Ακαδημαϊκής φύσεως το ερώτημα, καθώς οτιδήποτε με πάνω από 1.900 κυβικά στην Ελλάδα πυροδοτεί περί τους 20 συναγερμούς σε Εφορία και Υπ.Οικ. Παρόλα αυτά, αν είσαι φαν της αμερικανικής πολυτέλειας και του Αγίου Βασίλη, έχω έτοιμη την ευχή.

Η Buick που σε θαμπώνει λέγεται Electra και πήρε το όνομά της από την κουνιάδα του προέδρου της εταιρίας -και μετέπειτα της General Motors– το 1959. Αποτελούσε τη ναυαρχίδα της φίρμας μέχρι το 1990, όταν και αντικαταστάθηκε από την Park Avenue. Η έκδοση 225 ήταν η κορυφαία από πλευράς εξοπλισμού και περιλάμβανε δερμάτινα και ηλεκτρικά ρυθμιζόμενα καθίσματα, air condition, ηλεκτρικά παράθυρα εμπρός-πίσω (οι μανιβέλες είναι για την περίπτωση που αστοχήσει ο μηχανισμός), ηχητική ειδοποίηση για ανοιχτές πόρτες και φως χαμηλά σε αυτές, λυχνία για την ενεργοποίηση του χειρόφρενου, υδραυλικό ποδόφρενο και τιμόνι, καθώς και αφρώδες υλικό στο πάνω μέρος του ταμπλό, το οποίο υποχωρούσε σε σύγκρουση “παρασέρνοντας” το τιμόνι και δημιουργώντας περισσότερο ζωτικό χώρο για τον οδηγό. Εν έτει 1963.

Μηχανικά ακολουθούσε την αμερικανική λογική: κυβικά μέχρι το φεγγάρι και αυτόματο κιβώτιο. Κανονικά, η Electra 225 κυκλοφορούσε με έναν V8 6.6 λίτρων και απόδοσης 325 ίππων. Από το 1965 μέχρι το 1976 στην κορυφή της γκάμας υπήρχε ένας 7,5αρης 8κύλινδρος με 375 άλογα (τα είπαμε για τα muscle cars και τις ιπποδυνάμεις), τα οποία γίνονταν 430 στο δυναμόμετρο. Εάν δεν σου έφτανε ούτε αυτό, υπήρχε κιτ υπερκυβισμού στα 8 λίτρα που ανέβαζε τον αριθμό σε 500 (είναι να τους λατρεύεις τους Αμερικανούς. 7,5 χιλιάδες κυβικά και έβγαζαν κιτ υπερκυβισμού. ‘Murica all the way).

Το πρόβλημα δεν έγκειται τόσο στα 15 χιλιάρικα της αγγελίας, τα οποία πέφτουν, όσο στα “κερατιάτικα” που θα απαιτήσει η Εφορία. Αν προνοήσει ο καλός Santa, θα στην φέρει με όλες τις υποχρεώσεις πληρωμένες. Και εφ’όρου ζωής δωρεάν βενζίνη, είναι και η κατανάλωση ένα θεματάκι.