Αν και δεν είμαι νομικός, απ’όσο μπορώ να καταλάβω η αστική ευθύνη, ειδικά στο θέμα της οδικής κυκλοφορίας είναι η μη ηθελημένη πρόκληση ζημιών, με έμφαση στο μη ηθελημένη και γι’αυτό τα ασφαλιστήρια καλύπτουν τα ατυχήματα για τα οποία δεν ευθυνόμαστε. Τα αυτόνομα αυτοκίνητα εγείρουν το εύλογο ερώτημα της ευθύνης λοιπόν. Ποιος οδηγάει για να έχει και την ευθύνη των λαθών του;
Το ερευνητικό κέντρο Thatchcam που ειδικεύεται στην οδική ασφάλεια και σε ζητήματα ασφάλισης λέει πως θα πρέπει να δημιουργηθεί ένα κανονιστικό πλαίσιο ώστε οι ασφαλιστικές να γνωρίζουν εάν το αυτοκίνητο το ήλεγχε ο οδηγός κατά το ατύχημα ή ήταν σε mode αυτόνομης οδήγησης.
Οι ασφαλιστικές εταιρείες της Μεγάλης Βρετανίας προσπαθούν να συμφωνήσουν στα δεδομένα που χρειάζονται για να μπορούν να αποδώσουν ευθύνες. Για την ώρα, συγκλίνουν πως πρέπει να δημιουργηθούν νόμοι που να επιτρέπουν να έχουν πρόσβαση σε δεδομένα για 30 δευτερόλεπτα πριν και 15 μετά το ατύχημα, δεδομένα όπως τοποθεσία (μέσω GPS), mode λειτουργίας του αυτοκινήτου, αν το αυτοκίνητο ήταν εν κινήσει ή όχι, αν γινόταν χρήση της ζώνης ασφαλείας, αν καθόταν κανείς στην θέση του οδηγού και αν προσπάθησε να παρέμβει στον χειρισμό του οχήματος.
Προσωπικά εκτιμώ πως αν δεν δημιουργηθεί ένα πλαίσιο που να δίνει αποκλειστικά την ευθύνη στον οδηγό, σαν να οδηγούσε αυτός, τότε τα πράγματα θα γίνουν πολύ περίπλοκα με αρκετά νομικά παράδοξα στην πορεία. Κάποιοι ίσως πουν, πως δεν θα ήταν δίκαιο κάτι τέτοιο και αντιλαμβάνομαι τους λόγους, αλλά από την άλλη για έναν σκύλο για παράδειγμα την απόλυτη ευθύνη την φέρει ο ιδιοκτήτης και αυτό είναι κάτι κοινώς αποδεκτό.