Στα τέλη της δεκαετίας του ’80, η Subaru σχεδίασε και έφτιαξε έναν κινητήρα για να τον παραχωρήσει στην ομάδα της Scuderia Coloni και να τρέξει στην F1. Η ιταλική ομάδα προσπάθησε από το 1987 έως το 1991 να τρέξει σε 82 αγώνες, αλλά τελικά κατάφερε να εκκινήσει τους -μόλις- 14.
Το 1989, όμως, η μικρή ιταλική ομάδα, που από το 1983 έως το 1986 έτρεχε στην Formula 3, βρέθηκε απρόσμενα να έχει στα χέρια της ένα σημαντικό συμβόλαιο, καθώς η Subaru την υποστήριξε οικονομικά και της παρείχε τους κινητήρες δωρεάν, όντας εμμέσως μια εργοστασιακή συμμετοχή. Και αυτό γιατί η ιαπωνική εταιρία είχε αγοράσει το 51% των μετοχών της Scuderia Coloni, έχοντας πληρώσει και τα χρέη της.
Για το λόγο αυτό, η Subaru είχε εξελίξει έναν 12-κύλινδρο επίπεδο κινητήρα, 3,5 λίτρων, που ονομάστηκε 1235, έχοντας την υπογραφή του μηχανικού Carlo Chiti. Ο κινητήρας, όμως, απέδιδε μόλις 500 άλογα, ενώ ήταν και εξαιρετικά αναξιόπιστος και έτσι στις αρχές του 1990 ο Chiti και η Subaru αποφάσισαν να σχεδιάσουν έναν εξ’ολοκλήρου νέο κινητήρα, καθώς και εντελώς νέο πλαίσιο για το μονοθέσιο.
Ο κινητήρας, όμως, δεν ήταν κατάλληλος για χρήση σε μονοθέσιο F1, καθώς εξαιτίας της επίπεδης διάταξης του ήταν εξαιρετικά πλατύς και εμπόδιζε τη δημιουργία του φαινομένου venturi, που χρησιμοποιούνται από τα μονοθέσια για να παράγουν κάθετη δύναμη. Έτσι, αποφασίστηκε να χρησιμοποιηθεί στο παγκόσμιο πρωτάθλημα sport αυτοκινήτων αντοχής, αλλά και εκεί απεδείχθη ότι δεν ήταν σωστά σχεδιασμένος, και έτσι το project τελικά ακυρώθηκε.
Παράλληλα με τα παραπάνω, ο Christian von Koenigsegg έκανε τα πρώτα του βήματα ως κατασκευαστής, και έτσι αποφάσισε να αγοράσει τα δικαιώματα του κινητήρα της Subaru. Ο Σουηδός αύξησε την χωρητικότητα του κινητήρα στα 3,8 λίτρα, με αποτέλεσμα η απόδοση του να φτάσει κοντά στα 580 άλογα. O κινητήρας τοποθετήθηκε στο πρωτότυπο CC, με τον Koenigsegg να δηλώσει:
Όλο το μπλοκ του κινητήρα βρισκόταν κάτω από το κέντρο του πίσω άξονα, κάτι που μας έδινε εξαιρετικά χαμηλό κέντρο βάρους.
Ωστόσο, υπήρχαν περιορισμοί στον κινητήρα της Subaru, καθώς μπορούσε να υποστηρίξει μια ιπποδύναμη μέχρι περίπου 750 άλογα, κάτι που δεν ικανοποιούσε την μικρή Σουηδική εταιρία. Έτσι, αποφασίστηκε να μην μπει στην παραγωγή και στην θέση του για τα πρώτα χρόνια χρησιμοποιήθηκε ένας εξελιγμένος Ford Modular V8. Αργότερα, η Koenigsegg εξέλιξε από το μηδέν τον δικό της κινητήρα, με την σημερινή εξέλιξη του να αποδίδει μέχρι 1.600 άλογα.