Πίσω στα 1947, η Ευρώπη πάλευε να σταθεί στα πόδια της από την οδύνη 2 Παγκοσμίων Πολέμων που την σακάτεψαν σε βάθος 4 δεκαετιών. Η Ιταλία, ούσα εκ των πρωταγωνιστών του sequel, έβλεπε την βιομηχανία της με μηδενισμένο κοντέρ και τις δομές καταρρακωμένες. Μέσα από τα συντρίμμια των εργοστασίων, ένας 45αρης πρώην μηχανικός της Alfa Romeo οραματιζόταν την κατασκευή και την κυριαρχία των αυτοκινήτων του στους αγώνες.
70 χρόνια μετά, η ιδέα του Enzo Ferrari αποτελεί το κατ’εξοχήν όνειρο για τους απανταχού petrolheads, θεωρείται συνώνυμη της Formula 1 έχοντας πανηγυρίσει 15 τίτλους Οδηγών και 16 Κατασκευαστών (πολυνίκης και στις δυο κατηγορίες) και διατηρεί την υψηλότερη αξία σε επίπεδο πρεστίζ στον χώρο της αυτοκινητοβιομηχανίας. Ακολουθούν 7 καλλονές που γιγάντωσαν τον όρο “dream car”, πάντα στα πλαίσια των αυτοκινήτων παραγωγής. Για τον λόγο αυτό, το πρώτο μοντέλο που έφερε το επίθετο του “Γέρου” -η αγωνιστική 125S, δηλαδή- εξαιρείται.
1950s – Ferrari 250 GT LWB California Spider
Το γένος 250 έχει δώσει ζωή σε -ούτε λίγο, ούτε πολύ- 20 μοντέλα, πολιτικά και αγωνιστικά. Ωστόσο, η έμπνευση της Ferrari Β. Αμερικής κερδίζει τα καλλιστεία παμψηφεί. Ο αντιπρόσωπος της ιταλικής φίρμας στη Δυτική Ακτή, John Von Neumann, πόνταρε στην γκλαμουριά που ήθελαν να εκπέμπουν σε κάθε τους βήμα οι κάτοικοι της περιοχής, οπότε πήρε τον 3λιτρο V12 Tipo 128D των 230 ίππων και ανέθεσε στον Scaglietti να τον μετατρέψει σε κινητήριο δύναμη του πιο ποθητού cabriolet της εποχής (ίσως και όλων των εποχών).
Στον κόσμο της δημοπρασίας, καθένα από τα 106 δείγματα τιμάται περί τα 8 εκατ. δολάρια. Το τίμημα για το αγαπημένο αυτοκίνητο του Alain Delon και τον πρωταγωνιστή του Ferris Bueller’s Day Off.
1960s – Ferrari 365 GTB/4 Daytona
250 συνέχεια, με την πιο χαρακτηριστική της οικογενείας. Σύμφωνοι, η μονάκριβη (και πανάκριβη) GTO είναι η πιο πολύτιμη, όμως η 365 GTB/4 αποτελεί τον γεννήτορα των πολυτελών sport cruisers που ξέρουμε ως “GT” σήμερα.
Ο V12 των 4,4 λίτρων κάτω από το μακρύ καπό που φιλοτέχνησε ο Leonardo Fioravanti, απέδιδε 352 ίππους που δεν ένιωθαν γρι από τα 1.600 κιλά του αμαξώματος. Εξ ου και τα 5,4″ για τα πρώτα 100 χλμ/ώρα, όπως και τα 280 χλμ/ώρα. Παρουσιάστηκε στο Σαλόνι του Παρισιού το 1968, λίγες μέρες μετά το θριαμβευτικό 1-2-3 των 330 P3/4 στις 24 Ώρες της Daytona. Οπότε καταλαβαίνεις πώς προέκυψε το όνομα.
1970s – Ferrari 512 BB
H αλαζονεία και οι παραξενιές του Enzo Ferrari ήταν γνωστές τοις πάσοι, όπως και οι δηλώσεις α λα Νίκος Αλέφαντος που είχε κατά καιρούς κάνει. Μία εξ αυτών ήθελε την διάταξη κινητήρας μπροστά-κίνηση πίσω ως το Άγιο Δισκοπότηρο της αυτοκίνησης, καθώς “τα άλογα τραβάνε τις άμαξες, δεν τις σπρώχνουν”. Ένας κατασκευαστής τρακτέρ (τον οποίο ο Ferrari πρακτικά διαολόστειλε όταν τόλμησε να μιλήσει για τις δημιουργίες του) ωστόσο, έδειξε τον -κεντρικό- δρόμο.
Η κεντρομήχανη Lamborghini Miura έκανε την ανωτέρω Daytona να φαντάζει με προπολεμικό κάρο, δημιουργώντας τα υπεραυτοκίνητα και κάνοντας νύξη με την διάταξη του κινητήρα στα μονοθέσια της F1. Ο Fioravanti “ζωγράφισε” (και χωρίς τα εισαγωγικά), ο 5λιτρος 12κύλινδρος boxer ανέλαβε ρόλο οργανωτή στο κέντρο και οι 340 ίπποι του φρόντισαν να τρομοκρατήσουν όποιον βρέθηκε πίσω από το τιμόνι της. To αντίπαλο δέος της Countach και μια από τις πιο χαρακτηριστικές παρουσίες του Μαρανέλο. Από την 512 ΒΒ και την διάδοχό της, Testarossa, οι 12κύλινδροι (αυστηρά σε διάταξη V) του Cavallino Rampante παραμένουν πεισματικά μπροστά από τον οδηγό, τραβώντας τον μαζί με την άμαξα…
1980s – Ferrari F40
Η Testarossa θα μπορούσε κάλλιστα να είναι η επιλογή της δεκαετίας, τόσο λόγω μηχανολογικής αξίας όσο και από συμβολικότητα στάτους. Όμως, όταν μιλάμε για το τελευταίο μοντέλο που επέβλεψε ο “Γέρος” πριν αφήσει τον μάταιο τούτο κόσμο, δεν μένουν πολλά περιθώρια.
Το λακωνίζειν εστί φιλοσοφείν: η πιο συγκλονιστική Ferrari όλων των εποχών και ιερό τοτέμ του Αυτοκινήτου.
1990s – Ferrari F355
H καρδιά λέει “F50“. Εξάλλου, πρόκειται για το ό,τι πλησιέστερο σε μονοθέσιο F1 με πινακίδες (Yamaha OX99-11 και Caparo T1 εξαιρουμένων). Όμως δεν το φωνάζει, συν ότι συναγωνιζόταν σε χρηστικότητα (βλέπε ταλαιπωρία) και δυσκολία χειρισμού την 412 του Gerhard Berger.
H 355, αντίθετα, ήταν το πρώτο μοντέλο που σύστησε το Μαρανέλο στη Νέα Εποχή. Μια εποχή όπου τα supercars δεν χρειαζόταν να είναι τετράτροχοι serial killers, ούτε να απαιτούν rebuild κάθε 2.000 χιλόμετρα. Όλα αυτά χωρίς να χάνει ίχνος από την μαγεία του Cavallino και με 380 άλογα να ουρλιάζουν στις 8.500 rpm. Μελανό σημείο: το αυτοκίνητο που έφερε στο προσκήνιο ημιαυτόματα κιβώτια και paddle shifters, υπογράφοντας την διαθήκη του χειροκίνητου.
2000s – Ferrari 360 Challenge Stradale
Αφήνουμε στην Enzo την τιμή της ονομασίας μετά του ιδρυτή της εταιρίας και δίνουμε στην υστερική 360 τη θέση που της αξίζει. Γιατί μας θύμισε ότι οι ειδικές εκδόσεις των supercars μπορούν να εξυπηρετούν σκοπούς πέραν του προικοθηρισμού και του marketing. Και γιατί ακούγεται έτσι
2010s – Ferrari 458 Italia
Η 599 GTB είναι η τελευταία Ferrari που μπορείς να βρεις με χειροκίνητο κιβώτιο, κάτι που ξέρουν οι συλλέκτες και στέλνουν την τιμή των μεταχειρισμένων στον Δία. Η 458, όμως, είναι η τελευταία με ατμοσφαιρική πνοή για τον V8 της.
Η Speciale είναι συγκλονιστικά γρήγορη και “φορτώνει” μέχρι και την Enzo στο Φιοράνο, όμως η Italia αντιπροσώπευε άλμα προόδου σε σχέση με την χλιαρή -για τα μέτρα των Ferrari, ε- 430. Μπόνους τα 570 μανιασμένα και υπερήφανα άτια στις 9.000 στροφές, για μία από τις πιο ερωτικές Ιταλίδες που έχουμε συναντήσει
Extra bonus
Ο Fernando Alonso να στέλνει έναν δημοσιογράφο στο ρεπορτάζ lifestyle.
Full extra bonus
Σχεδόν όλες οι Ferrari του άρθρου κόντρα σε Σαμουράι, Νίντζα και Βησιγότθους
https://www.youtube.com/watch?v=xt_49gwyHps