει σταθμό ανεφοδιασμού βάσει τοποθεσίας και τιμής. Μόνο 1 στους 8 επιλέγει μάρκα βασιζόμενος στην ποιότητα του καυσίμου που αυτή προσφέρει.
Λύση υπάρχει, ωστόσο, και δεν είναι άλλο από το γέμισμα με βενζίνη 95 οκτανίων (η δική μας 100αρα) για μερικές εκατοντάδες χιλιόμετρα, ώστε να καθαρίσει το ντεπόζιτο και τα σωθικά του κινητήρα.